Πατερικές αναφορές στο Β΄ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 4:9

Και πρώτα μεν δηλώνει ότι ενθυμείται τόσο την ευλάβειά του όσο και την πίστη των προγόνων του· έπειτα δε, ότι οι προερχόμενοι από την Ασία, μεταξύ των οποίων είναι ο Φύγελλος και ο Ερμογένης, τον αποστράφηκαν, βλέποντας τα δεσμά του. Αντιθέτως, αποδέχθηκε τον Ονησιφόρο, ο οποίος ήλθε στη Ρώμη και παρέμεινε κοντά του. Του παραγγέλλει δε να αποφεύγει τις ανόητες συζητήσεις, διότι από αυτές γεννώνται έριδες. Επειδή και ο Υμέναιος και ο Φιλητός, έχοντας εκτραπεί κατ' αυτόν τον τρόπο, απομακρύνθηκαν από την αλήθεια, υποστηρίζοντας ότι η ανάσταση έχει ήδη συμβεί, και ανατρέπουν την πίστη ορισμένων. Τον προτρέπει, λοιπόν, να προσέχει περισσότερο τον εαυτό του και τη διδασκαλία, και να γνωρίζει ότι κατά τους έσχατους καιρούς οι άνθρωποι θα είναι φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι· και, προβλέποντας αυτά, να προφυλάσσει τους πιστούς, ώστε να μην εξαπατηθεί κανείς από αυτούς. Και αφού του απηύθυνε πολλές προτροπές σχετικά με τα ήθη και την ακρίβεια της διδασκαλίας, και του επισήμανε ότι ο καιρός πλέον της εκδημίας του έχει φθάσει, και ότι πρόκειται να προσφερθεί ως σπονδή και να μαρτυρήσει, του έδωσε την εντολή να μεταβεί κοντά του ταχέως, φέρνοντας τον φαιλόνη και τα βιβλία. Τον συμβούλευσε δε να φυλάγεται από τον Αλέξανδρο τον χαλκέα, διότι του προξένησε πολλά δεινά· και με τον τρόπο αυτόν ολοκληρώνει την επιστολή.

Δεν τον παρηγορεί όμως μόνο με επιστολές, αλλά και τον προσκαλεί κοντά του: «Φρόντισε να έρθεις γρήγορα σε μένα», λέει· και, «Ερχόμενος φέρε τα βιβλία, μάλιστα τις περγαμηνές». Μου φαίνεται δε ότι αυτή η επιστολή βρίσκεται προς το τέλος της ζωής του: «Διότι εγώ», λέει, «ήδη προσφέρομαι ως σπονδή»· και πάλι, «Στην πρώτη μου απολογία κανείς δεν μου συμπαραστάθηκε». Διευθετώντας λοιπόν όλα αυτά, αντλεί την παρηγοριά από τους δικούς του πειρασμούς και λέει: «Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού, σύμφωνα με την υπόσχεση της ζωής εν Χριστώ Ιησού». Αμέσως, από το προοίμιο κιόλας, ανόρθωσε την ψυχή του. «Μη μου αναφέρεις τους κινδύνους της παρούσας ζωής», λέει· «αυτοί γεννούν για εμάς την αιώνια ζωή, εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο, εκεί από όπου έφυγε κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμός».

Ως προς αυτό, λοιπόν, αμέσως απολογείται. Και την αιτία, βέβαια, για την οποία δεν προσήλθε δεν την αναφέρει αμέσως, για να μην τον λυπήσει υπερβολικά· η αιτία δε αυτή ήταν το ότι κρατούνταν από τον Καίσαρα. Όταν όμως τον κάλεσε κοντά του προς το τέλος, τότε την φανέρωσε. Επίσης, δεν τον βυθίζει αμέσως από την αρχή στη λύπη, αλλά αφήνει να διαφανούν ελπίδες ότι θα τον δει, λέγοντας: «Επιποθώ να σε δω», και, «Σπεύσε να έλθεις ταχέως προς εμένα».

ΟΜΙΛΙΑ Ι'. Φρόντισε να έλθεις σε μένα γρήγορα. Διότι ο Δημάς με εγκατέλειψε, επειδή αγάπησε τον παρόντα αιώνα, και πορεύθηκε στη Θεσσαλονίκη, ο Κρήσκης στη Γαλατία, ο Τίτος στη Δαλματία· μόνον ο Λουκάς είναι μαζί μου. Παράλαβε τον Μάρκο και φέρε τον μαζί σου, διότι μου είναι χρήσιμος για τη διακονία. Τον δε Τυχικό τον απέστειλα στην Έφεσο. Τον φαινόλη, τον οποίο άφησα στην Τρωάδα κοντά στον Κάρπο, φέρε τον όταν έρχεσαι, καθώς και τα βιβλία, προπαντός δε τις μεμβράνες.

Εσύ όμως να είσαι νηφάλιος σε όλα, να κακοπαθήσεις, να επιτελέσεις έργο ευαγγελιστή, να εκπληρώσεις στο ακέραιο τη διακονία σου. Διότι εγώ ήδη προσφέρομαι ως σπονδή, και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έχει φθάσει.» Δηλαδή, αναζητώντας τέρψη στην ακοή. «Τον καλό αγώνα τον έχω αγωνιστεί, τον δρόμο τον έχω ολοκληρώσει, την πίστη την έχω τηρήσει. Από εδώ και πέρα φυλάσσεται για εμένα ο στέφανος της δικαιοσύνης, τον οποίο θα μου αποδώσει ο Κύριος κατά την ημέρα εκείνη, ο δίκαιος κριτής. Και όχι μόνο σε εμένα, αλλά και σε όλους όσοι έχουν αγαπήσει την επιφάνειά του. Φρόντισε να έλθεις γρήγορα σε εμένα.