Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 10:36

Και αυτό είναι το εξής: «Απέστειλε τον λόγο στους υιούς του Ισραήλ, ευαγγελιζόμενος ειρήνη διά του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι Κύριος των πάντων». Διότι ισχυρίζονται πως, επειδή ο Λόγος μίλησε διά του Χριστού, όπως ακριβώς συνέβη και με τους προφήτες όπου λέγεται: «αυτά λέγει ο Κύριος», άλλος μεν ήταν ο προφήτης και άλλος ο Κύριος. Αλλά σε αυτό ταιριάζει να αντιτάξουμε το χωρίο από την Πρώτη προς Κορινθίους επιστολή: «οι οποίοι απεκδέχεστε την αποκάλυψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· ο οποίος και θα σας στηρίξει έως το τέλος για να είστε ανέγκλητοι κατά την ημέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Διότι, όπως δεν στηρίζει κάποιος άλλος Χριστός για την ημέρα ενός άλλου Χριστού, αλλά ο Ίδιος κατά τη δική Του ημέρα στηρίζει αυτούς που τον προσδοκούν, έτσι απέστειλε τον Λόγο ο Πατέρας αφού έγινε σάρκα, ώστε να κηρύξει ο Ίδιος, αφού έγινε άνθρωπος. Αμέσως λοιπόν προσθέτει: «Αυτός είναι Κύριος των πάντων». Και Κύριος των πάντων είναι ο Λόγος. <Από το Λευιτικό:> «Και είπε ο Μωυσής προς τον Ααρών: Πλησίασε στο θυσιαστήριο, και προσέφερε τη θυσία για την αμαρτία σου και το ολοκαύτωμά σου, και κάνε εξιλέωση για τον εαυτό σου και τον οίκο σου, και προσέφερε τα δώρα του λαού και κάνε εξιλέωση γι' αυτούς, όπως ακριβώς προσέταξε ο Κύριος τον Μωυσή». Ιδού λοιπόν εδώ, αν και ο Μωυσής είναι ένας, ο ίδιος ο Μωυσής ομιλεί σαν να πρόκειται για κάποιον άλλον Μωυσή: «όπως ακριβώς προσέταξε ο Κύριος τον Μωυσή».

Έτσι λοιπόν, και αναφορικά με τον θείο Λόγο, εάν ο μακάριος Πέτρος λέει ότι απεστάλη στους υιούς του Ισραήλ μέσω του Ιησού Χριστού, δεν πρέπει να νοούμε άλλον τον Λόγο και άλλον τον Χριστό, αλλά ως έναν και τον αυτόν εξαιτίας της ενώσεως, σύμφωνα με τη θεία και φιλάνθρωπη συγκατάβαση και ενανθρώπησή Του. Και αν ακόμη νοείται κατά διπλό τρόπο, σε καμία περίπτωση δεν νοείται ότι ο Λόγος έχει χωριστεί, σύμφωνα με τον θεσπέσιο Ιωάννη που έχει πει: «και ο Λόγος σαρξ εγένετο» και «εσκήνωσεν εν ημίν». Επομένως, οι οπαδοί του Σαμοσατέως, κατανοώντας εσφαλμένα και διαστρεβλωμένα αυτό που ειπώθηκε καλά και ορθά από τον μακάριο Πέτρο, δεν παραμένουν στην αλήθεια. Διότι ο Χριστός στην Αγία Γραφή νοείται ως το συναμφότερο, όπως όταν λέει: «Χριστός, Θεού δύναμις και Θεού σοφία». Εάν, λοιπόν, ο Πέτρος λέει ότι «ο Λόγος απεστάλη στους υιούς του Ισραήλ μέσω του Ιησού Χριστού», ας κατανοηθεί ότι σημαίνει το εξής: ότι ο Λόγος φανερώθηκε σαρκωμένος στους υιούς του Ισραήλ, ώστε να συμφωνεί απόλυτα με το «και ο Λόγος σαρξ εγένετο».

Αλλά δεν συμβαίνει αυτό· μη γένοιτο! Διότι, όπως ακριβώς εδώ ο Ιωάννης κηρύττει την ανέκφραστη ένωση, «καθώς το θνητό καταπόθηκε από τη ζωή» και εφόσον ο Ίδιος είναι η αυτοζωή, σύμφωνα με όσα είπε προς τη Μάρθα λέγοντας «εγώ είμαι η ζωή», έτσι και όταν ο μακάριος Πέτρος λέει ότι ο λόγος απεστάλη «διά Ιησού Χριστού», υποδηλώνει τη θεία ένωση. Διότι, όπως όταν κάποιος ακούει το «ο Λόγος έγινε σάρκα» δεν θα θεωρούσε ότι έπαψε πλέον να είναι Λόγος, πράγμα άτοπο, όπως έχει προειπωθεί, έτσι και όταν ακούει για τον Λόγο που ενώθηκε με τη σάρκα, ας κατανοεί το ένα και απλό θείο μυστήριο. Ακόμη σαφέστερα και αναμφισβήτητα από κάθε συλλογισμό, η ενότητα του θείου Λόγου και του ανθρώπου αποδεικνύεται από εκείνο που λέχθηκε στην ίδια τη Θεοτόκο από τον αρχάγγελο. Διότι λέει: «Πνεύμα Άγιο θα επέλθει σε εσένα, και δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι' αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα ονομαστεί Υιός Θεού». Αφρόνως, επομένως, οι οπαδοί του Σαμοσατέα χωρίζουν τον Λόγο, για τον οποίο αποδείχθηκε σαφώς ότι έχει ενωθεί με τον άνθρωπο εκ της Μαρίας. Άρα δεν απεστάλη μέσω αυτού· αλλά ο Ίδιος απέστελλε μέσα από αυτόν λέγοντας: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».

Κύριος, λοιπόν, είναι ο Υιός του Θεού. Κύριος είναι αυτός που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, σύμφωνα με τον άγγελο που είπε στους ποιμένες: Σας ευαγγελίζομαι μεγάλη χαρά, ότι σήμερα γεννήθηκε για εσάς στην πόλη του Δαβίδ ο Χριστός ο Κύριος. Για αυτόν αναφέρει αλλού κάποιος από τους αποστόλους: Τον λόγο που απέστειλε στους γιους του Ισραήλ, φέρνοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης διαμέσου του Ιησού Χριστού· αυτός είναι Κύριος των πάντων. Και όταν λέει «των πάντων», μην εξαιρέσεις τίποτα από την κυριότητά του. Διότι είτε άγγελοι, είτε αρχάγγελοι, είτε αρχές, είτε εξουσίες, είτε οτιδήποτε κτιστό κατονομάζεται από τους αποστόλους, τα πάντα βρίσκονται υπό την κυριότητα του Υιού. Είναι Κύριος των αγγέλων, όπως αναφέρεται στα ευαγγέλια: ότι τότε απομακρύνθηκε ο διάβολος από αυτόν, και οι άγγελοι προσήλθαν και τον υπηρετούσαν.

Είδατε πόση είναι η δύναμη της ελεημοσύνης, και στην προηγούμενη ομιλία και εδώ; Εκείνη απάλλαξε από τον πρόσκαιρο θάνατο, ενώ τούτη από τον αιώνιο· τούτη άνοιξε και τις πύλες του ουρανού. Πρόσεξε δε, πόση μεγάλη σημασία δόθηκε στο να πιστέψει ο Κορνήλιος, ώστε και άγγελος να σταλεί, και το Πνεύμα να ενεργήσει, και να προσκληθεί ο κορυφαίος των αποστόλων, και να φανεί τέτοιο όραμα, και απολύτως τίποτα να μην παραλειφθεί. Πόσοι εκατόνταρχοι υπήρχαν, και χιλίαρχοι, και βασιλείς, και κανείς από αυτούς δεν πέτυχε όσα αυτός; Ακούστε όλοι εσείς που υπηρετείτε στον στρατό, όσοι παρίστασθε δίπλα σε βασιλείς.

Β΄. Βλέπεις πώς καταστέλλει το φρόνημά του με το να πει: «Σε κάθε έθνος, όποιος φοβάται τον Θεό είναι δεκτός από Αυτόν»; Σαν να έλεγε: «Κανέναν δεν αποδιώχνει, αλλά δέχεται όλους όσοι πιστεύουν». Έπειτα, για να μη θεωρηθεί ότι ανήκουν στην τάξη των απορριμμένων, προσθέτει: «Τον Λόγο, τον οποίο απέστειλε στους υιούς του Ισραήλ, ευαγγελιζόμενος την ειρήνη διά του Ιησού Χριστού· αυτός είναι Κύριος των πάντων». Αυτά τα λέει για χάρη των παρισταμένων, ώστε να πείσει και εκείνους. Γι' αυτόν τον λόγο προετοιμάζει και τον Κορνήλιο να πει: «Τον Λόγο», λέει, «τον οποίο απέστειλε στους υιούς του Ισραήλ».