Μὴ καταπέσῃς τοίνυν ἐν τοῖς ἐμοῖς παθήμασι· καταβέβληται τοῦ θανάτου τὰ νεῦρα. Οὐχ ὡς κακοῦργος ταῦτα ὑπομένω, ἀλλὰ διὰ τὴν διδασκαλίαν τῶν ἐθνῶν. Ἅμα καὶ ἀξιόπιστον ποιεῖ τὸν λόγον. Δι᾽ ἣν αἰτίαν καὶ ταῦτα, φησὶ, πάσχω· ἀλλ᾽ οὐκ ἐπαισχύνομαι· οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι, ὅτι δυνατός ἐστι τὴν παρακαταθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. Ἀλλ᾽ οὐκ ἐπαισχύνομαι, φησίν. Αἰσχύνης γὰρ, εἰπέ μοι, τὰ δεσμά; αἰσχύνης τὰ πάθη; Μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς. Ὁρᾷς πῶς διὰ τῶν ἔργων ἐνδείκνυται τὴν διδασκαλίαν; Ταῦτα πάσχω, φησίν, εἰς δεσμωτήριον ἐμβέβλημαι, ἐλαύνομαι. Οἶδα γὰρ ᾧ πεπίστευκα, καὶ πέπεισμαι ὅτι δυνατός ἐστι τὴν παρακαταθήκην μου φυλάξαι εἰς ἐκείνην τὴν ἡμέραν. Τί ἐστι παρακαταθήκη; Ἡ πίστις, τὸ κήρυγμα. Τοῦτο αὐτὸς, φησὶν, ὁ παρακαταθέμενος ἀκέραιον φυλάξει. Πάντα πάσχω ὥστε μὴ τὸν θησαυρὸν συληθῆναι· οὐκ ἐπαισχύνομαι τούτοις, ἕως ἂν αὐτὴ ἀκέραιος σώζηται. Ἢ τοὺς πιστοὺς λέγει τὴν παρακαθήκην, ἣν ὁ Θεὸς αὐτῷ παρακατέθετο, ἢ ἣν αὐτὸς τῷ Θεῷ. Καὶ νῦν γὰρ, φησὶν, ἰδοὺ παρατίθεμαι ὑμᾶς τῷ Κυρίω· τουτέστιν, οὐκ ἀνόνητά μοι ταῦτα ἔσται· καὶ Τιμόθεος τῆς παρακαταθήκης δεικνύει μοι τὸν καρπόν. Ὁρᾷς αὐτὸν οὐδὲ αἰσθανόμενον τῶν κακῶν διὰ τὴν ἐλπίδα τῶν μαθητῶν;
Μετάφραση
Μην αποθαρρύνεσαι, λοιπόν, από τα παθήματά μου· έχει καταβληθεί η ισχύς του θανάτου. Δεν τα υπομένω αυτά ως κακούργος, αλλά για τη διδασκαλία των εθνών. Συγχρόνως, αυτό καθιστά τον λόγο αξιόπιστο. Για τον λόγο αυτόν, λέει, τα πάσχω κι αυτά· αλλά δεν ντρέπομαι· διότι γνωρίζω σε ποιον έχω πιστέψει, και είμαι πεπεισμένος ότι είναι δυνατός να φυλάξει την παρακαταθήκη μου μέχρις εκείνη την ημέρα. Αλλά δεν ντρέπομαι, λέει. Διότι, πες μου, είναι τα δεσμά αιτία ντροπής; Είναι τα πάθη αιτία ντροπής; Μην ντρέπεσαι, λοιπόν. Βλέπεις πώς μέσω των έργων αποδεικνύει τη διδασκαλία; Αυτά πάσχω, λέει, έχω ριχθεί στη φυλακή, διώκομαι. Διότι γνωρίζω σε ποιον έχω πιστέψει, και είμαι πεπεισμένος ότι είναι δυνατός να φυλάξει την παρακαταθήκη μου μέχρις εκείνη την ημέρα. Τι είναι η παρακαταθήκη; Η πίστη, το κήρυγμα. Αυτό, λέει, ο ίδιος που το εμπιστεύθηκε θα το διαφυλάξει ακέραιο. Τα πάντα υπομένω για να μη συληθεί ο θησαυρός· δεν ντρέπομαι γι' αυτά, εφόσον αυτή διασώζεται ακέραιη. Ή ονομάζει παρακαταθήκη τους πιστούς, την οποία του εμπιστεύθηκε ο Θεός, ή την οποία ο ίδιος εμπιστεύθηκε στον Θεό. Διότι και τώρα, λέει, ιδού, σας παραθέτω στον Κύριο· δηλαδή, αυτά δεν θα μου είναι ανώφελα· και ο Τιμόθεος μου δείχνει τον καρπό της παρακαταθήκης. Βλέπεις ότι ούτε καν αισθάνεται τα δεινά εξαιτίας της ελπίδας του για τους μαθητές;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες