Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1:14

Αλλά εμφανίζεται ο Ιάκωβος, ο οποίος επονομάστηκε αδελφός του, να μην έχει αποξενωθεί από αυτόν, ούτε να είναι ξένος προς την πίστη σε αυτόν, αλλά ένας από τους εξαιρετικά γνήσιους μαθητές του· ώστε μάλιστα να αναλάβει πρώτος τον θρόνο της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Και οι υπόλοιποι αδελφοί του, αν και σε μεγάλο βαθμό στην αρχή δεν πίστευαν σε αυτόν, ωστόσο είναι φανερό ότι αργότερα πίστεψαν. Το Ευαγγέλιο, άλλωστε, εξιστορεί ότι η μητέρα του και οι αδελφοί του στέκονταν έξω, ζητώντας να του μιλήσουν. Και στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρεται ότι όλοι οι απόστολοι από κοινού προσκαρτερούσαν στην προσευχή μαζί με τη Μαρία, τη μητέρα του, και τους αδελφούς του. Πώς λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί ξένος προς αυτούς; Ώστε να μην υπάρχει κανένα περιθώριο να ειπωθεί για αυτούς το: «Έγινα αποξενωμένος στους αδελφούς μου, και ξένος στους γιους της μητέρας μου». Διότι δεν ήταν ξένος προς αυτούς, αλλά μάλιστα και εξαιρετικά σεβαστός· ώστε να μη θεωρούνται πλέον οι προαναφερθέντες αδελφοί του ως γιοι της Μαρίας, αλλά να συμπεραίνουμε ότι κάποιοι άλλοι, εκτός από αυτούς, είναι οι αναφερόμενοι μέσω του ψαλμού ως γιοι της μητέρας του, στους οποίους έγινε ξένος.

Άρα λοιπόν, παρέμεναν στα Ιεροσόλυμα μετά την ανάσταση. Ο Πέτρος, λέει, και ο Ιάκωβος, και ο Ιωάννης. Δεν αριθμείται πλέον αυτός μόνος μαζί με τον αδελφό του, αλλά και ο Ανδρέας με τον Πέτρο· ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου, και ο Σίμων ο Ζηλωτής, και ο Ιούδας του Ιακώβου. Ορθώς μνημόνευσε τους μαθητές. Επειδή δηλαδή ο ένας πρόδωσε, ο άλλος αρνήθηκε, και ο άλλος απίστησε, αποδεικνύει ότι, εκτός από εκείνον, όλοι ήταν σώοι. Όλοι αυτοί επέμεναν με ομοψυχία στην προσευχή και στη δέηση μαζί με τις γυναίκες. Πολύ σωστά. Διότι αυτό αποτελεί μεγάλο όπλο στους πειρασμούς, και σε αυτό είχαν προπαιδευθεί επαρκώς από τον ίδιο τον Διδάσκαλο. Εξάλλου, και η παρούσα δοκιμασία τους οδηγούσε προς αυτό.

Γι' αυτόν τον λόγο ανεβαίνουν και στο υπερώο· διότι φοβούνταν σφόδρα τους Ιουδαίους. Μαζί με τις γυναίκες, λέει. Διότι ανέφερε ότι τον ακολούθησαν. Και με τη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, και με τους αδελφούς του. Πώς λοιπόν λέει ότι ο μαθητής την παρέλαβε τότε στο σπίτι του; Αλλά, επειδή ο Χριστός τους συγκέντρωσε πάλι, έτσι λοιπόν βρισκόταν και εκείνη πάλι μαζί τους.

Και μαζί με τους αδελφούς του. Εννοεί αυτούς, οι οποίοι προηγουμένως δεν τον πίστευαν. Και κατά τις ημέρες εκείνες, σηκώθηκε ο Πέτρος στο μέσο των μαθητών και είπε. Και επειδή ήταν θερμός, και ως εκείνος στον οποίο ο Χριστός εμπιστεύθηκε το ποίμνιο, και ως πρώτος του χορού, πάντοτε πρώτος λαμβάνει τον λόγο (Ήταν δε συγκεντρωμένο εκεί, λέγει, πλήθος προσώπων, περίπου εκατόν είκοσι)· Άνδρες αδελφοί, έπρεπε να εκπληρωθεί η Γραφή αυτή, την οποία προείπε το Άγιο Πνεύμα.

Και έβαλαν τους κλήρους τους (διότι δεν είχε δοθεί ακόμη το Πνεύμα), και ο κλήρος έπεσε στον Ματθία, και συναριθμήθηκε με τους έντεκα αποστόλους. Τότε, λέγει, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ από το όρος που ονομάζεται Ελαιών, το οποίο βρίσκεται κοντά στην Ιερουσαλήμ, σε απόσταση δρόμου ενός Σαββάτου. Αυτό το αναφέρει για να δείξει ότι δεν βαδίζουν μακρύ δρόμο, ώστε να μην προκληθεί κάποιος φόβος σε αυτούς, οι οποίοι ακόμη έτρεμαν και ήταν φοβισμένοι. Και όταν εισήλθαν, ανέβηκαν στο υπερώο. Διότι δεν τόλμησαν να εμφανιστούν ανοιχτά στην πόλη. Και καλώς ανέβηκαν στο υπερώο, ώστε να μην είναι εύκολο να συλληφθούν αμέσως. Και ήσαν, λέγει, αφοσιωμένοι ομοθυμαδόν στην προσευχή. Βλέπεις πώς βρίσκονταν σε εγρήγορση προσκαρτερώντας στην προσευχή, και προσκαρτερώντας ομοθυμαδόν σαν από μία ψυχή;

Αλλά βεβαίως και ο Δαβίδ λέγει: «Υψώσου πάνω από τους ουρανούς, Θεέ, και σε όλη τη γη ας είναι η δόξα σου· για να λυτρωθούν οι αγαπημένοι σου, σώσε με τη δεξιά σου και εισάκουσέ με· θα υψωθώ και θα διαμερίσω τη Σίκιμα». Και πάλι: «Θα υψωθώ ανάμεσα στα έθνη, θα υψωθώ στη γη». Και πάλι: «Υψώνετε Κύριον τον Θεό μας και προσκυνείτε στο άγιο όρος του, διότι άγιος είναι ο Κύριος ο Θεός μας». Και πάλι: «Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με ήχο σάλπιγγας». Και πάλι: «Θα σε υψώσω, Θεέ μου, βασιλιά μου, και θα ευλογήσω το όνομά σου στον αιώνα». «Και όταν εισήλθαν», λέγει, «ανέβηκαν στο υπερώο, όπου διέμεναν, ο Πέτρος και ο Ιωάννης, ο Ιάκωβος και ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Θωμάς, ο Βαρθολομαίος και ο Ματθαίος, ο Ιάκωβος του Αλφαίου και ο Σίμων ο Ζηλωτής και ο Ιούδας του Ιακώβου. Όλοι αυτοί προσκαρτερούσαν με ομοψυχία στην προσευχή μαζί με τις γυναίκες και τη Μαρία, τη μητέρα του Κυρίου, και τους αδελφούς του». Ω, μακάριες γυναίκες, διότι και μετά την ανάληψή του δεν εγκατέλειψαν τους αποστόλους, αλλά βρίσκονταν μαζί τους και προσκαρτερούσαν. Διότι, πριν από το ζωοποιό πάθος, ακολουθώντας τον Κύριο, διακόνησαν με τα υπάρχοντά τους τόσο τον ίδιο όσο και τους μαθητές του.

«Όταν στέκεστε προσευχόμενοι, να συγχωρείτε εάν έχετε κάτι εναντίον κάποιου, ώστε και ο Πατέρας σας που βρίσκεται στους ουρανούς να σας συγχωρήσει τα παραπτώματά σας.» «Όλοι αυτοί αφοσιώνονταν με ομοψυχία στην προσευχή και στη δέηση.» «Και αφού οι δώδεκα προσκάλεσαν το πλήθος των μαθητών, είπαν: Δεν είναι σωστό να εγκαταλείψουμε εμείς τον λόγο του Θεού για να διακονούμε σε τραπέζια. Αναζητήστε, λοιπόν, αδελφοί, ανάμεσά σας επτά άνδρες με καλή μαρτυρία, γεμάτους από Πνεύμα και σοφία, τους οποίους θα καταστήσουμε υπεύθυνους για αυτή την ανάγκη. Εμείς δε θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στη διακονία του λόγου.» «Υπήρχε κάποιος άνδρας στην Καισάρεια, ονόματι Κορνήλιος, εκατόνταρχος από τη στρατιωτική μονάδα που ονομαζόταν Ιταλική, ευσεβής και φοβούμενος τον Θεό μαζί με όλη την οικογένειά του, ο οποίος έκανε πολλές ελεημοσύνες στον λαό και προσευχόταν στον Θεό αδιάλειπτα. Αυτός είδε φανερά σε όραμα, περίπου την ενάτη ώρα της ημέρας, άγγελο του Θεού να εισέρχεται σε αυτόν και να του λέει: Κορνήλιε. Εκείνος τον ατένισε και, αφού κυριεύθηκε από φόβο, είπε: Τι συμβαίνει, κύριε; Εκείνος του είπε: Οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν ενώπιον του Θεού.» «Με κάθε προσευχή και δέηση να προσεύχεστε σε κάθε καιρό εν Πνεύματι, και προς τον σκοπό αυτό να αγρυπνείτε με κάθε επιμονή και δέηση υπέρ πάντων των αγίων, καθώς και υπέρ εμού.» «