Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 4:20

Ο Έραστος έμεινε στην Κόρινθο, ενώ τον Τρόφιμο τον άφησα ασθενή στη Μίλητο. Αυτόν και τον Τυχικό γνωρίσαμε στο βιβλίο των Πράξεων ότι αναχώρησαν μαζί του από την Ιουδαία και ότι τον συνόδευαν παντού, ίσως ως σπουδαιότερους από τους άλλους.

«Τον δε Τρόφιμο», λέγει, «τον άφησα στη Μίλητο ασθενή». Γιατί λοιπόν δεν τον θεράπευσες, αλλά τον άφησες; Οι απόστολοι δεν είχαν δύναμη για τα πάντα, ούτε οικονομούσαν τα πάντα διά της χάριτος, ώστε να μη σχηματίσει κανείς γι' αυτούς ιδέα ανώτερη από αυτήν που βλέπει. Αυτό βλέπουμε να έχει συμβεί και στους μακάριους δικαίους που υπήρξαν πριν από αυτούς· όπως ακριβώς στην περίπτωση του Μωυσή: ήταν ισχνόφωνος· γιατί δεν μετέβαλε την ισχνότητά του; Πολλές φορές καταβαλλόταν από λύπη και αθυμία· στη γη της επαγγελίας δεν εισήλθε.

Τον δε Τρόφιμο, λέγει, τον άφησα ασθενή στη Μίλητο. Η Μίλητος τυγχάνει να βρίσκεται κοντά στην Έφεσο. Άραγε αυτό συνέβη όταν απέπλεε για την Ιουδαία, ή θα πούμε ότι έγινε σε άλλη χρονική στιγμή; Διότι, μετά την παραμονή του στη Ρώμη, αναχώρησε πάλι για την Ισπανία· το αν όμως από εκεί ήλθε πάλι σε αυτά τα μέρη, δεν το γνωρίζουμε.

Τον βλέπουμε, λοιπόν, απομονωμένο από όλους. Διότι λέει: «Ο Δημάς με εγκατέλειψε· ο Κρήσκης αναχώρησε για τη Γαλατία, ο Τίτος για τη Δαλματία· ο Έραστος παρέμεινε στην Κόρινθο, τον δε Τρόφιμο τον άφησα ασθενή στη Μίλητο». «Φρόντισε να έλθεις πριν από τον χειμώνα. Σε ασπάζεται ο Εύβουλος, και ο Πούδης, και ο Λίνος, και η Κλαυδία». Για αυτόν τον Λίνο, αναφέρουν μερικοί ότι διετέλεσε δεύτερος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ρωμαίων μετά τον Πέτρο. Και ο Λίνος, λέει, και η Κλαυδία.

Διότι, όταν δεις τους αποστόλους να ανασταίνουν μεν νεκρούς, οι ίδιοι όμως να ασθενούν και να μην μπορούν να απαλλαγούν από την αρρώστια, θα γνωρίζεις σαφώς ότι η ανάσταση του νεκρού δεν προήλθε από τη δύναμη εκείνου που τον ανέστησε, αλλά πραγματοποιήθηκε από την ενέργεια του Πνεύματος. Διότι, για το γεγονός ότι αρρώσταιναν συνεχώς, άκουσε τι λέει ο Παύλος για τον Τιμόθεο: «Να χρησιμοποιείς λίγο κρασί για το στομάχι σου και για τις συχνές σου ασθένειες»· και πάλι για κάποιον άλλον: «Τον Τρόφιμο τον άφησα στη Μίλητο άρρωστο»· και στέλνοντας επιστολή στους Φιλιππησίους έλεγε ότι ο Επαφρόδιτος ασθένησε φτάνοντας κοντά στον θάνατο. Εάν, λοιπόν, παρόλο που συνέβαιναν αυτά, τους θεώρησαν θεούς και επιχείρησαν να τους προσφέρουν θυσίες, λέγοντας, «Οι θεοί πήραν ανθρώπινη μορφή και κατέβηκαν σε εμάς», αν δεν υπήρχαν αυτές οι ασθένειες, σε ποιο σημείο ασέβειας δεν θα έφταναν, βλέποντας τότε τα θαύματα; Όπως ακριβώς, λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση, εξαιτίας του μεγέθους των σημείων άφησε τη φύση τους να παραμένει στην ασθένεια και επέτρεψε τους αλλεπάλληλους πειρασμούς για να μη θεωρηθούν ότι είναι θεοί, έτσι έπραξε κάτι παρόμοιο και στην περίπτωση της κτίσεως. Διότι την κατασκεύασε μεν ωραία και μεγάλη, αλλά συγχρόνως και φθαρτή.

Με τη λέξη λέοντα εννοεί τον Νέρωνα. «Και θα με λυτρώσει ο Κύριος από κάθε πονηρό έργο, και θα με διασώσει στην επουράνια βασιλεία του· στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Ασπαστείτε την Πρίσκα και τον Ακύλα, και τον οίκο του Ονησιφόρου. Ο Έραστος παρέμεινε στην Κόρινθο, ενώ τον Τρόφιμο τον άφησα ασθενή στη Μίλητο. Φρόντισε να έλθεις πριν από τον χειμώνα. Σε ασπάζεται ο Εύβουλος και ο Πούδης». Διότι τότε μεν, λέγει, με απέσπασε από τους κινδύνους.