Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1:9

«Και αφού είπε αυτά, ενώ αυτοί έβλεπαν, αναλήφθηκε.» Γι' αυτό και τα Σεραφείμ και τα εξαπτέρυγα και όλα τα νοερά και συλλειτουργικά με αυτά πνεύματα, βλέποντας τον πηλό να λάμπει ψηλότερα από αυτά, όχι λόγω της δικής του φύσης, αλλά εξαιτίας Εκείνου που τον ενδύθηκε, αινούν τον Χριστό και τον δοξάζουν για το εξαίσιο θαύμα, άλλοι μεν λέγοντας: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ», άλλοι δε κράζοντας: «Ευλογημένη η δόξα του Κυρίου από τον τόπο Του», δηλαδή από το ένδοξο σώμα, και άλλοι βοώντας: «Σηκώστε τις πύλες, και υψωθείτε πύλες αιώνιες, διότι υψώθηκε η μεγαλοπρέπειά Σου υπεράνω των ουρανών.» Αλλά πείτε μας, ω πνεύματα των αγίων και των δικαίων, άραγε μόνο από τα επουράνια στρατεύματα αινείται και δοξάζεται ο Θεός; Άραγε στερείται η επίγεια γλώσσα την ικανότητα να υμνεί τον Θεό; Αλλά απαντούν: Θα μείνει σε αδράνεια εκείνος για τον οποίο κατήλθε;

Ω όνομα, ένδυμα του κόσμου· ω όνομα, φόρεμα της οικουμένης· ω όνομα, με το οποίο η ψυχή που το φέρει ως επιγραφή γίνεται βασιλικό νόμισμα· ω όνομα, δρόμος των χωλών· ω όνομα, διωγμός των δαιμόνων· ω όνομα, εξολόθρευση των όφεων, αναίρεση των σκορπίων· ω όνομα, χάρισμα των ουράνιων γλωσσών· ω όνομα, αντίδοτο των θανάσιμων φαρμάκων· ω όνομα, θεραπεία των ασθενούντων· «Πολλά δε σημεία ακολουθούσαν εκείνους που πίστεψαν. Πόσο θαυμαστό είναι το όνομά σου σε όλη τη γη». Το «πόσο» (ως) εισάγεται αντί του «όντως βεβαίως», δηλαδή «ομολογουμένως θαυμαστό είναι το όνομά σου». Και γιατί τα λέμε αυτά; «Διότι υψώθηκε η μεγαλοπρέπειά σου υπεράνω των ουρανών». Διότι, εάν δεν είχες υψωθεί εσύ ο ίδιος μεγαλοπρεπώς στους ουρανούς αναλαμβανόμενος και δεν είχες στείλει σε εμάς το Άγιο Πνεύμα ως συνεργό στο Ευαγγέλιο, δεν θα είχαμε τη δύναμη να διδάξουμε τον κόσμο, να κατηχήσουμε, να βαπτίσουμε, να γεμίσουμε τις εκκλησίες, ώστε να γίνει «θαυμαστό το όνομά σου σε όλη τη γη». Ότι δε το «Υψώθηκε η μεγαλοπρέπειά σου» δηλώνει την Ανάληψη, το αναφέρει ο Λουκάς στις Πράξεις περί του Χριστού: «Εκείνοι λοιπόν αφού συνήλθαν», έως το «και αφού είπε αυτά, ενώ αυτοί έβλεπαν, υψώθηκε. Διότι υψώθηκε η μεγαλοπρέπειά σου. Είδα τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και επηρμένο», έως το «και υψώθηκε το υπέρθυρο». Ομολογούμε δε: και τι κατόρθωσες μαζί με τα άλλα και ανελήφθης, Δέσποτα; «Από στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατήρτισες αίνο». Και πότε έγινε αυτό;

«Επέβη πάνω σε Χερουβίμ και πέταξε, πέταξε πάνω σε φτερά ανέμων». Με αυτά τα λόγια δηλώνει την Ανάληψή του· «Χερουβίμ» και «φτερά ανέμων» αποκαλεί τη νεφέλη [η οποία τον ανέλαβε· ή την ταχύτητα της εμφάνισής του, το γρήγορο της παρουσίας και της βοήθειάς του], για την οποία έχει γραφεί στις Πράξεις: «Και αφού τα είπε αυτά, ενώ εκείνοι έβλεπαν, υψώθηκε, και μια νεφέλη τον ανέλαβε από τα μάτια τους».

Και για τα δύο θα ακούσεις το «πολλή»· διότι με πολλή δύναμη και πολλή δόξα θα πραγματοποιήσει τη δεύτερη θεοφάνειά του, επειδή την πρώτη την πραγματοποίησε με αδυναμία και ατιμία, τουλάχιστον ως προς αυτό που έβλεπαν οι πολλοί. Και γιατί σε νεφέλη; Διότι έτσι εμφανίζεται πάντοτε ο Θεός: «Διότι νεφέλη και γνόφος τον περιβάλλουν». Και: «Ο Κύριος κάθεται πάνω σε ελαφριά νεφέλη». Και πάλι: «Αυτός που θέτει το νέφος ως όχημά του». Και, «Μια νεφέλη τον παρέλαβε κρύβοντάς τον από τα μάτια τους». Και, «Ως Υιός ανθρώπου που έρχεται πάνω στις νεφέλες». Έτσι άλλωστε τον οραματίζεται και ο Δανιήλ· έτσι και τότε θα έλθει όχι κρυφά, αλλά ως Θεός και Κύριος με δόξα θεοπρεπή, και θα μεταβάλει τα πάντα προς το καλύτερο· διότι θα αναστηθούν οι νεκροί, και αυτό το χωματένιο σώμα που είναι ευάλωτο στα πάθη θα αποβάλει τη φθορά· και θα ντυθεί την αφθαρσία, την οποία θα χορηγήσει ο Χριστός, αναδεικνύοντας αυτούς που πιστεύουν σε αυτόν σύμμορφους με το σώμα της δόξας του. Γι' αυτό και ο ίδιος ονομάζει το γεγονός αυτό απολύτρωσή μας, λέγοντας: «Όταν αρχίσουν να γίνονται αυτά, ανασηκωθείτε και υψώστε τα κεφάλια σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσή σας». Διότι, όπως ακριβώς αν έλεγε κανείς για έναν άνθρωπο ότι από τον Πατέρα έλαβε τη λογική φύση, σημαίνει ότι γεννήθηκε και ο ίδιος λογικός από λογικό όν, έτσι και ο Μονογενής προήλθε ως Θεός από τον Θεό και ως κριτής από Αυτόν που κρίνει όλη τη γη.

Και επειδή οι θείες δυνάμεις τον έβλεπαν να αναβαίνει με αυτόν τον τρόπο, συγκεντρώθηκαν γύρω του και δορυφορούσαν την άνοδό του, αναφωνώντας και λέγοντας: «Σηκώστε τις πύλες σας, άρχοντες, και υψωθείτε, πύλες αιώνιες, και θα εισέλθει ο βασιλεύς της δόξης». Αυτά δε εκπληρώνονταν την εποχή για την οποία αναφέρει η Γραφή των Πράξεων των Αποστόλων: «Και αφού είπε αυτά, ενώ εκείνοι έβλεπαν, υψώθηκε, και μια νεφέλη τον παρέλαβε από τα μάτια τους. Και καθώς είχαν προσηλωμένο το βλέμμα τους στον ουρανό, ενώ αυτός πορευόταν».

Ψ. Του ιδίου. ΜΔ΄. Στα οράματά του ο Δανιήλ λέει: «Έβλεπα σε όραμα της νύχτας, και ιδού, ερχόταν πάνω στις νεφέλες του ουρανού κάποιος όμοιος με Υιό ανθρώπου, και έφτασε έως τον Παλαιό των Ημερών, και οδηγήθηκε ενώπιόν του. Και του δόθηκε η εξουσία και η τιμή και η βασιλεία· και όλοι οι λαοί, οι φυλές, οι γλώσσες θα τον υπηρετούν. Η εξουσία του είναι εξουσία αιώνια, η οποία δεν θα παρέλθει, και η βασιλεία του δεν θα καταστραφεί». Αυτά συμφωνούν με την προφητεία του ίδιου του Δανιήλ, η οποία προαναγγέλλει τα περί της βασιλείας του Χριστού μέσω του λίθου που αποκόπηκε από το όρος χωρίς ανθρώπινα χέρια· διότι, ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι αυτός που έρχεται ως υιός ανθρώπου πάνω στις νεφέλες και φτάνει έως τον Παλαιό των Ημερών, παρά ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος για εμάς έλαβε μορφή δούλου, έγινε υιός ανθρώπου, και είπε: «Εξήλθα από τον Πατέρα και πηγαίνω προς τον Θεό»; Αυτός, ενώ ήταν παρόντες οι μαθητές του και τον έβλεπαν, αναλήφθηκε, και τον δέχθηκε μια νεφέλη, όταν, καθώς εκείνοι ατένιζαν προς τον ουρανό, ιδού εμφανίστηκαν δύο άνδρες με λαμπρά ενδύματα, οι οποίοι τους δίδασκαν τα σχετικά με τη δεύτερη παρουσία του, προλέγοντας ότι θα έρθει ξανά μέσα σε νεφέλη. Επομένως, μόνο στον Χριστό δόθηκε από τον Πατέρα και η εξουσία και η τιμή και η βασιλεία, ώστε όλα τα έθνη να τον λατρεύουν και κάθε γλώσσα να ομολογεί ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, εις δόξαν του Θεού Πατέρα.

«Στάθηκαν», λοιπόν, αληθινά και σύμφωνα με την άμεση και ρητή διήγηση «τα πόδια» του Κυρίου και Σωτήρος ημών, του ίδιου του Θεού Λόγου, μέσω του ανθρώπινου σκηνώματος που ανέλαβε, πάνω στο όρος των Ελαιών, κοντά στο σπήλαιο που υποδεικνύεται εκεί, αφού προσευχήθηκε και παρέδωσε στους μαθητές του, στην κορυφή του όρους των Ελαιών, τα μυστήρια σχετικά με τη συντέλεια, και από εκεί πραγματοποίησε την άνοδό του στους ουρανούς, όπως διδάσκει ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων, αναφέροντας ότι, ενώ βρισκόταν στο όρος των Ελαιών και ήταν παρόντες μαζί του οι απόστολοι, «ενώ αυτοί έβλεπαν αναλήφθηκε, και μια νεφέλη τον έκρυψε από τα μάτια τους, και καθώς είχαν προσηλωμένο το βλέμμα τους στον ουρανό ενώ αυτός πορευόταν, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν δίπλα τους με λευκά ενδύματα, οι οποίοι και είπαν: άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε κοιτάζοντας προς τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς που αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό έτσι ακριβώς θα έλθει, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό». Σε αυτά προσθέτει λέγοντας: «Τότε επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ από το όρος που ονομάζεται Ελαιών, το οποίο βρίσκεται απέναντι από την Ιερουσαλήμ». Είναι, λοιπόν, και κατά λέξη «απέναντι από την Ιερουσαλήμ» και «ανατολικά» της το εν λόγω όρος των Ελαιών.

Αφού λοιπόν αποχωρίστηκε από αυτούς σωματικά (διότι κατά τη θεότητα ήταν μαζί τους) σύμφωνα με την υπόσχεσή του προς αυτούς, υπερυψώθηκε και κάθισε στα δεξιά του Πατρός μαζί με το δικό μας φύραμα. Όπως λοιπόν εκείνος έζησε και πέθανε και αναστήθηκε και αναλήφθηκε, έτσι και εμείς ζούμε και πεθαίνουμε και θα αναστηθούμε όλοι. Δεν θα αξιωθούμε όμως όλοι την ανάληψη, παρά μόνο εκείνοι για τους οποίους η ζωή είναι ο Χριστός και το να πεθάνουν για αυτόν είναι κέρδος, όσοι πριν από τον θάνατο σταύρωσαν την αμαρτία μέσω της μετάνοιας και της ευαγγελικής πολιτείας. Διότι μόνο αυτοί μετά την κοινή ανάσταση θα αναληφθούν μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουν τον Κύριο στον αέρα. Διότι και αυτόν, όταν αναλαμβανόταν, τον υποδέχθηκε μια νεφέλη, όπως εξιστόρησε ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων. Αλλά όπως οι μαθητές μετά την ανάληψη, παρότι δεν τον έβλεπαν αισθητά αλλά με τα μάτια της ψυχής, ωστόσο τον προσκύνησαν, έτσι ας αναπαυθούμε στην ειρήνη, ειρηνεύοντας και με τον εαυτό μας και μεταξύ μας (διότι Ιερουσαλήμ ερμηνεύεται ειρήνη), και ευρισκόμενοι στο δικό μας εσωτερικό υπερώο, δηλαδή τον νου, παραμένοντας σε αυτό και προσευχόμενοι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από τους εμπαθείς και χαμερπείς λογισμούς.

Επειδή, λοιπόν, είχε πει: «Σε δρόμο εθνικών μην πορευθείτε και σε πόλη Σαμαρειτών μην εισέλθετε»· τώρα όμως θέλει να κηρύξουν αυτοί σε όλη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια· και όσα τότε δεν είχε πει, εδώ τα πρόσθεσε, λέγοντας: «Και έως τα πέρατα της γης». Και αφού είπε το πιο φοβερό από όλα, για να μην τον ρωτούν πάλι, ενώ τον έβλεπαν αναλήφθηκε, και μία νεφέλη τον παρέλαβε από τα μάτια τους. Βλέπεις ότι αυτοί κήρυξαν και εκπλήρωσαν το Ευαγγέλιο;

Πράγματι, μεγάλο δώρο τούς χάρισε. Εκεί όπου φοβάστε, λέει, στα Ιεροσόλυμα, εκεί να κηρύξετε πρώτα, και ύστερα έως τα πέρατα της γης. Έπειτα ακολουθεί πάλι η επιβεβαίωση όσων ειπώθηκαν: Ενώ τον έβλεπαν, λέει, ανυψώθηκε. Διότι δεν αναστήθηκε μπροστά στα μάτια τους· ανυψώθηκε όμως μπροστά στα μάτια τους, επειδή ούτε και εδώ η όραση μπόρεσε να τα συλλάβει όλα. Καθώς της μεν ανάστασης είδαν το τέλος, αλλά την αρχή όχι πια· και της ανάληψης είδαν μεν την αρχή, αλλά το τέλος όχι πια. Διότι ήταν περιττό να δουν την αρχή εκείνου του γεγονότος, εφόσον ήταν παρών ο ίδιος που τα έλεγε αυτά, και εφόσον το μνήμα φανέρωνε ότι δεν βρίσκεται εκεί· αλλά αυτό που ακολούθησε έπρεπε να το μάθουν μέσω του λόγου. Επειδή, δηλαδή, δεν αρκούν τα μάτια για να δείξουν το ύψος, ούτε για να διδάξουν αν ανέβηκε πράγματι στον ουρανό ή φαινομενικά σαν στον ουρανό, δες τι συμβαίνει. Ότι μεν αυτός είναι ο Ιησούς, το γνώριζαν από όσα συζητούσε μαζί τους (διότι από μακριά δεν ήταν δυνατό να τον αναγνωρίσουν μόνο με την όραση)· ότι όμως αναλαμβάνεται στον ουρανό, αυτό πλέον το δίδασκαν οι άγγελοι.

«Νεφέλη και γνόφος υπάρχουν κάτω από τα πόδια του», λέγει· διότι αυτό δηλώνει το: «νεφέλη τον υπέλαβε»· εννοεί δηλαδή τον Δεσπότη του ουρανού. Διότι, όπως ακριβώς το βασιλικό όχημα φανερώνει τον βασιλιά, έτσι και για αυτόν εστάλη το βασιλικό όχημα, ώστε να μην πουν τίποτα λυπηρό, ούτε να πάθουν το ίδιο πράγμα που έπαθε ο Ελισσαίος, ο οποίος έσκισε το ένδυμά του όταν αναλήφθηκε ο δάσκαλός του. Και τι λέγουν; «Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, με αυτόν τον τρόπο θα έλθει»· και, «Ιδού, δύο άνδρες στέκονταν δίπλα τους». Δικαιολογημένα. Διότι «από το στόμα δύο μαρτύρων θα βεβαιωθεί κάθε λόγος». Και αυτοί ακριβώς τα ίδια λέγουν.

Ο μεν Ηλίας, λοιπόν, αναλήφθηκε ωσάν προς τον ουρανό, επειδή ήταν δούλος· ο δε Ιησούς στον ουρανό, επειδή ήταν Δεσπότης. Εκείνος μέσα σε πύρινο άρμα, Αυτός μέσα σε νεφέλη. Διότι, όταν έπρεπε να κληθεί ο δούλος, στελνόταν άρμα· όταν όμως επρόκειτο για τον Υιό, βασιλικός θρόνος. Και όχι απλώς βασιλικός θρόνος, αλλά ο ίδιος ο πατρικός.

Ο Λουκάς, ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων, είπε: «αφού εμφανιζόταν σε αυτούς επί σαράντα ημέρες και τους μιλούσε για τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού· και ενώ βρισκόταν μαζί τους, τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την υπόσχεση του Πατρός, την οποία ακούσατε από εμένα· διότι ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς όμως θα βαπτιστείτε με Άγιο Πνεύμα, όχι ύστερα από πολλές ημέρες», και τα εξής: «Και αφού είπε αυτά, ενώ εκείνοι τον έβλεπαν, αναλήφθηκε, και μια νεφέλη τον πήρε και τον έκρυψε από τα μάτια τους. Και καθώς είχαν προσηλωμένο το βλέμμα τους στον ουρανό ενώ αυτός πορευόταν, ιδού, στάθηκαν δίπλα τους δύο άνδρες με λευκά ενδύματα, οι οποίοι και είπαν: Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε και κοιτάζετε προς τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έλθει πάλι, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να πορεύεται προς τον ουρανό». Και πότε θα έλθει; Όταν πολλοί ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες «θα έλθουν στο όνομά του, λέγοντας ότι εγώ είμαι ο Χριστός, και θα πλανήσουν πολλούς»· όταν «θα εγερθεί έθνος εναντίον έθνους και βασιλεία εναντίον βασιλείας· όταν θα γίνουν λιμοί και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους».

Διότι, πράγματι, η ανάμνηση της πανηγύρεως είναι πλήρης θαύματος και γεμάτη από έκπληξη· πώς, άλλωστε, να μην είναι γεμάτη από θαύμα και έκπληξη; Διότι την απαρχή από το γένος που είχε προσκρούσει, το οποίο είχε στερηθεί και αποβληθεί από τη ζωή, αφού την ανέλαβε ο Δεσπότης Χριστός, σήμερα την ανέβασε και τη συγκάθισε στον βασιλικό θρόνο, επάνω από τους ουρανούς, στον οποίο τα χερουβίμ παρίστανται με τρόμο. Και για το ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ανέβηκε στον ουρανό, άκουσε τον μακάριο Λουκά που λέει: «ενώ εκείνοι έβλεπαν, υψώθηκε», δηλαδή οι μαθητές. Ιδού, μαζί με τον Λουκά υπάρχουν και άλλοι μάρτυρες: «και νεφέλη τον παρέλαβε από τα μάτια τους». Γιατί τον παρέλαβε φωτεινή νεφέλη; Για να δείξει ότι ανήλθε στον ουρανό, όχι με πύρινο άρμα όπως στην περίπτωση του Ηλία, αλλά τον παρέλαβε νεφέλη, επειδή αποτελούσε σύμβολο του ουρανού· όπως ακριβώς λέει ο Δαβίδ: «εκείνος που θέτει τα νέφη ως επίβασή του», γι' αυτό κάνει λόγο για νεφέλη. Και παρέστησε τους μαθητές ως μάρτυρες και θεατές του θαύματος, ώστε να πεισθείς εσύ ότι ανήλθε στον ουρανό με το σύμβολο της θείας δυνάμεως· γι' αυτό και ο προφήτης αναφωνούσε λέγοντας: «ο Θεός κάθεται πάνω σε ανάλαφρη νεφέλη». Και στο όρος, εξάλλου, η νεφέλη ήλθε εξαιτίας Του, και «ο Μωυσής εισήλθε στον γνόφο» μέσα στη νεφέλη, όμως η νεφέλη δεν υπήρχε εξαιτίας εκείνου.

Διότι τέτοιος είναι ο Δεσπότης μας Χριστός και Σωτήρας Ιησούς, ο οποίος και εκπληρώνει το έργο της ένσαρκης παρουσίας και αποδεικνύει τη θεία αυθεντία του, και σε γαστέρα κυοφορείται και μαζί με τον Πατέρα συγκαθίσεται, και από γυναίκα γεννιέται και διαπλάθει τα έμβρυα στη μήτρα, και τυλίγεται στα σπάργανα μαζί με αυτούς που φορούν ράκη και περιβάλλει τον ουρανό με νεφέλες, και ανακλίνεται σε φάτνη και αναπαύεται στους απεράντους αιώνες, και από παρθενικό μαστό θηλάζει και παρέχει τροφή σε κάθε σάρκα, και σε μητρικές αγκαλιές περιφέρεται και εποχείται στα Χερουβίμ, και μεγαλώνει και καθορίζει σε όλους τα όρια της ηλικίας, και περπατά πάνω στα κύματα και κοπιάζει στην οδοιπορία, και στην Ιουδαία συλλαμβάνεται από Ιουδαίους και δεν χωράει στο σύμπαν, και τα χέρια του καρφώνονται στον σταυρό και κρατά τη γη μέσα στη χούφτα του, και πεθαίνει και με τον θάνατο θανατώνει τον θάνατο, και νεκρώνεται και ανασταίνει νεκρούς, και από τη γη δεν χωρίζεται και στους ουρανούς αναλαμβάνεται. «Διότι νεφέλη», λέει, «τον υπέλαβε από τα μάτια τους»· δεν είπε έλαβε, αλλά υπέλαβε.

Η σημερινή ημέρα έγινε για εμάς αιτία τόσων πολλών αγαθών. Διότι σήμερα οι άγγελοι απέλαβαν αυτό που από παλιά επιθυμούσαν, βλέποντας τη δική μας φύση να αστράφτει από τον βασιλικό θρόνο. Και για να κατανοήσεις τη διαφορά μεταξύ δούλου και Δεσπότου, όταν μεν ο Ηλίας αναλαμβανόταν, δέχθηκε αυτή την ανάληψη μέσα σε πύρινο άρμα· όταν όμως ο δικός μας Δεσπότης αναλαμβανόταν με τη σάρκα Του, μια νεφέλη υπηρετούσε την άνοδό Του. Διότι, όπως λέει η Γραφή, ενώ αυτοί έβλεπαν, ανυψώθηκε, και η νεφέλη τον ανέλαβε κρύβοντάς τον από τα μάτια τους. Και εκείνος μεν ανέβαινε σαν προς τον ουρανό, επειδή ήταν δούλος· Αυτός όμως ανέβηκε στον ίδιο τον ουρανό, επειδή ήταν Δεσπότης. Ιδού δύο άνδρες με λευκά ενδύματα, οι οποίοι τους λένε: Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, θα έρθει με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε. Και όταν μεν έπρεπε να προσκληθεί ο δούλος, καταπεμπόταν άρμα· όταν όμως επρόκειτο για τον Υιό, βασιλικός θρόνος, και όχι απλώς θρόνος, αλλά ο ίδιος ο πατρικός. Διότι, άκουσε τον μεγαλόφωνο Ησαΐα να λέει για τον Πατέρα: Ιδού, ο Κύριος κάθεται πάνω σε ελαφριά νεφέλη. Γι' αυτόν τον λόγο καταπέμφθηκε η νεφέλη και για τον Υιό. Και ο μεν Ηλίας, ανεβαίνοντας, άφησε τη μηλωτή του στον Ελισσαίο, ενώ ο Ιησούς, ανεβαίνοντας, άφησε χαρίσματα στους μαθητές Του, δημιουργώντας όχι έναν προφήτη, αλλά μυριάδες Ελισσαίους, και μάλιστα κατά πολύ ανώτερους και λαμπρότερους από εκείνον.

Η δική μας διήγηση αναφέρεται στην παρούσα εορτή στους ουρανούς, εννοώ βέβαια την Ανάληψη του Χριστού. Διότι ο Δαβίδ έχει πει: «Και έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε, και γνόφος υπήρχε κάτω από τα πόδια του»· σήμανε δηλαδή την από τους ουρανούς παρουσία του Λόγου πάνω στη γη. Ανέφερε δε τον γνόφο κάτω από τα πόδια του, κάνοντας γνωστό το σαρκικό ένδυμα της θεότητας· ώστε η παρουσία του να παραμένει άγνωστη στους πολλούς εξαιτίας της ταπεινότητας και της πραότητάς του. Διότι πάλι ο ίδιος προφήτης λέγει: «Κύριε, μέσα στη θάλασσα είναι η οδός σου, και τα μονοπάτια σου μέσα σε πολλά ύδατα, και τα ίχνη σου δεν θα γίνουν γνωστά». Επειδή, αν τον γνώριζαν, λέγει ο απόστολος, δεν θα σταύρωναν τον Κύριο της δόξης. Και πάλι είπε: «Επέβη στα Χερουβίμ και πέταξε πάνω στις φτερούγες των ανέμων». Είπε «στα Χερουβίμ», διότι και ο ίδιος, όταν βρισκόταν στους ουρανούς μαζί με τον Πατέρα, επιβιβαζόταν πάνω στα Χερουβίμ· αλλά και όταν συναναστρεφόταν με τους ανθρώπους στη γη, δεν αποχωρίστηκε διόλου τον χερουβικό και επουράνιο θρόνο· με τη φράση δε «φτερούγες των ανέμων» υπονοεί τις νεφέλες, μέσα στις οποίες και αναλήφθηκε, όπως ακριβώς είναι γραμμένο και στις Πράξεις των Αποστόλων: «Και μία νεφέλη τον πήρε μακριά από τα μάτια τους». Έπειτα στη συνέχεια λέγει: «Και ενώ είχαν προσηλωμένο το βλέμμα τους στον ουρανό καθώς αυτός πορευόταν», προκλήθηκε στους αποστόλους έκπληξη και έκσταση και ταραχή· διότι, όντας θνητοί κατά τη φύση και μη έχοντας συνηθίσει σε τέτοιου είδους θεάματα, άρχισαν να διερωτώνται με τη διάνοιά τους.

Και αφού τα είπε αυτά, ενώ εκείνοι έβλεπαν, υψώθηκε, και μια νεφέλη τον παρέλαβε από τα μάτια τους. Είδες πώς επί σαράντα ημέρες ο Χριστός συναναστράφηκε μαζί τους πάνω στη γη, και μετά τις σαράντα ημέρες τότε αναλήφθηκε στους ουρανούς; Ας δούμε όμως αν κατά την Πεντηκοστή εστάλη το Άγιο Πνεύμα. Και όταν συμπληρωνόταν, λέει, η ημέρα της Πεντηκοστής, έγινε ξαφνικά ήχος από τον ουρανό, σαν βίαιη πνοή ανέμου που φερόταν ορμητικά, και εμφανίστηκαν σε αυτούς γλώσσες που διαμοιράζονταν σαν να ήταν από φωτιά, και κάθισε πάνω στον καθένα από αυτούς. Είδατε πόσο ακριβής δόθηκε η απόδειξη, όπως το ότι επί σαράντα ημέρες βρισκόταν ο Χριστός επί της γης, και οι απόστολοι ούτε καν θαυματουργούσαν;

Έτσι πάντοτε εμφανίζεται ο Θεός. Διότι νεφέλη και γνόφος βρίσκονται γύρω του· και, «Κάθεται πάνω σε ελαφριά νεφέλη»· και πάλι, «Αυτός που καθιστά τα νέφη όχημά του»· και, «Νεφέλη τον ανέλαβε από τα μάτια τους»· και, «Σαν Υιός ανθρώπου που έρχεται πάνω στις νεφέλες». Για να πιστέψουν, λοιπόν, ότι η φωνή προέρχεται από τον Θεό, έρχεται από εκεί. Και η νεφέλη ήταν φωτεινή.

«Αυτός που καθιστά τα νέφη όχημά Του, Αυτός που περιπατεί πάνω στις φτερούγες των ανέμων». Μέσω αυτών φανέρωσε την πρόνοια που εκτείνεται παντού. Διότι εξουσιάζει και τους ανέμους και τα νέφη, και ο Ίδιος τα κατευθύνει και τα κυβερνά, και παρέχει στον κατάλληλο καιρό την ωφέλεια που προκύπτει από αυτά. Διδάσκει δε ταυτόχρονα ότι η θεία φύση είναι πανταχού παρούσα και επιβλέπει τα πάντα. Επειδή, δηλαδή, από όλα τα αισθητά η φύση των ανέμων είναι η πιο ταχεία (διότι σε μια στιγμή διατρέχει από τη δύση έως την ανατολή, και από την ανατολή προς τη δύση), μη βρίσκοντας άλλη ακριβέστερη εικόνα στα αισθητά, είπε ότι ο Θεός επιβαίνει πάνω στις φτερούγες των ανέμων, υποδηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι είναι πανταχού παρών. Βρίσκουμε δε και στους υιούς του Ισραήλ τον Θεό των όλων να εμφανίζεται μέσα σε νεφέλη, και στη Σκηνή να κάνει την εμφάνισή Του μέσω νεφέλης. Και βεβαίως, όταν ο Σολομών εγκαινίαζε τον ναό, νεφέλη κάλυψε τον οίκο· και ο Δεσπότης Χριστός στο όρος φανέρωσε στους τρεις αποστόλους φωτεινή νεφέλη γύρω Του· και κατά την Ανάληψή Του, φωτεινή νεφέλη Τον ανέλαβε κρύβοντάς Τον από τα μάτια τους. «Αυτός που κάνει τους αγγέλους Του πνεύματα, και τους λειτουργούς Του πυρ φλέγον». Έδειξε έτσι ότι είναι δημιουργός όχι μόνο των ορατών, αλλά και των αοράτων. Τους ίδιους δε ονόμασε και πνεύματα και πυρ, διδάσκοντας και με τα δύο το δυνατό και το ταχύ της φύσης τους.

Διότι μετά την ανάσταση, όταν επρόκειτο να αναληφθεί στους ουρανούς, ενώ αυτοί ήταν παρόντες, λέγει: «Υψώθηκε, και μία νεφέλη τον ανέλαβε κρύβοντάς τον από τα μάτια τους· και καθώς είχαν προσηλωμένο το βλέμμα τους, ενώ εκείνος πορευόταν». Έτσι λοιπόν και το δικό μας σώμα θα είναι ομοούσιο με εκείνο το σώμα, εφόσον προέρχεται από το ίδιο φύραμα· διότι, όπως είναι η κεφαλή, έτσι θα είναι και το σώμα· όπως είναι η αρχή, έτσι θα είναι και το τέλος. Και αυτό το δήλωνε σαφέστερα ο Παύλος, λέγοντας: «Ο οποίος θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεώς μας, ώστε να γίνει σύμμορφο προς το σώμα της δόξης του». Εάν λοιπόν γίνεται σύμμορφο, θα βαδίσει και την ίδια οδό, και ομοίως θα αναληφθεί επάνω σε νεφέλες. Αυτά να προσδοκάς και εσύ κατά την ανάσταση. Επειδή, δηλαδή, έως τότε ο λόγος περί της βασιλείας ήταν ασαφής σε όσους τον άκουγαν, για τον λόγο αυτόν, αφού ανέβηκε στο όρος, μεταμορφώθηκε μπροστά στους μαθητές του, αποκαλύπτοντάς τους λίγο από τη δόξα των μελλόντων, και δείχνοντάς τους σαν σε αίνιγμα και αμυδρά πώς θα είναι το δικό μας σώμα. Αλλά τότε μεν εμφανίστηκε με ιμάτια, ενώ κατά την ανάσταση δεν θα είναι έτσι.