Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 10:28

Είδατε πόση είναι η δύναμη της ελεημοσύνης, και στην προηγούμενη ομιλία και εδώ; Εκείνη απάλλαξε από τον πρόσκαιρο θάνατο, ενώ τούτη από τον αιώνιο· τούτη άνοιξε και τις πύλες του ουρανού. Πρόσεξε δε, πόση μεγάλη σημασία δόθηκε στο να πιστέψει ο Κορνήλιος, ώστε και άγγελος να σταλεί, και το Πνεύμα να ενεργήσει, και να προσκληθεί ο κορυφαίος των αποστόλων, και να φανεί τέτοιο όραμα, και απολύτως τίποτα να μην παραλειφθεί. Πόσοι εκατόνταρχοι υπήρχαν, και χιλίαρχοι, και βασιλείς, και κανείς από αυτούς δεν πέτυχε όσα αυτός; Ακούστε όλοι εσείς που υπηρετείτε στον στρατό, όσοι παρίστασθε δίπλα σε βασιλείς.

Διότι δεν είπε: «Εμείς, που δεν καταδεχόμαστε να συναναστραφούμε με κανέναν, ήλθαμε σε εσάς». Αλλά τι λέει; «Εσείς γνωρίζετε (ο Θεός το διέταξε αυτό, λέει), ότι είναι παράνομο να συναναστρέφεται ή να πλησιάζει κανείς αλλόφυλο». Έπειτα, για να μην αποδώσει τη χάρη στον εαυτό του, προσθέτει: «Σε εμένα όμως ο Θεός έδειξε να μην αποκαλώ κανέναν άνθρωπο βέβηλο ή ακάθαρτο». Το προσθέτει αυτό, για να μη φανεί ότι τον κολακεύει. «Γι' αυτό και ήλθα χωρίς αντίρρηση, όταν με προσκαλέσατε». Για να μη νομίσουν ότι, αν και η πράξη ήταν παράνομη, τον υπάκουσε επειδή εκείνος ήταν άρχοντας, αλλά για να τα αποδώσουν όλα στον Θεό, λέει ότι δεν επιτρεπόταν όχι μόνο να συναναστραφεί, αλλά ούτε καν να πλησιάσει. «Ρωτώ, λοιπόν, για ποιον λόγο με προσκαλέσατε;» Δεν ρωτά επειδή αγνοεί. διότι ο Πέτρος τα γνώριζε όλα από το όραμα, ενώ τα είχε ακούσει εξάλλου και από τους στρατιώτες. Αλλά επιθυμεί πρώτα να ομολογήσουν εκείνοι και να τους καταστήσει υπεύθυνους στην πίστη. Τι απαντά λοιπόν ο Κορνήλιος; Δεν είπε: «Δεν σου τα είπαν οι στρατιώτες;» Αλλά πρόσεξε πώς απαντά με πραότητα και ταπεινοφροσύνη: «Πριν από τέσσερις ημέρες μέχρι αυτήν την ώρα νήστευα, και την ενάτη ώρα προσευχόμουν στον οίκο μου. Και ιδού, στάθηκε ενώπιόν μου ένας άνδρας με λαμπρή ενδυμασία και λέει: Κορνήλιε, εισακούσθηκε η προσευχή σου, και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν ως μνημόσυνο ενώπιον του Θεού». «Και την ενάτη ώρα», λέει, «προσευχόμουν». Τι σημαίνει αυτό; Μου φαίνεται ότι είχε καθορίσει για τον εαυτό του συγκεκριμένες χρονικές περιόδους για πιο αυστηρό βίο, καθώς και σε ορισμένες ημέρες.

Ότι ήταν εντελώς απαλλαγμένος από την κενοδοξία. Διότι λέει μεν ότι έχει σταλεί από τον Θεό, το πώς όμως, δεν το αναφέρει πλέον, παρά μόνο όταν παρουσιάστηκε ανάγκη, οπότε και είπε: «Εσείς γνωρίζετε ότι είναι ανεπίτρεπτο σε Ιουδαίο να συναναστρέφεται ή να πλησιάζει αλλόφυλο»· τόσο πολύ απείχε από την κενοδοξία. «Εσείς γνωρίζετε». Λέγοντάς το αυτό θέτει ως εγγύηση και τη δική τους γνώμη. Τι λέει όμως ο Κορνήλιος; «Είμαστε παρόντες», λέει, «ενώπιον του Θεού, για να ακούσουμε όλα όσα σου έχουν προσταχθεί από τον Θεό». Δεν είπε: «Ενώπιον ανθρώπου», αλλά: «Του Θεού», δείχνοντας ότι έτσι πρέπει να δίνει κανείς προσοχή στους δούλους του Θεού. Είδατε διάνοια σε εγρήγορση; Είδατε πώς ήταν άξιος όλων αυτών; «Ανοίγοντας δε», λέει, «το στόμα του ο Πέτρος είπε: Στα αλήθεια κατανοώ ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης». Αυτό το έλεγε και ως απολογία προς τους παρόντες Ιουδαίους.

Εάν δε το σκεύος της οθόνης ανασύρθηκε πάλι στον ουρανό, ας κατανοήσουμε ότι, αφού υποδείχθηκε στον μέγα Πέτρο πως οι πνευματικοί λόγοι των αισθητών συνυπάρχουν με τους νοητούς, ο Θεός τους ελκύει πάλι προς τον εαυτό Του, διδάσκοντας ότι τίποτα από όσα οι λόγοι τους παραμένουν κοντά Του δεν είναι απολύτως ακάθαρτο. Γι' αυτό, ο μέγας απόστολος, αφού κατανόησε τη δύναμη αυτών που είδε, έμαθε να μην αποκαλεί κανέναν άνθρωπο ακάθαρτο, ούτε να θεωρεί ότι υπάρχει προσωποληψία στον Θεό, η οποία να προκαλεί άδικη διαίρεση των όντων. Επομένως, χωρίς καμία χρονοτριβή, εκπλήρωσε το θείο πρόσταγμα, θυσιάζοντας για την πνευματική ζωή εκείνους που εκουσίως περιτέμνουν την καρδιά τους με τον λόγο της χάριτος και αποβάλλουν σαν ακροβυστία κάθε ακαθαρσία απιστίας, κακίας και αγνωσίας, χωρίς όμως να περιτέμνουν κανένα από τα φυσικά γνωρίσματα της σάρκας, των οποίων η σύσταση δεν προέρχεται από εμπαθή προαίρεση, αλλά η γένεσή τους οφείλεται στη θεία δημιουργία. Διότι τίποτα από τα κατά φύσιν δεν είναι ακάθαρτο, εφόσον έχει τον Θεό ως αίτιο της ύπαρξής του.