Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1:21

«Πρέπει λοιπόν», λέγει, «από τους άνδρες που συμπορεύθηκαν μαζί μας». Πρόσεξε πώς επιθυμεί να είναι αυτοί αυτόπτες. Μολονότι επρόκειτο να παραστεί το Πνεύμα, εντούτοις υπήρξε μεγάλη μέριμνα για το θέμα αυτό. «Από τους άνδρες», λέγει, «που συμπορεύθηκαν μαζί μας καθ' όλο τον χρόνο κατά τον οποίο ο Κύριος Ιησούς εισήλθε και εξήλθε ανάμεσά μας». Με τον τρόπο αυτόν δείχνει ότι αυτοί συμβίωσαν μαζί Του και δεν παρευρίσκονταν απλώς ως μαθητές.

Επομένως, και από την αρχή τότε πολλοί τον ακολουθούσαν. Δες, λοιπόν, πώς το δηλώνει αυτό, όταν λέει: «Ήταν ένας από τους δύο που άκουσαν από τον Ιωάννη και ακολούθησαν τον Ιησού». «Καθ' όλον τον χρόνο», λέει, «κατά τον οποίο εισήλθε και εξήλθε ανάμεσά μας ο Κύριος Ιησούς, αρχίζοντας από το βάπτισμα του Ιωάννη».

γ'. Και πρόσεξε, αναθέτουν σε αυτούς την κρίση, και προβάλλουν εκείνους που είναι αποδεκτοί από όλους και έχουν την καλή μαρτυρία των πάντων. Όταν λοιπόν έπρεπε να αναδειχθεί ο Ματθίας, έλεγαν: «Πρέπει να είναι από τους άνδρες που βρίσκονταν μαζί μας όλο τον χρόνο»· εδώ όμως δεν πράττουν έτσι· διότι το ζήτημα δεν ήταν τέτοιας φύσεως. Γι' αυτό και δεν ανέθεσαν το θέμα στον κλήρο, ούτε πάλι, αν και μπορούσαν να επιλέξουν οι ίδιοι κινούμενοι από το Πνεύμα, κάνουν κάτι τέτοιο· αλλά μάλλον επικυρώνουν την απόφαση βασιζόμενοι στη μαρτυρία των πολλών.

Ο Πέτρος, λοιπόν, λαμβάνοντας την εξουσία, στήριξε τους αδελφούς και μερίμνησε να αναπληρώσει τον αριθμό των Δώδεκα, και λέει προς τους αδελφούς: «Πρέπει, λοιπόν, από τους άνδρες που συμπορεύτηκαν μαζί μας καθ’ όλο τον χρόνο κατά τον οποίο εισήλθε και εξήλθε ανάμεσά μας ο Κύριος Ιησούς, αρχίζοντας από το βάπτισμα του Ιωάννη μέχρι την ημέρα που αναλήφθηκε από εμάς, ένας από αυτούς να γίνει μαζί μας μάρτυρας της αναστάσεώς του. Έστησαν δε», αναφέρει, «τον Ιωσήφ τον ονομαζόμενο Βαρσαββά, ο οποίος έλαβε το επώνυμο Ιούστος, και τον Ματθία, και προσευχόμενοι είπαν: Κύριε, καρδιογνώστα των πάντων, ανάδειξε εκείνον τον οποίο εξέλεξες, έναν από αυτούς τους δύο, για να λάβει τον κλήρο της διακονίας αυτής και της αποστολής, από την οποία παρέκκλινε ο Ιούδας για να πορευθεί στον δικό του τόπο. Και έριξαν τους κλήρους τους, και ο κλήρος έπεσε στον Ματθία, και συγκαταλέχθηκε μαζί με τους έντεκα αποστόλους».

Κατά τη διάρκεια αυτών πάλι των φρικωδεστάτων μυστηρίων ο ιερέας εύχεται για τον λαό, και ο λαός εύχεται για τον ιερέα· διότι το «Μετά του πνεύματός σου», δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό. Και τα της Ευχαριστίας πάλι είναι κοινά· διότι δεν αναπέμπει ευχαριστία μόνος εκείνος, αλλά και ολόκληρος ο λαός. Διότι, αφού πρώτα λάβει τη φωνή τους, και έπειτα αυτοί συμφωνήσουν ότι τούτο γίνεται άξια και δίκαια, τότε αρχίζει την Ευχαριστία. Και γιατί απορείς, αν τυχόν ο λαός εκφωνεί μαζί με τον ιερέα, όταν μάλιστα αναπέμπει από κοινού εκείνους τους ιερούς ύμνους μαζί με τα ίδια τα Χερουβείμ και τις άνω δυνάμεις; Όλα αυτά τα έχω πει, ώστε να βρίσκεται σε πνευματική εγρήγορση και ο καθένας από τους ποιμαινομένους, για να μάθουμε ότι όλοι μας είμαστε ένα σώμα, έχοντας μεταξύ μας τόση διαφορά, όση έχουν τα μέλη προς τα μέλη, και να μην επιρρίπτουμε τα πάντα στους ιερείς, αλλά και εμείς οι ίδιοι να φροντίζουμε για ολόκληρη την Εκκλησία, σαν να είναι ένα κοινό σώμα. Διότι αυτό παρέχει και μεγαλύτερη ασφάλεια, και δημιουργεί σε εμάς μεγαλύτερη πρόοδο προς την αρετή. Άκουσε, λοιπόν, κατά την εποχή των αποστόλων, πώς σε άλλες περιπτώσεις καθιστούσαν τους ποιμαινομένους συμμέτοχους στις αποφάσεις. Διότι και όταν χειροτονούσαν τους επτά, προηγουμένως συνεννοήθηκαν με τον λαό· και όταν ο Πέτρος εξέλεγε τον Ματθία, απευθύνθηκε σε όλους τους παρόντες τότε, και στους άνδρες και στις γυναίκες.