Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
9 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–9 από 9
Μὴ οὖν δειλιᾷς, μηδὲ φοβοῦ ἀπὸ τῆς κακουργίας αὐτῶν· βλάψαι σε οὐ δύνανται, Χριστὸν ἔχοντά σου βοηθόν. Λέγει γὰρ ὁ Ἀπόστολος· οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ.
Μην δειλιάζεις, λοιπόν, ούτε να φοβάσαι από την κακουργία τους· δεν μπορούν να σε βλάψουν, εφόσον έχεις βοηθό σου τον Χριστό. Διότι λέει ο Απόστολος: δεν μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού.
Λεπτομέρειες
καὶ ἔσομαι, φησί, πνεῦμα ψευδὲς ἐν τῷ στόματι τῶν προφητῶν», λέγεται δὲ «πνεῦμα κατανύξεως» εἶναι 〈καὶ〉 «πνεῦμα δειλίας» καὶ «πνεῦμα Πύθωνος» καὶ «πνεῦμα πορνείας» καὶ «πνεῦμα καταιγίδος» καὶ «πνεῦμα πολυρρῆμον» καὶ «πνεῦμα ἀσθενείας» καὶ «πνεῦμα ἀκάθαρτον» καὶ «πνεῦμα κωφόν» καὶ «πνεῦμα ἄλαλον» καὶ «πνεῦμα μογγιλάλον» καὶ «πνεῦμα χαλεπὸν λίαν», ὃ καλεῖται λεγεών, καὶ «τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας». ἄπειρα δὲ τὰ περὶ πνευμάτων λόγια σοφοῖς. ἀλλ᾽ ὥσπερ οἱ πολλοὶ υἱοὶ θέσει ἢ κλήσει οὐκ ἀληθείᾳ δέ, διὰ τὸ ἀρχὴν ἔχειν καὶ τέλος * ἁμαρτητικῶς, οὕτω καὶ πνεύματα πλεῖστα θέσει ἢ κλήσει, κἂν ἁμαρτητικὰ ᾖ, τὸ δὲ ἅγιον πνεῦμα μόνον καλεῖται πνεῦμα πατρὸς καὶ υἱοῦ, «πνεῦμα ἀληθείας» καὶ «πνεῦμα θεοῦ» καὶ «πνεῦμα Χριστοῦ» καὶ «πνεῦμα χάριτος».
«Και θα γίνω, λέει, πνεύμα ψευδές στο στόμα των προφητών», λέγεται δε ότι υπάρχει «πνεύμα κατανύξεως» και «πνεύμα δειλίας» και «πνεύμα Πύθωνος» και «πνεύμα πορνείας» και «πνεύμα καταιγίδας» και «πνεύμα πολυρρήμον» και «πνεύμα ασθενείας» και «πνεύμα ακάθαρτον» και «πνεύμα κωφόν» και «πνεῦμα άλαλον» και «πνεύμα μογγιλάλον» και «πνεύμα χαλεπόν λίαν», το οποίο ονομάζεται λεγεών, και «τα πνευματικά της πονηρίας». Είναι δε άπειρα τα λόγια περί πνευμάτων που γνωρίζουν οι σοφοί. Αλλά όπως ακριβώς οι πολλοί είναι υιοί κατά θέση (κατά χάριν) ή κατά κλήση, και όχι κατά την αλήθεια (κατά φύση), εξαιτίας του ότι έχουν αρχή και τέλος με αμαρτητικό τρόπο, έτσι και τα περισσότερα πνεύματα είναι κατά θέση ή κατά κλήση, έστω και αν είναι αμαρτητικά· το δε Άγιο Πνεύμα μόνο ονομάζεται Πνεύμα του Πατρός και του Υιού, «Πνεύμα αληθείας» και «Πνεύμα Θεού» και «Πνεύμα Χριστού» και «Πνεύμα χάριτος».
Λεπτομέρειες
Ἀλλὰ ταῦτα μικρὰ τῷ μηδὲ τὴν ψυχὴν τιμίαν τιθεμένῳ, κατὰ τὸν μακάριον Παῦλον. Ὁρᾷς ὅτι τοῦ θανάτου τὴν τυραννίδα ἐκβαλὼν, συγκατέλυσε καὶ τοῦ διαβόλου τὴν ἰσχύν; ὁ γὰρ περὶ ἀναστάσεως μυρία φιλοσοφεῖν εἰδὼς, πῶς δέδοικε θάνατον; πῶς φρίττει λοιπόν; Μὴ τοίνυν ἀσχάλλετε λέγοντες, Διὰ τί τὰ καὶ τὰ πεπόνθαμεν; οὕτω γὰρ λαμπροτέρα ἡ νίκη γίνεται· οὐκ ἂν δὲ ἦν λαμπρὰ, εἰ μὴ θανάτῳ τὸν θάνατον ἔλυσε. Τὸ δὲ θαυμαστὸν τοῦτό ἐστιν, ὅτι δι᾽ αὐτῶν αὐτὸν ἐνίκησε, δι᾽ ὧν ἴσχυσε, τὸ εὔπορον αὐτοῦ πανταχοῦ καὶ εὐμήχανον δεικνύς. Μὴ δὴ προδῶμεν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν δωρεάν. Οὐ γὰρ ἐλάβομεν, φησὶ, πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ πνεῦμα δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. Στῶμεν οὖν γενναίως καταγελῶντες τοῦ θανάτου.
Αλλά αυτά είναι ασήμαντα για εκείνον που δεν θεωρεί ούτε τη ζωή του πολύτιμη, σύμφωνα με τον μακάριο Παύλο. Βλέπεις ότι, εκβάλλοντας την τυραννία του θανάτου, κατέλυσε μαζί και τη δύναμη του διαβόλου; Διότι εκείνος που γνωρίζει να φιλοσοφεί αναρίθμητα πράγματα περί της αναστάσεως, πώς είναι δυνατόν να φοβάται τον θάνατο; Πώς να φρίττει πλέον; Μη δυσανασχετείτε, λοιπόν, λέγοντας: «Γιατί πάθαμε αυτά και αυτά;»· διότι έτσι η νίκη καθίσταται λαμπρότερη. Και δεν θα ήταν λαμπρή, εάν δεν κατέλυε τον θάνατο διά του θανάτου. Το θαυμαστό δε είναι τούτο: ότι τον νίκησε με τα ίδια τα μέσα με τα οποία εκείνος είχε ισχύσει, αποδεικνύοντας παντού την αφθονία των πόρων Του και την πολυμηχανία Του. Ας μην προδώσουμε, λοιπόν, τη δωρεά που μας δόθηκε. Διότι, λέει, δεν λάβαμε πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Ας σταθούμε, επομένως, γενναία, περιγελώντας τον θάνατο.
Λεπτομέρειες
Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. Τουτέστιν, οὐ διὰ τοῦτο τὸ πνεῦμα ἐλάβομεν, ἵνα ὑποστελλώμεθα, ἀλλ᾽ ἵνα παῤῥησιαζώμεθα. Πολλοῖς γὰρ δίδωσι πνεῦμα δειλίας, οἷον ἐπὶ τῶν πολέμων ἐν ταῖς Βασιλείαις γέγονε. Καὶ ἔπεσε, φησὶ, πνεῦμα δειλίας ἐπ᾽ αὐτούς· τουτέστι, φόβον αὐτοῖς ἐνέθηκεν.
Διότι δεν μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Δηλαδή, δεν λάβαμε το πνεύμα γι' αυτόν τον λόγο, για να υποχωρούμε, αλλά για να έχουμε παρρησία. Διότι σε πολλούς δίνει πνεύμα δειλίας, όπως για παράδειγμα συνέβη κατά τους πολέμους στα βιβλία των Βασιλειών. Και έπεσε, λέγει, πνεύμα δειλίας επάνω τους· δηλαδή, τους ενέβαλε φόβο.
Λεπτομέρειες
Ἀλλὰ σοὶ ἔδωκε τοὐναντίον πνεῦμα δυνάμεως καὶ ἀγάπης τῆς εἰς αὐτόν. Ἄρα καὶ τοῦτο ἀπὸ χάριτός ἐστιν, ἀλλ᾽ οὐχ ἁπλῶς ἀπὸ χάριτος, ἀλλ᾽ ὅταν καὶ ἡμεῖς πρότεροι ἐπιδειξώμεθα τὰ παρ᾽ ἑαυτῶν. Τὸ γὰρ ποιοῦν ἡμᾶς κράζειν, Ἀββᾶ, ὁ Πατὴρ, καὶ τὴν ἀγάπην τίθησι τὴν πρὸς αὐτὸν, καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον· ἵνα ἀλλήλους, φησὶν, ἀγαπῶμεν· ἀπὸ γὰρ τῆς δυνάμεως καὶ τοῦ μὴ δειλιᾷν ἡ ἀγάπη γίνεται.
Αλλά σε σένα έδωσε αντίθετα πνεύμα δυνάμεως και αγάπης προς Αυτόν. Άρα και αυτό προέρχεται από τη χάρη, αλλά όχι απλώς από τη χάρη, παρά μόνο όταν και εμείς πρώτοι επιδείξουμε όσα αναλογούν σε εμάς. Διότι εκείνο που μας κάνει να αναφωνούμε, «Αββά, ο Πατήρ», αυτό εμφυτεύει και την αγάπη προς Αυτόν και προς τον πλησίον· για να αγαπούμε, λέγει, ο ένας τον άλλον· διότι η αγάπη γεννιέται από τη δύναμη και από το να μην δειλιάζουμε.
Λεπτομέρειες
Οὐδὲν γὰρ οὕτω φιλίαν διαλύειν εἴωθεν, ὡς δειλία καὶ προδοσίας φήμη. Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς, φησὶ, πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ ἀγάπης καὶ δυνάμεως καὶ σωφρονισμοῦ. Ἤτοι σωφρονισμὸν τὴν ὑγείαν λέγει τῆς διανοίας καὶ τῆς ψυχῆς, ἢ Σωφρονισμοῦ, ὥστε σωφρονίζεσθαι ἡμᾶς, κἄν τι δεινὸν γένηται, ἵνα σωφρονίζῃ ἡμᾶς, καὶ τὰ περιττὰ κόπτῃ. Μὴ τοίνυν ἀλγῶμεν ἐπὶ τοῖς δεινοῖς τοῖς συμπίπτουσι· σωφρονισμὸς τοῦτό ἐστι. Μὴ σπεύσῃς, φησὶν, ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς. Πολλοὶ πολλὰ κατ᾽ οἶκον ἔχουσι λυπηρὰ, καὶ τῇ μὲν λύπῃ κοινωνοῦμεν ἀλλήλοις, τῇ δὲ ὑποθέσει οὐκέτι· ἀλλ᾽ ὁ μὲν ἀπὸ γυναικὸς, ὁ δὲ ἀπὸ παιδὸς, ἕτερος ἀπὸ οἰκέτου, ἄλλος ἀπὸ φίλου, ἄλλος ἀπὸ ἐχθροῦ, ἄλλος ἀπὸ γείτονος, ἄλλος ἀπὸ ζημίας, καὶ πολλαὶ καὶ διάφοροί εἰσιν αἱ αἰτίαι τῆς λύπης· καὶ ὅλως οὐκ ἔστιν εὑρεῖν τινα λύπης καθαρὸν καὶ ἀθυμίας, ἀλλὰ ὁ μὲν μικρὰ, ὁ δὲ μείζονα ἔχει τὰ λυποῦντα. Μὴ τοίνυν ἀσχάλλωμεν, μηδὲ αὐτοὶ μόνοι νομίζωμεν εἶναι ἐν λύπῃ.
Διότι τίποτα δεν συνηθίζει να διαλύει τη φιλία τόσο πολύ, όσο η δειλία και η φήμη της προδοσίας. Διότι, λέει, δεν μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά αγάπης και δυνάμεως και σωφρονισμού. Είτε «σωφρονισμό» ονομάζει την υγεία της διάνοιας και της ψυχής, είτε [το πνεύμα] του Σωφρονισμού, με σκοπό να σωφρονιζόμαστε, ακόμη και αν συμβεί κάτι δεινό, προκειμένου να μας συνετίζει και να αποκόπτει τα περιττά. Ας μη θλιβόμαστε, λοιπόν, για τα δεινά που μας συμβαίνουν· διότι αυτό είναι σωφρονισμός. Μη βιαστείς, λέει, σε καιρό δοκιμασίας. Πολλοί αντιμετωπίζουν πολλά λυπηρά στα σπίτια τους, και στη μεν λύπη συμμετέχουμε ο ένας με τον άλλον, όχι όμως πλέον και στην αιτία της· διότι άλλος μεν θλίβεται εξαιτίας της συζύγου του, άλλος εξαιτίας του παιδιού του, άλλος από τον υπηρέτη, άλλος από φίλο, άλλος από εχθρό, άλλος από γείτονα, άλλος από οικονομική ζημία, και πολλές και διάφορες είναι οι αιτίες της λύπης. Και γενικά δεν είναι δυνατόν να βρεθεί κανείς απολύτως απαλλαγμένος από λύπη και αθυμία, αλλά άλλος μεν έχει μικρότερα, άλλος δε μεγαλύτερα πράγματα που τον λυπούν. Ας μη δυσανασχετούμε, λοιπόν, ούτε ας νομίζουμε ότι μόνο εμείς βρισκόμαστε σε λύπη.
Λεπτομέρειες
Μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς, φησὶ, τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν, μηδὲ ἐμὲ τὸν δέσμιον αὐτοῦ, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ Εὐαγγελίῳ. Τουτέστι, κἂν αὐτὸς ταῦτα πάθῃς, μὴ αἰσχυνθῇς. Ὅτι γὰρ τοῦτο ᾐνίξατο, καὶ διὰ τῶν ἀνωτέρω εἰρημένων δῆλον, διὰ τοῦ εἰπεῖν, Ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ· καὶ διὰ τῶν μετὰ ταῦτα πάλιν. Ἀλλὰ συγκακοπάθησον, φησί· τουτέστι, μὴ ἁπλῶς μὴ ἐπαισχυνθῇς, ἀλλὰ τῇ πείρᾳ μὴ ἐπαισχυνθῇς. Καὶ οὐκ εἶπε, Μὴ φοβηθῇς μηδὲ δείσῃς, ἀλλὰ μᾶλλον αὐτὸν θαῤῥύνων φησὶ, Μὴ ἐπαισχυνθῇς, ὡς οὐκ ὄντος λοιπὸν κινδύνου, εἰ τῆς αἰσχύνης τις περιγένοιτο. Τοῦτο γὰρ μόνον ἔχει φορτικὸν αἰσχύνη, τὸ ἡττᾶσθαι αὐτῆς. Μὴ τοίνυν ἐπαισχυνθῇς, εἰ ἐγὼ ὁ νεκροὺς ἐγείρων, ὁ μυρία ἐργαζόμενος σημεῖα, ὁ τὴν οἰκουμένην περιδραμὼν, δέδεμαι νῦν· οὐ γὰρ ὡς κακοῦργός εἰμι δεσμώτης, ἀλλὰ τοῦ σταυρωθέντος ἕνεκεν. Εἰ σταυρὸν οὐκ ἐπῃσχύνθη μου ὁ Δεσπότης, οὐδὲ τὰ δεσμὰ ἐγώ. Καὶ καλῶς παρακαλῶν αὐτὸν μὴ ἐπαισχυνθῆναι, πρότερον αὐτὸν τοῦ σταυροῦ ἀνέμνησεν. Εἰ τὸν σταυρὸν οὐκ ἐπαισχύνῃ, φησὶ, μηδὲ δεσμά· εἰ ὁ Δεσπότης ἡμῶν καὶ διδάσκαλος σταυρὸν ὑπέμεινε, πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς τὰ δεσμά. Ἅπερ γὰρ αὐτὸς ὑπέμεινεν ὁ αἰσχυνόμενος, καὶ τὸν σταυρωθέντα ἐπαισχύνεται. Οὐ γὰρ δι᾽ ἐμαυτὸν, φησὶ, φέρω ταῦτα τὰ δεσμά.
Μην ντραπείς λοιπόν, λέει, τη μαρτυρία του Κυρίου μας, ούτε εμένα τον δέσμιό του, αλλά κακοπάθησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο. Δηλαδή, ακόμη κι αν εσύ ο ίδιος τα πάθεις αυτά, μην ντραπείς. Διότι το ότι υπονόησε αυτό είναι φανερό και από όσα ανέφερε προηγουμένως, με το να πει: «Μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού»· και πάλι από όσα αναφέρει στη συνέχεια. Αλλά κακοπάθησε μαζί μου, λέει· δηλαδή, όχι απλώς μην ντραπείς, αλλά μην ντραπείς στην πράξη μέσα στη δοκιμασία. Και δεν είπε, μη φοβηθείς ούτε να δειλιάσεις, αλλά μάλλον, για να τον ενθαρρύνει, λέει: Μην ντραπείς, σαν να μην υπάρχει πλέον κανένας κίνδυνος, εφόσον κάποιος καταφέρει να νικήσει την ντροπή. Διότι το μόνο βαρύ που έχει η ντροπή είναι το να νικηθεί κανείς από αυτήν. Μην ντραπείς, λοιπόν, εάν εγώ που ανασταίνω νεκρούς, που κάνω αμέτρητα θαύματα, που διέτρεξα την οικουμένη, είμαι τώρα δεμένος· διότι δεν είμαι δέσμιος ως κακούργος, αλλά εξαιτίας του Σταυρωθέντος. Εάν ο Δεσπότης μου δεν ντράπηκε τον σταυρό, ούτε κι εγώ ντρέπομαι τα δεσμά. Και πολύ σωστά, προτρέποντάς τον να μην ντραπεί, του υπενθύμισε προηγουμένως τον σταυρό. Εάν δεν ντρέπεσαι τον σταυρό, λέει, τότε ούτε τα δεσμά· εάν ο Δεσπότης και διδάσκαλός μας υπέμεινε τον σταυρό, πολύ περισσότερο εμείς τα δεσμά. Διότι εκείνος που ντρέπεται για όσα υπέμεινε αυτός, ντρέπεται και τον ίδιο τον Σταυρωθέντα. Διότι δεν υπομένω αυτά τα δεσμά για τον εαυτό μου, λέει.
Λεπτομέρειες
Χάριν ἔχω τῷ Θεῷ, ᾧ λατρεύω ἀπὸ προγόνων ἐν καθαρᾷ συνειδήσει, ὡς ἀδιάλειπτον ἔχω τὴν περὶ σοῦ μνείαν ἐν ταῖς δεήσεσί μου νυκτὸς καὶ ἡμέρας, ἐπιποθῶν σε ἰδεῖν, μεμνημένος σου τῶν δακρύων, ἵνα χαρᾶς πληρωθῶ, ὑπόμνησιν λαμβάνων τῆς ἐν σοὶ ἀνυποκρίτου πίστεως, ἥτις ἐνῴκησε πρῶτον ἐν τῇ μάμμῃ σου Λωΐδι, καὶ τῇ μητρί σου Εὐνίκῃ· πέπεισμαι δὲ ὅτι καὶ ἐν σοί. Δι᾽ ἣν αἰτίαν ἀναμιμνήσκω σε ἀναζωπυρεῖν τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ, ὅ ἐστιν ἐν σοὶ διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μου. Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως, καὶ ἀγάπης, καὶ σωφρονισμοῦ.» Γράψας αὐτῷ, ὡς ἀφίξεται πρὸς αὐτὸν, ἐνεποδίσθη δεθεὶς εἰς Ῥώμην· διὸ καὶ δευτέρας αὐτῷ ἐδέησεν ἐπιστολῆς.
«Ευχαριστώ τον Θεό, τον οποίο λατρεύω ακολουθώντας τους προγόνους μου με καθαρή συνείδηση, καθώς σε θυμάμαι αδιάλειπτα στις δεήσεις μου νύχτα και μέρα, επιποθώντας να σε δω, ενθυμούμενος τα δάκρυά σου, για να γεμίσω από χαρά, ανακαλώντας στη μνήμη την ανυπόκριτη πίστη σου, η οποία κατοίκησε πρώτα στη γιαγιά σου Λωίδα και στη μητέρα σου Ευνίκη· και είμαι πεπεισμένος ότι κατοικεί και σε σένα. Γι' αυτήν την αιτία σου υπενθυμίζω να αναζωπυρώνεις το χάρισμα του Θεού, το οποίο βρίσκεται μέσα σου διά της επιθέσεως των χειρών μου. Διότι δεν μας έδωσε ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως, και αγάπης, και σωφρονισμού.» Αφού του έγραψε ότι θα μεταβεί προς αυτόν, εμποδίστηκε επειδή μεταφέρθηκε δέσμιος στη Ρώμη· γι' αυτό και υπήρξε ανάγκη να του στείλει δεύτερη επιστολή.
Λεπτομέρειες
Σὺ δέ, ὦ παῖ καλέ, νῆφε ἐν πᾶσιν, ἔργον ποιῶν εὐαγγελιστοῦ διὰ τῆς καλλίστης σου διακονίας· οἶδα γάρ σε διατεινόμενον ὧδε κἀκεῖ καὶ φροντίζοντα πολλῶν ὡς οἰκονόμον θεοῦ. εἰ καὶ βρέμει ἀπειλῆς ὁ κρατῶν, μὴ πτοοῦ· οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ. εἰ καὶ τοῖς σημείοις οὐκ εἴκουσιν οἱ ὑπεναντίοι, μὴ θαυμάσῃς, ἀλλὰ μακροθύμει· οὔτε γὰρ ἐκεῖνοι ἄλλως εἰς τὸ ἀναπληρῶσαι αὐτῶν τὰς ἁμαρτίας εἴκουσιν οὔτε οἱ τοῦ θεοῦ εἰς τὸ κομίσασθαι τὴν μισθαποδοσίαν· δι᾽ ἐλπίδος γὰρ καὶ πίστεως καὶ ὑπομονῆς πάντες οἱ ἅγιοι εἰλήφασι τὰς ἐπαγγελίας· ὥστε μὴ ζήτει καιροὺς καὶ προθεσμίας λήξεως τῶν κακῶν· τότε λωφήσουσιν, ὁπόταν συμφέρον ἡμῖν. διὸ τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα τρέχωμεν, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Χριστόν· ὅς, πέποιθα, τελειώσειεν ἡμῶν τὸν δρόμον, ἱλεούμενος ἱκεσίαις πατρικαῖς σὺν πάσαις ἁγίων.
Εσύ όμως, καλό μου τέκνο, να είσαι νηφάλιος σε όλα, επιτελώντας έργο ευαγγελιστή μέσω της άριστης διακονίας σου. Διότι γνωρίζω ότι αγωνίζεσαι εδώ κι εκεί και φροντίζεις για πολλά ως οικονόμος του Θεού. Ακόμη κι αν ο άρχοντας βρυχάται με απειλές, μην πτοείσαι· διότι ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Ακόμη κι αν οι αντίπαλοι δεν υποχωρούν στα σημεία, μην απορείς, αλλά δείξε μακροθυμία· διότι ούτε εκείνοι υποχωρούν αλλιώς, ώστε να ολοκληρώσουν το μέτρο των αμαρτιών τους, ούτε οι άνθρωποι του Θεού για να λάβουν την ανταμοιβή. Διότι μέσω της ελπίδας, της πίστης και της υπομονής όλοι οι άγιοι έλαβαν τις επαγγελίες· ώστε, μην αναζητάς καιρούς και προθεσμίες για το τέλος των δεινών· τότε θα κοπάσουν, όταν θα είναι συμφέρον για εμάς. Γι' αυτό, ας τρέχουμε τον αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας, ατενίζοντας τον αρχηγό και τελειωτή της πίστης, τον Χριστό· ο Οποίος, έχω την πεποίθηση, είθε να ολοκληρώσει τον δρόμο μας, δείχνοντας έλεος με τις πατρικές ικεσίες μαζί με όλων των αγίων.
Λεπτομέρειες