Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1:17

Και για την αναφορά των προκειμένων λόγων στον προδότη Ιούδα αξιόπιστος μάρτυρας είναι ο απόστολος Πέτρος, ο οποίος, μετά την ανάληψη του Σωτήρος μας, όταν συγκεντρώθηκαν όλοι οι απόστολοι μαζί με πολλούς άλλους αδελφούς, στάθηκε στη μέση και είπε τα εξής: «Άνδρες αδελφοί, έπρεπε να εκπληρωθεί η Γραφή, την οποία προείπε το Άγιο Πνεύμα δια στόματος του Δαβίδ για τον Ιούδα, που έγινε οδηγός σε εκείνους που συνέλαβαν τον Ιησού, διότι ήταν συγκαταλεγμένος ανάμεσά μας και του είχε λαχάνει ο κλήρος αυτής της διακονίας. Αυτός, λοιπόν, απέκτησε ένα χωράφι από τον μισθό της αδικίας του, και πέφτοντας πρηνής έσκασε στη μέση, και ξεχύθηκαν όλα τα σπλάχνα του· και αυτό έγινε γνωστό σε όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα να ονομαστεί το χωράφι εκείνο στη δική τους διάλεκτο Ακελδαμάχ, που σημαίνει χωράφι αίματος. Διότι είναι γραμμένο στη βίβλο των Ψαλμών: ας γίνει η κατοικία του έρημη και ας μην υπάρχει κανείς που να κατοικεί σε αυτήν, και το αξίωμά του ας το λάβει άλλος.» Λέγοντας αυτά, λοιπόν, ο Πέτρος υποδεικνύει ότι πρέπει να προσληφθεί άλλος αντί του Ιούδα για να συμπληρώσει τον ελλείποντα αριθμό των δώδεκα αποστόλων, ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία, οπότε, αφού ρίχτηκε κλήρος, «έπεσε ο κλήρος στον Ματθία, και συναριθμήθηκε μαζί με τους δώδεκα αποστόλους».

Και δεν λέει ότι ο Δαβίδ το είπε, αλλά το Πνεύμα μέσω αυτού. Δες αμέσως στα προοίμια του βιβλίου ποια διδασκαλία χρησιμοποιεί. Βλέπεις ότι δεν είπα τυχαία, αρχίζοντας αυτό το έργο, ότι το βιβλίο αυτό αποτελεί έργο του Πνεύματος; Την οποία προείπε, λέει, το Άγιο Πνεύμα διά στόματος του Δαβίδ. Παρατήρησε πώς οικειοποιείται τον προφήτη και τον φέρνει στο προσκήνιο, γνωρίζοντας ότι τους ωφελεί το ότι αυτά έχουν λεχθεί μέσω του Δαβίδ, και όχι μέσω κάποιου άλλου προφήτη. Σχετικά με τον Ιούδα, λέει, ο οποίος έγινε οδηγός. Δες και εδώ τη σύνεση και φιλοσοφία του ανδρός. Δεν τον υβρίζει ούτε του επιτίθεται λέγοντας, «του μιαρού και παμμίαρου»· αλλά απλώς φανερώνει το γεγονός· ούτε λέει, «αυτού που πρόδωσε», αλλά προσπαθεί να μεταθέσει το έγκλημα σε άλλους, όσο περνούσε από το χέρι του. Και ούτε εκείνους τους επικρίνει με σφοδρότητα· διότι λέει, ο οποίος έγινε οδηγός σε αυτούς που συνέλαβαν τον Ιησού. Και προτού αναφέρει πού το είπε αυτό ο Δαβίδ, εκθέτει τα πεπραγμένα του Ιούδα, ώστε από τα παρόντα να επιβεβαιώσει και τα μέλλοντα, και να δείξει ότι έχει ήδη τιμωρηθεί. Επειδή ήταν συγκαταλεγμένος ανάμεσά μας, και του έλαχε ο κλήρος αυτής της διακονίας.

Αλλά τώρα δεν συμβαίνει έτσι, παρά ακριβώς το αντίθετο. Διότι πρόσεξε, εκατόν είκοσι ήταν, και ζητά έναν από όλο το πλήθος· και δικαιολογημένα. Πρώτος αυτός ασκεί την αυθεντία επί του ζητήματος, εφόσον στον ίδιο είχαν εμπιστευθεί τους πάντες. Διότι προς αυτόν είχε πει ο Χριστός: «Και εσύ, όταν κάποτε επιστρέψεις, στήριξε τους αδελφούς σου». «Διότι ήταν συγκαταλεγμένος», λέει, «μαζί μας». Γι' αυτό αρμόζει να προταθεί άλλος, ώστε να γίνει μάρτυρας στη θέση εκείνου. Και πρόσεξε πώς μιμείται τον Διδάσκαλο, αντλώντας παντού τα επιχειρήματά του από τις Γραφές, χωρίς να λέει τίποτα ακόμη για τον Χριστό, ότι δηλαδή ο Ίδιος το είχε προείπει πολλές φορές. Και δεν αναφέρει το σημείο όπου γίνεται μνεία της προδοσίας του· όπως: «Στόμα αμαρτωλού και στόμα δόλιου άνοιξε εναντίον μου»· αλλά έκανε μνεία μόνο της τιμωρίας του· διότι αυτό προς το παρόν τους ωφελούσε. Αυτό μάλιστα δείχνει και πάλι τη φιλανθρωπία του Δεσπότου. «Διότι ήταν συγκαταλεγμένος», λέει, «μαζί μας, και έλαβε τον κλήρο αυτής της διακονίας». Την ονομάζει παντού κλήρο, δείχνοντας ότι το παν οφείλεται στη χάρη του Θεού και στην εκλογή, και υπενθυμίζοντάς τους τα παλαιά, ότι ο Θεός τον εξέλεξε με κλήρο, όπως ακριβώς τους Λευίτες, και επιμένει εκτενώς στα γεγονότα γύρω από αυτόν, καθότι ο ίδιος ο μισθός της προδοσίας έγινε κήρυκας της τιμωρίας.

Κατά τη διάρκεια αυτών πάλι των φρικωδεστάτων μυστηρίων ο ιερέας εύχεται για τον λαό, και ο λαός εύχεται για τον ιερέα· διότι το «Μετά του πνεύματός σου», δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό. Και τα της Ευχαριστίας πάλι είναι κοινά· διότι δεν αναπέμπει ευχαριστία μόνος εκείνος, αλλά και ολόκληρος ο λαός. Διότι, αφού πρώτα λάβει τη φωνή τους, και έπειτα αυτοί συμφωνήσουν ότι τούτο γίνεται άξια και δίκαια, τότε αρχίζει την Ευχαριστία. Και γιατί απορείς, αν τυχόν ο λαός εκφωνεί μαζί με τον ιερέα, όταν μάλιστα αναπέμπει από κοινού εκείνους τους ιερούς ύμνους μαζί με τα ίδια τα Χερουβείμ και τις άνω δυνάμεις; Όλα αυτά τα έχω πει, ώστε να βρίσκεται σε πνευματική εγρήγορση και ο καθένας από τους ποιμαινομένους, για να μάθουμε ότι όλοι μας είμαστε ένα σώμα, έχοντας μεταξύ μας τόση διαφορά, όση έχουν τα μέλη προς τα μέλη, και να μην επιρρίπτουμε τα πάντα στους ιερείς, αλλά και εμείς οι ίδιοι να φροντίζουμε για ολόκληρη την Εκκλησία, σαν να είναι ένα κοινό σώμα. Διότι αυτό παρέχει και μεγαλύτερη ασφάλεια, και δημιουργεί σε εμάς μεγαλύτερη πρόοδο προς την αρετή. Άκουσε, λοιπόν, κατά την εποχή των αποστόλων, πώς σε άλλες περιπτώσεις καθιστούσαν τους ποιμαινομένους συμμέτοχους στις αποφάσεις. Διότι και όταν χειροτονούσαν τους επτά, προηγουμένως συνεννοήθηκαν με τον λαό· και όταν ο Πέτρος εξέλεγε τον Ματθία, απευθύνθηκε σε όλους τους παρόντες τότε, και στους άνδρες και στις γυναίκες.