Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 1:3

Αμέσως, λοιπόν, από το προοίμιο τον ανορθώνει, και τα εξής τα λέγει με εγκώμια. Ευχαριστώ τον Θεό, τον οποίο λατρεύω από τους προγόνους μου με καθαρή συνείδηση, καθώς αδιάλειπτα διατηρώ τη μνήμη σου στις δεήσεις μου νύχτα και μέρα, ποθώντας να σε δω και ενθυμούμενος τα δάκρυά σου, ώστε να πληρωθώ από χαρά. Ευχαριστώ τον Θεό που σε θυμάμαι, λέγει· τόσο πολύ σε αγαπώ. Αυτό είναι δείγμα υπερβάλλουσας αγάπης, όταν δηλαδή κάποιος κοσμείται από τη φιλία εξαιτίας του ότι αγαπά υπερβολικά. Ευχαριστώ, λέγει, τον Θεό, τον οποίο λατρεύω.

Πώς; Με καθαρή συνείδηση από τους προγόνους· διότι η συνείδησή του δεν είχε υποστεί βλάβη. Εξάλλου, εδώ ομιλεί περί του βίου, και παντού με τον όρο συνείδηση εννοεί τον βίο. Ή ότι κανένα από τα καλά που επιθυμούσα δεν πρόδωσα για κάποια ανθρώπινη αιτία, ούτε καν τότε που κατεδίωκα.

Έτσι και εδώ, για να μη θεωρηθεί άνθρωπος άφιλος και ασυνείδητος, σαν να τον είχε λησμονήσει, δικαιολογημένα επαινεί τον εαυτό του λέγοντας: «Πόσο αδιάλειπτα σε φέρνω στη μνήμη μου», και όχι γενικά και αόριστα, αλλά «στις δεήσεις μου». Δηλαδή, αυτό αποτελεί για εμένα έργο προσευχής, διέρχομαι όλο τον χρόνο μου πράττοντας τούτο συνεχώς. Διότι αυτό φανερώνει όταν λέει: «Νύχτα και μέρα παρακαλούσα τον Θεό γι' αυτό, με τον διακαή πόθο να σε δω». Βλέπεις ζέοντα πόθο; Βλέπεις μανία αγάπης; Βλέπεις ταπεινοφροσύνη, πώς απολογείται στον μαθητή του; Έπειτα, δείχνει ότι αυτό δεν συμβαίνει απλώς ούτε άσκοπα. Το έδειξε βέβαια ήδη, το δείχνει όμως και εδώ· διότι λέει: «Ενθυμούμενος τα δάκρυά σου». Ήταν επόμενο, κατά τον αποχωρισμό του, να κλαίει και να οδύρεται περισσότερο και από ένα βρέφος που το αποσπούν από τον μαστό, την τροφό και το γάλα.

«Ευχαριστώ τον Θεό, τον οποίο λατρεύω ακολουθώντας τους προγόνους μου με καθαρή συνείδηση, καθώς σε θυμάμαι αδιάλειπτα στις δεήσεις μου νύχτα και μέρα, επιποθώντας να σε δω, ενθυμούμενος τα δάκρυά σου, για να γεμίσω από χαρά, ανακαλώντας στη μνήμη την ανυπόκριτη πίστη σου, η οποία κατοίκησε πρώτα στη γιαγιά σου Λωίδα και στη μητέρα σου Ευνίκη· και είμαι πεπεισμένος ότι κατοικεί και σε σένα. Γι' αυτήν την αιτία σου υπενθυμίζω να αναζωπυρώνεις το χάρισμα του Θεού, το οποίο βρίσκεται μέσα σου διά της επιθέσεως των χειρών μου. Διότι δεν μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως, και αγάπης, και σωφρονισμού.» Αφού του έγραψε ότι θα μεταβεί προς αυτόν, εμποδίστηκε επειδή μεταφέρθηκε δέσμιος στη Ρώμη· γι' αυτό και υπήρξε ανάγκη να του στείλει δεύτερη επιστολή.