Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 3:17

Αφού λοιπόν έμαθε αυτά, ο Απόστολος γράφει την Επιστολή. Και πρώτα μεν επαινεί την πίστη τους που αυξάνεται, καθώς και το γεγονός ότι καυχιόταν για αυτούς, επειδή υπομένουν γενναία τις θλίψεις για τον Χριστό. Τους παρηγορεί, επίσης, αναφέροντας ότι θα υπάρξει εκδίκηση από τον Θεό εναντίον εκείνων που τους αδικούν. Έπειτα, διδάσκει και για την παρουσία του Σωτήρος, συνιστώντας τους να μην πείθονται από κανέναν ούτε να ταράζονται, ούτε εξαιτίας κάποιου πνεύματος ούτε από δήθεν δική του επιστολή, και να μη νομίζουν καθόλου ότι η παρουσία Του έχει ήδη φτάσει, ούτε ότι πρόκειται αυτή να συμβεί, εάν δεν έλθει πρώτα η αποστασία, και μετά από αυτήν ο Αντίχριστος, ο υιός της απωλείας, του οποίου επισημαίνει ότι η παρουσία θα πραγματοποιηθεί με σημεία και τέρατα ψεύδους, κατά την ενέργεια του Σατανά. Εν συνεχεία, αφού τους προέτρεψε να στέκονται γενναία και να κρατούν τις παραδόσεις, όπως διδάχθηκαν από τον ίδιο, τους παραγγέλλει να μην έχουν καμία κοινωνία με τους άτακτους, αλλά και να τους αποβάλλουν. Διότι κατέστησε σαφές ότι τέτοιου είδους άνθρωποι είναι και περίεργοι και πλάνοι. Και γενικώς παρήγγειλε, όποιος δεν υπακούει στα λόγια του, αυτός να γίνεται αποσυνάγωγος. Και τέλος, αφού ευχήθηκε σε αυτούς ειρήνη, ολοκληρώνει την Επιστολή, γράφοντας τον χαιρετισμό με το ίδιο του το χέρι, γεγονός που δήλωσε ότι αποτελεί γνώρισμα γνησιότητας κάθε δικής του Επιστολής.

Αυτό δε το έκαναν, ώστε οι πιστοί, μην ελπίζοντας πλέον σε τίποτα το μεγάλο ή λαμπρό, να αποκάμουν μπροστά στους κόπους. Διότι, επειδή η ελπίδα τους συγκρατούσε και δεν τους άφηνε να υποκύψουν στα παρόντα δεινά, ο διάβολος, θέλοντας να αποκόψει σαν κάποια άγκυρα αυτή την ελπίδα, εφόσον δεν μπόρεσε να τους πείσει ότι τα μελλοντικά αγαθά είναι ψεύτικα, ακολούθησε άλλον δρόμο. Τοποθετώντας κάποιους ολέθριους ανθρώπους, επιχειρούσε να εξαπατήσει όσους τους άκουγαν, διαδίδοντας ότι εκείνα τα μεγάλα και λαμπρά έχουν ήδη λάβει τέλος. Τότε, λοιπόν, εκείνοι έλεγαν ότι η ανάσταση έχει ήδη γίνει· τώρα όμως έλεγαν ότι έχει ήδη ενσκήψει η κρίση και η παρουσία του Χριστού, ώστε να παρουσιάσουν τον ίδιο τον Χριστό ως ψεύτη, και, πείθοντας ότι δεν υπάρχει πλέον ανταπόδοση, ούτε δικαστήριο, κόλαση και τιμωρία για όσους έπραξαν το κακό, να κάνουν τους μεν (κακούς) θρασύτερους, τους δε (αγαθούς) πιο αποθαρρυμένους. Και το χειρότερο από όλα, επιχειρούσαν άλλοι μεν απλώς να μεταφέρουν λόγια, δήθεν ότι ειπώθηκαν από τον Παύλο, άλλοι δε ακόμη και να πλαστογραφούν επιστολές, δήθεν ότι είχαν γραφτεί από εκείνον. Γι' αυτόν τον λόγο, αποκλείοντάς τους κάθε δίοδο επίθεσης, λέει: «Να μην ταράζεστε, ούτε από πνεύμα, ούτε από λόγο, ούτε από επιστολή, που φαίνεται σαν να προέρχεται από εμάς». Λέγοντας «ούτε από πνεύμα», υπονοεί τους ψευδοπροφήτες. Πώς, λοιπόν, θα το γνωρίζουμε, λέει; Μέσω της προσθήκης· διότι γι' αυτό ακριβώς πρόσθεσε: «Ο ασπασμός είναι γραμμένος με το δικό μου χέρι, του Παύλου, το οποίο αποτελεί σημείο γνησιότητας σε κάθε επιστολή· έτσι γράφω».

Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να είναι μαζί με όλους σας. Δεν εννοεί τούτο, ότι δηλαδή αυτό είναι το σημάδι· διότι αυτό είναι επόμενο να το μιμηθούν και άλλοι, αλλά ότι γράφω τον χαιρετισμό με το δικό μου χέρι· όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα στην εποχή μας· διότι από την υπογραφή αποδεικνύεται η γνησιότητα των επιστολών εκείνων που τις στέλνουν. Τους παρηγορεί, επειδή ήταν σφόδρα καταπονημένοι από τα δεινά, εγκωμιάζοντάς τους τόσο από τα παρόντα όσο και από τα μελλοντικά· και προτρέποντάς τους τόσο με την κόλαση (των διωκτών τους) όσο και με την ανταπόδοση των αγαθών που έχουν ετοιμαστεί για αυτούς, αναπτύσσει το θέμα με μεγαλύτερη σαφήνεια, χωρίς μεν να αποκαλύπτει τον ίδιο τον καιρό, αλλά φανερώνοντας το σημείο του καιρού, δηλαδή τον αντίχριστο. Διότι τότε κυρίως αναπαύεται μια αδύναμη ψυχή, όχι εάν απλώς ακούσει, αλλά εάν μάθει κάτι περισσότερο. Και ο ίδιος ο Χριστός έδειξε πολλή φροντίδα για αυτό, όταν, καθισμένος στο όρος, εξηγούσε με ακρίβεια στους μαθητές όλα όσα αφορούσαν τη συντέλεια. Γιατί; Για να μην βρουν έδαφος εκείνοι που εισάγουν τους αντιχρίστους και τους ψευδοχρίστους.

Επιθυμεί την ειρήνη από κάθε πλευρά, ώστε να μην υπάρχει από πουθενά αφορμή για φιλονικία. Διότι παντού η ειρήνη είναι καλό πράγμα, εφόσον βέβαια πρέπει να τηρείται ακόμη και προς τους έξω· άκουσε άλλωστε τι λέει ο ίδιος σε άλλο σημείο: «Αν είναι δυνατόν, στο μέτρο που εξαρτάται από εσάς, να ειρηνεύετε με όλους τους ανθρώπους». Διότι τίποτε δεν είναι τόσο κατάλληλο για να κατορθώσουμε όσα επιθυμούμε, όσο η ειρηνική και ατάραχη κατάσταση, όσο το να έχουμε απαλλαγεί από κάθε απέχθεια και να μην έχουμε κανέναν εχθρό. «Ο Κύριος ας είναι μαζί με όλους σας. Ο ασπασμός γράφεται με το δικό μου χέρι, του Παύλου, πράγμα που αποτελεί σημάδι γνησιότητας σε κάθε επιστολή· έτσι γράφω».

Και αυτήν βέβαια δεν την επιβάλλει από μίσος, αλλά από αγάπη προς αυτόν που τιμωρείται. Γι' αυτό και πρόσθεσε: «και να μην τον θεωρείτε εχθρό». «Είθε να σας δώσει την ειρήνη πάντοτε και με κάθε τρόπο. Ο Κύριος ας είναι μαζί με όλους σας. Ο χαιρετισμός γράφεται με το δικό μου χέρι, του Παύλου.» Επειδή τους συμβούλεψε να απομακρυνθούν από τους άτακτους, δείχνει ότι δεν το έκανε αυτό με τη θέλησή του, αλλά υποχωρώντας στην ανάγκη. Αμέσως λοιπόν εύχεται να πάψει η τιμωρία εναντίον τους, δηλαδή η διάσταση, και ο χωρισμός πάντοτε, και με κάθε τρόπο, ευχόμενος σε αυτούς την ειρήνη. Και θα πάψει, όταν βεβαίως οι αργόσχολοι μεταβληθούν σε άνδρες επιμελείς και δραστήριους. «Το οποίο αποτελεί σημάδι σε κάθε επιστολή· έτσι γράφω.»