Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 10:42

Είδατε πόση είναι η δύναμη της ελεημοσύνης, και στην προηγούμενη ομιλία και εδώ; Εκείνη απάλλαξε από τον πρόσκαιρο θάνατο, ενώ τούτη από τον αιώνιο· τούτη άνοιξε και τις πύλες του ουρανού. Πρόσεξε δε, πόση μεγάλη σημασία δόθηκε στο να πιστέψει ο Κορνήλιος, ώστε και άγγελος να σταλεί, και το Πνεύμα να ενεργήσει, και να προσκληθεί ο κορυφαίος των αποστόλων, και να φανεί τέτοιο όραμα, και απολύτως τίποτα να μην παραλειφθεί. Πόσοι εκατόνταρχοι υπήρχαν, και χιλίαρχοι, και βασιλείς, και κανείς από αυτούς δεν πέτυχε όσα αυτός; Ακούστε όλοι εσείς που υπηρετείτε στον στρατό, όσοι παρίστασθε δίπλα σε βασιλείς.

Ότι ο Θεός ήταν μαζί του. Πάλι εκφράζεται ταπεινά, όχι χωρίς λόγο, νομίζω, αλλά εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης. Και εμείς είμαστε μάρτυρες όλων όσων έπραξε και στη χώρα των Ιουδαίων και στην Ιερουσαλήμ. Και εσείς, λέει, και εμείς. Τον οποίο και θανάτωσαν, κρεμώντας τον πάνω σε ξύλο. Εδώ κηρύττει το Πάθος. Αυτόν ο Θεός τον ανέστησε την τρίτη ημέρα και παραχώρησε να γίνει εμφανής, όχι σε όλο τον λαό, αλλά στους μάρτυρες που είχαμε εκ των προτέρων οριστεί από τον Θεό, σε εμάς, οι οποίοι φάγαμε και ήπιαμε μαζί του μετά την ανάστασή του εκ νεκρών. Αυτό αποτελεί το μέγιστο τεκμήριο της αναστάσεως. Και μας παράγγειλε να κηρύξουμε στον λαό και να βεβαιώσουμε με τη μαρτυρία μας, ότι αυτός είναι ο ορισμένος από τον Θεό κριτής ζώντων και νεκρών. Μεγάλης σημασίας είναι και αυτό, προκειμένου να καταδειχθούν αξιόπιστοι. Εισάγει δε και μαρτυρία, λέγοντας: Για αυτόν όλοι οι προφήτες μαρτυρούν, ότι καθένας που πιστεύει σε αυτόν λαμβάνει άφεση αμαρτιών μέσω του ονόματός του. Αυτό αποτελεί προαναγγελία εκείνου που επρόκειτο να συμβεί έπειτα· και προκειμένου να το βεβαιώσει, παρουσιάζει την κατάλληλη στιγμή τους προφήτες ως μάρτυρες.

Και, λέγοντας πολλά άλλα τερατώδη στο σύγγραμμα αυτό, τα οποία είναι άξια γέλιου, καυχιέται με θράσος ότι η γραφή αυτή κατήλθε σε αυτόν από τον Θεό. Όταν όμως εμείς λέμε: «Και ποιος είναι αυτός που μαρτυρεί ότι ο Θεός του έδωσε γραφή, ή ποιος από τους προφήτες προείπε ότι θα εμφανιστεί ένας τέτοιος προφήτης;», και όταν τους εκφράζουμε την απορία μας, δεδομένου ότι ο Μωυσής έλαβε τον Νόμο στο όρος Σινά αφού ο Θεός εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια όλου του λαού μέσα σε νεφέλη, φωτιά, γνόφο και θύελλα, και ότι όλοι οι προφήτες από τον Μωυσή και εξής προφήτευσαν για την παρουσία του Χριστού, και ότι ο Χριστός, ως Θεός και Υιός του Θεού, θα έρθει σαρκωμένος και αφού σταυρωθεί θα πεθάνει και θα αναστηθεί, και ότι αυτός είναι ο κριτής ζώντων και νεκρών· και όταν λέμε: «Πώς δεν ήρθε με αυτόν τον τρόπο ο δικός σας προφήτης, έχοντας άλλους να μαρτυρούν για αυτόν, αλλά ούτε και παρουσία δική σας, όπως έδωσε τον Νόμο στον Μωυσή ενώ έβλεπε όλος ο λαός και το όρος κάπνιζε, δεν του παρέσχε τη γραφή που ισχυρίζεστε, ώστε να έχετε και εσείς βεβαιότητα;», αυτοί απαντούν ότι ο Θεός κάνει ό,τι θέλει. «Αυτό το γνωρίζουμε και εμείς», λέμε, «αλλά ρωτάμε με ποιον τρόπο κατήλθε η γραφή στον προφήτη σας». Και απαντούν ότι, ενώ εκείνος κοιμόταν, η γραφή κατέβηκε πάνω του. Και εμείς τους λέμε περιπαικτικά ότι, τελικά, επειδή έλαβε τη γραφή ενώ κοιμόταν και δεν αντιλήφθηκε την ενέργεια αυτή, εκπληρώθηκε σε αυτόν η λαϊκή παροιμία.

Ματθ. 17, 6 Επειδή οι απόστολοι είδαν να αποκαλύπτεται το αξίωμα της θεότητας και άκουσαν με προσοχή την ακρίβεια εκείνης της πατρικής φωνής, και είδαν τον Μωυσή και τον Ηλία, άνδρες που κατέχουν την πρώτη θέση της ανθρώπινης αρετής, να παρίστανται ως δούλοι, ανήλθαν σε τελειότερη και θειότερη αντίληψη περί του Δεσπότη, ότι δηλαδή αληθώς αυτός «είναι εκείνος που μέλλει να λυτρώσει τον Ισραήλ», αυτός είναι εκείνος που πρόκειται να έλθει, αυτός είναι «ο Θεός των πατέρων», «ο κριτής ζώντων και νεκρών».