Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 10:25

Αλλά, εάν βέβαια, σύμφωνα με τους αιρετικούς, ήταν κτίσμα ή δημιούργημα, όχι όμως σαν ένα από τα συνηθισμένα κτίσματα, εξαιτίας του ότι διέφερε από αυτά ως προς τη δόξα, θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από τη Γραφή και να υποδεικνύεται σε σύγκριση με τα άλλα δημιουργήματα με βάση την ανωτερότητά του, δηλαδή θα έπρεπε να λέγεται ότι είναι ανώτερος από τους αρχαγγέλους· θα έπρεπε να είναι πιο τιμημένος από τους θρόνους, και πιο λαμπρός από τον ήλιο και τη σελήνη, και μεγαλύτερος από τους ουρανούς. Τώρα όμως δεν παρουσιάζεται έτσι· αλλά ο Πατέρας τον αναδεικνύει ως δικό Του και μοναδικό Υιό, λέγοντας: «Υιός μου είσαι εσύ» και, «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα». Γι' αυτό και τον διακονούσαν οι άγγελοι, επειδή ήταν διαφορετικός σε σχέση με αυτούς· και προσκυνείται από αυτούς, όχι επειδή είναι μεγαλύτερος στη δόξα, αλλά επειδή είναι εντελώς διαφορετικός από όλα τα κτίσματα και από εκείνους, όντας ο μόνος δικός Του Υιός του Πατέρα κατά την ουσία. Διότι, αν τον προσκυνούσαν επειδή απλώς υπερείχε στη δόξα, θα έπρεπε και καθένας από τους κατώτερους να προσκυνά τον ανώτερό του. Αλλά δεν συμβαίνει έτσι· διότι κτίσμα δεν προσκυνά κτίσμα, αλλά ο δούλος τον δεσπότη, και το κτίσμα τον Θεό. Ο απόστολος Πέτρος, λοιπόν, εμποδίζει τον Κορνήλιο όταν εκείνος ήθελε να τον προσκυνήσει, λέγοντας ότι «Και εγώ άνθρωπος είμαι»· και ο άγγελος εμποδίζει τον Ιωάννη στην Αποκάλυψη όταν ήθελε να τον προσκυνήσει, λέγοντας: «Πρόσεξε, μη το κάνεις. Είμαι σύνδουλός σου, και των αδελφών σου των προφητών, και αυτών που τηρούν τους λόγους του βιβλίου τούτου».

Αλλά εάν, σύμφωνα με τους αιρετικούς, «ήταν μεν κτίσμα ή δημιούργημα, όχι όμως σαν ένα από τα υπόλοιπα κτίσματα, επειδή διέφερε από αυτά ως προς τη δόξα», θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται και να παρουσιάζεται από τη Γραφή συγκρινόμενος με τα άλλα δημιουργήματα ως προς την υπεροχή του. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, να αναφέρεται ότι είναι μεγαλύτερος από τους αρχαγγέλους· θα έπρεπε να είναι πιο τιμημένος από τους θρόνους και πιο λαμπρός από τον ήλιο και τη σελήνη, καθώς και μεγαλύτερος από τους ουρανούς. Τώρα όμως ο ίδιος δεν χαρακτηρίζεται κατ' αυτόν τον τρόπο· αντίθετα, ο Πατέρας τον παρουσιάζει ως δικό Του και μοναδικό Υιό λέγοντας: «Υιός μου είσαι εσύ» και «αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα». Γι' αυτό και οι άγγελοι τον διακονούσαν, επειδή ήταν διαφορετικός από αυτούς· και προσκυνείται από αυτούς όχι ως ανώτερος κατά τη δόξα, αλλά επειδή είναι διαφορετικός από όλα τα κτίσματα και από εκείνους, όντας μόνος αυτός ο γνήσιος, κατά την ουσία, Υιός του Πατέρα. Διότι, εάν προσκυνούνταν επειδή υπερείχε κατά τη δόξα, θα έπρεπε και καθένας από τους κατώτερους να προσκυνά τον ανώτερό του. Αλλά τα πράγματα δεν έχουν έτσι· διότι κτίσμα δεν προσκυνά κτίσμα, αλλά ο δούλος τον δεσπότη και το κτίσμα τον Θεό. Ο απόστολος Πέτρος, λοιπόν, εμποδίζει τον Κορνήλιο που ήθελε να τον προσκυνήσει, λέγοντας: «και εγώ άνθρωπος είμαι»· και ο άγγελος εμποδίζει τον Ιωάννη που ήθελε να τον προσκυνήσει στην Αποκάλυψη, λέγοντας: «πρόσεξε, μην το κάνεις· είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου των προφητών και εκείνων που τηρούν τους λόγους αυτού του βιβλίου· τον Θεό να προσκυνήσεις».

Και λίγο πιο κάτω: Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον και δεν ζητάτε τη δόξα που προέρχεται από τον μόνο Θεό; ΛΟΥΚΑΣ: Αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι αγαπάτε τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τους χαιρετισμούς στις αγορές. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄: Διότι ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις για πλεονεξία, ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους. ΠΡΑΞΕΙΣ: Όταν δε μπήκε ο Πέτρος, τον συνάντησε ο Κορνήλιος, έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε. Ο Πέτρος όμως τον σήκωσε λέγοντας: Σήκω επάνω· διότι και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι. ΠΡΑΞΕΙΣ: Σε καθορισμένη δε ημέρα, ο Ηρώδης, αφού φόρεσε βασιλική ενδυμασία και κάθισε στο βήμα, αγόρευε. Και ο λαός φώναζε: Φωνή Θεού είναι αυτή, και όχι ανθρώπου. Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν έδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Είδατε πόση είναι η δύναμη της ελεημοσύνης, και στην προηγούμενη ομιλία και εδώ; Εκείνη απάλλαξε από τον πρόσκαιρο θάνατο, ενώ τούτη από τον αιώνιο· τούτη άνοιξε και τις πύλες του ουρανού. Πρόσεξε δε, πόση μεγάλη σημασία δόθηκε στο να πιστέψει ο Κορνήλιος, ώστε και άγγελος να σταλεί, και το Πνεύμα να ενεργήσει, και να προσκληθεί ο κορυφαίος των αποστόλων, και να φανεί τέτοιο όραμα, και απολύτως τίποτα να μην παραλειφθεί. Πόσοι εκατόνταρχοι υπήρχαν, και χιλίαρχοι, και βασιλείς, και κανείς από αυτούς δεν πέτυχε όσα αυτός; Ακούστε όλοι εσείς που υπηρετείτε στον στρατό, όσοι παρίστασθε δίπλα σε βασιλείς.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα σχετικά με τον Κορνήλιο. Έστειλε, λέγει, στην Ιόππη για να προσκαλέσει τον Πέτρο. Πίστεψε ότι οπωσδήποτε θα έλθει· γι' αυτό και αποστέλλει. Και συνομιλώντας μαζί του, λέγει, εισήλθε. Τι άραγε να του έλεγε; Εξέφραζε, νομίζω, αυτά τα οποία έχουν αναφερθεί προηγουμένως. Και αφού έπεσε στα πόδια του, τον προσκύνησε.