Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 4:21

Στην Εκκλησία της Ρώμης, μετά το μαρτύριο του Παύλου και του Πέτρου, πρώτος λαμβάνει την επισκοπή ο Λίνος. Αυτόν τον μνημονεύει ο Παύλος, γράφοντας στον Τιμόθεο από τη Ρώμη, στον χαιρετισμό στο τέλος της επιστολής. Από τον Πέτρο, λοιπόν, μία επιστολή, η λεγόμενη πρώτη του, είναι κοινώς αναγνωρισμένη, και αυτήν χρησιμοποίησαν στα συγγράμματά τους και οι παλαιοί πρεσβύτεροι ως αναμφισβήτητη. Τη φερόμενη όμως ως δεύτερη έχουμε παραλάβει ότι δεν ανήκει στον κανόνα, παρόλα αυτά, επειδή φάνηκε σε πολλούς χρήσιμη, μελετήθηκε μαζί με τις άλλες Γραφές. Όσο για τις επονομαζόμενες Πράξεις του και το Ευαγγέλιο που φέρει το όνομά του, καθώς και το λεγόμενο Κήρυγμά του και την καλούμενη Αποκάλυψή του, ουδόλως γνωρίζουμε να έχουν παραδοθεί μεταξύ των καθολικών συγγραμμάτων, διότι ούτε κάποιος αρχαίος ούτε και σύγχρονός μας εκκλησιαστικός συγγραφέας χρησιμοποίησε μαρτυρίες από αυτά. Με την πρόοδο της ιστορίας, ωστόσο, θα φροντίσω να επισημάνω, μαζί με τις επισκοπικές διαδοχές, ποιοι από τους κατά καιρούς εκκλησιαστικούς συγγραφείς χρησιμοποίησαν ποια από τα αντιλεγόμενα κείμενα, καθώς και τι έχει ειπωθεί από αυτούς για τις κανονικές και αναγνωρισμένες Γραφές και τι για όσες δεν είναι τέτοιες.

Ο Λουκάς, καταγόμενος από την Αντιόχεια και ιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος συναναστράφηκε ως επί το πλείστον με τον Παύλο, αλλά επικοινώνησε με ουσιαστικό τρόπο και με τους υπόλοιπους αποστόλους, μας κατέλιπε σε δύο θεόπνευστα βιβλία υποδείγματα της θεραπευτικής των ψυχών, την οποία απέκτησε από αυτούς: στο Ευαγγέλιο, το οποίο μαρτυρεί ότι συνέγραψε σύμφωνα με όσα του παρέδωσαν εκείνοι που εξαρχής έγιναν αυτόπτες μάρτυρες και υπηρέτες του Λόγου, τους οποίους, όπως αναφέρει, παρακολούθησε όλους από την αρχή, και στις Πράξεις των Αποστόλων, τις οποίες συνέταξε όχι πλέον εξ ακοής, αλλά παραλαμβάνοντας τα γεγονότα ως αυτόπτης μάρτυρας. Λέγεται μάλιστα ότι ο Παύλος συνήθιζε να μνημονεύει το Ευαγγέλιο του Λουκά, όταν, γράφοντας σαν να επρόκειτο για κάποιο δικό του Ευαγγέλιο, έλεγε: «κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου». Από τους υπόλοιπους ακολούθους του Παύλου, μαρτυρείται ότι ο μεν Κρήσκης εστάλη από αυτόν στις Γαλλίες, ο δε Λίνος, τον οποίο μνημονεύει στη δεύτερη Προς Τιμόθεον Επιστολή ότι βρισκόταν μαζί του στη Ρώμη, έχει ήδη δηλωθεί προηγουμένως ότι ανέλαβε πρώτος μετά τον Πέτρο την επισκοπή της Εκκλησίας των Ρωμαίων· αλλά και ο Κλήμης, ο οποίος κατέστη τρίτος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ρωμαίων, μαρτυρείται από τον Παύλο ότι υπήρξε συνεργάτης και συναθλητής του.

Όταν λέει γράφοντας στον Τιμόθεο, «Φρόντισε να έρθεις πριν από τον χειμώνα»· έπειτα δίνει παραγγελία και λέει: «Τον φελώνη, που άφησα στην Τρωάδα στον Κάρπο, φέρε τον ερχόμενος, και τα βιβλία, προπάντων τις περγαμηνές». Ιδού, ανέφερε τον φελώνη· και κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν είχε και άλλον τον οποίο φορούσε. Διότι, αν μεν δεν φορούσε απολύτως τίποτα, άσκοπα θα παρήγγελλε να του φέρουν αυτόν· αν πάλι δεν ήταν δυνατόν να μη φοράει, είναι προφανές ότι είχε άλλον. Τι να πούμε όμως για το ότι έμεινε δύο ολόκληρα χρόνια σε δικό του ενοικιασμένο οίκημα; Άραγε παρήκουσε τον Χριστό το σκεύος της εκλογής, εκείνος που λέει: «Δεν ζω πλέον εγώ, αλλά μέσα μου ζει ο Χριστός»· για τον οποίο ο Χριστός μαρτύρησε λέγοντας ότι: «Αυτός είναι για εμένα σκεύος εκλογής»; Θα έπρεπε να αφήσω αυτή την αμφιβολία σε εσάς, και να μη δώσω καμία λύση στο ζήτημα, αλλά να σας επιβάλω αυτή την ποινή εξαιτίας της αμέλειάς σας απέναντι στις Γραφές· διότι όλα αυτά από εκεί προέρχονται. Γι' αυτόν τον λόγο, για τα αμαρτήματα των άλλων είμαστε αυστηροί εξεταστές, ενώ για τα δικά μας δεν κάνουμε κανέναν λόγο, επειδή δεν γνωρίζουμε τις Γραφές, επειδή δεν εκπαιδευόμαστε στους θείους νόμους. Έπρεπε, λοιπόν, να εισπράξω από εσάς αυτή την ποινή· αλλά τι να κάνω;

Τον βλέπουμε, λοιπόν, απομονωμένο από όλους. Διότι λέει: «Ο Δημάς με εγκατέλειψε· ο Κρήσκης αναχώρησε για τη Γαλατία, ο Τίτος για τη Δαλματία· ο Έραστος παρέμεινε στην Κόρινθο, τον δε Τρόφιμο τον άφησα ασθενή στη Μίλητο». «Φρόντισε να έλθεις πριν από τον χειμώνα. Σε ασπάζεται ο Εύβουλος, και ο Πούδης, και ο Λίνος, και η Κλαυδία». Για αυτόν τον Λίνο, αναφέρουν μερικοί ότι διετέλεσε δεύτερος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ρωμαίων μετά τον Πέτρο. Και ο Λίνος, λέει, και η Κλαυδία.

«Φρόντισε», λέει, «να έρθεις πριν από τον χειμώνα». Πόσο επιτακτικά τον παρακινεί· και πουθενά δεν προσθέτει κάτι το λυπηρό. Δεν λέει, «πριν πεθάνω», για να μην τον λυπήσει, αλλά, «να έρθεις πριν από τον χειμώνα», για να μην εμποδιστείς. «Σε ασπάζεται», λέει, «ο Εύβουλος και ο Πούδης και ο Λίνος και η Κλαυδία και όλοι οι αδελφοί». Δεν τους μνημονεύει ονομαστικά. Βλέπεις ότι εκείνοι ήταν πιο θερμοί; «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ας είναι με το πνεύμα σου». Τίποτε δεν είναι ανώτερο από αυτήν την ευχή.

Με τη λέξη λέοντα εννοεί τον Νέρωνα. «Και θα με λυτρώσει ο Κύριος από κάθε πονηρό έργο, και θα με διασώσει στην επουράνια βασιλεία του· στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Ασπαστείτε την Πρίσκα και τον Ακύλα, και τον οίκο του Ονησιφόρου. Ο Έραστος παρέμεινε στην Κόρινθο, ενώ τον Τρόφιμο τον άφησα ασθενή στη Μίλητο. Φρόντισε να έλθεις πριν από τον χειμώνα. Σε ασπάζεται ο Εύβουλος και ο Πούδης». Διότι τότε μεν, λέγει, με απέσπασε από τους κινδύνους.

Επειδή λοιπόν προσφέρθηκε ό,τι ήταν αρκετό για το Ευαγγέλιο, θα με λυτρώσει από κάθε αμάρτημα· δηλαδή, δεν θα επιτρέψει να αναχωρήσω καταδικασμένος. «Και ο Λίνος, και η Κλαυδία, και όλοι οι αδελφοί». Για τον Λίνο λέγεται ότι διαδέχθηκε τον μακάριο Πέτρο στη Ρώμη. «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ας είναι με το πνεύμα σου. Η χάρις ας είναι μαζί σας. Αμήν». Είναι σαν να έλεγε: Μη λυπάσαι που αναχωρώ. Ο Κύριος είναι μαζί σου· και δεν είπε «Μαζί σου», αλλά «Με το πνεύμα σου», ώστε να είναι διπλή η βοήθεια, και της χάριτος του πνεύματος, και Εκείνου που το βοηθά.