Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 11:19

Εκείνοι, λοιπόν, που διασκορπίστηκαν εξαιτίας του διωγμού που έγινε με αφορμή τον Στέφανο, έφτασαν μέχρι τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια, χωρίς να κηρύττουν τον λόγο σε κανέναν άλλον, παρά μόνον στους Ιουδαίους. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. Παύλος, δούλος του Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, ξεχωρισμένος για το Ευαγγέλιο του Θεού. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. Πώς, όμως, θα ακούσουν χωρίς να υπάρχει κάποιος που να κηρύττει; Και πώς θα κηρύξουν, εάν δεν αποσταλούν;

Και αυτά ας ειπωθούν ως προερχόμενα από την αρχαία ιστορία· ας μεταβούμε όμως πάλι στη Θεία Γραφή. Όταν λοιπόν, με αφορμή το μαρτύριο του Στεφάνου, ξέσπασε ο πρώτος και μέγιστος διωγμός από τους Ιουδαίους εναντίον της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και όλοι οι μαθητές, με εξαίρεση μόνο τους Δώδεκα, διασκορπίστηκαν ανά την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, κάποιοι, όπως λέει η Θεία Γραφή, αφού έφτασαν έως τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια, δεν τολμούσαν ακόμη να μεταδώσουν τον λόγο της πίστεως στα έθνη, αλλά τον κήρυτταν μόνο στους Ιουδαίους. Τον καιρό εκείνο και ο Παύλος λυμαινόταν ακόμη την Εκκλησία, εισβάλλοντας στα σπίτια των πιστών και, σέρνοντας άνδρες και γυναίκες, τους παρέδιδε στη φυλακή. Αλλά και ο Φίλιππος, ένας από αυτούς που είχαν χειροτονηθεί στη διακονία μαζί με τον Στέφανο, βρισκόμενος μεταξύ εκείνων που διασκορπίστηκαν, κατέβηκε στη Σαμάρεια, και γεμάτος από θεία δύναμη κήρυττε πρώτος τον λόγο στους εκεί κατοίκους. Και τόση θεία χάρη συνεργούσε μαζί του, ώστε και ο Σίμων ο μάγος, μαζί με πάρα πολλούς άλλους, ελκύσθηκε από τα λόγια του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ήταν ο Σίμων ξακουστός εκείνο τον καιρό και κυριαρχούσε στους εξαπατημένους με τη μαγεία του, ώστε να θεωρούν ότι αυτός ήταν η μεγάλη δύναμη του Θεού.

Αν κάποιος γνωρίζει τα σχετικά με τον Ιωάννη τον Θεολόγο, τον αγαπημένο του Χριστού, αν κάποιος γνωρίζει γιατί παραχωρήθηκε η θλίψη του Στεφάνου και ο διωγμός που συνέβη εξαιτίας της, καταλαβαίνει τι λέω. Διότι οι Απόστολοι δεν ήθελαν να αναχωρήσουν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά, επειδή αναγκάστηκαν από τον διωγμό, διασκορπίστηκαν στον κόσμο και έτσι εκπλήρωσαν την αποστολή τους.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΕʹ. Εκείνοι, λοιπόν, που διασκορπίστηκαν εξαιτίας της θλίψης που συνέβη με αφορμή τον Στέφανο, έφτασαν μέχρι τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια, χωρίς να κηρύττουν τον λόγο σε κανέναν, παρά μόνο στους Ιουδαίους. αʹ. Δεν ήταν μικρό αυτό που κατόρθωσε ο διωγμός υπέρ του λόγου.

Διότι σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό, λέει, όλα συνεργούν προς το αγαθό. Ακόμη και αν επιδίωκαν σκόπιμα να θεμελιώσουν την Εκκλησία, δεν θα έπρατταν τίποτε άλλο παρά αυτό: εννοώ το να διασκορπίσουν τους διδασκάλους. Και δες μέχρι πού επεκτάθηκε το κήρυγμα. Έφτασαν, λέει, μέχρι τη Φοινίκη, την Κύπρο και την Αντιόχεια, χωρίς να κηρύττουν τον λόγο σε κανέναν άλλον, παρά μόνο στους Ιουδαίους. Βλέπεις ότι όλα όσα αφορούν τον Κορνήλιο έγιναν κατά θεία οικονομία; Και αυτό χρησιμεύει και για την υπεράσπιση του Χριστού, και για την κατηγορία των Ιουδαίων. Όταν, λοιπόν, ο Στέφανος θανατώθηκε, όταν ο Παύλος κινδύνευσε δύο φορές, όταν οι απόστολοι μαστιγώθηκαν, όταν πολλές φορές εκδιώχθηκαν, τότε έγιναν δεκτά τα έθνη, τότε και οι Σαμαρείτες.

Και πρόσεξε πόσο εύστοχα η ανάγκη του λιμού εισήγαγε τη συνεισφορά από τα έθνη, η οποία στάλθηκε προς εκείνους που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα. Διότι δέχονται τις προσφορές από αυτούς, οι οποίοι βεβαίως δεν περνούσαν τις συμφορές τους με θρήνους, όπως κάνουμε εμείς· αλλά ζούσαν με μεγαλύτερη ασφάλεια, επειδή βρίσκονταν μακριά από αυτούς που τους εμπόδιζαν, και όντας ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν φοβούνταν τους Ιουδαίους· πράγμα που και αυτό συνέβαλε όχι λίγο. Αλλά έφτασαν και στην Κύπρο, όπου η αφοβία ήταν μεγάλη και η αμεριμνησία ακόμη μεγαλύτερη. Και σε κανέναν, λέει, δεν κήρυτταν τον λόγο παρά μόνο στους Ιουδαίους. Αυτό δεν το έκαναν από φόβο προς τους ανθρώπους, τον οποίο δεν υπολόγιζαν καθόλου, αλλά τηρώντας τον νόμο και δείχνοντας ακόμη ανοχή προς αυτούς. Υπήρχαν δε στην Αντιόχεια κάποιοι Κύπριοι και Κυρηναίοι. Αυτοί προπαντός δεν υπολόγιζαν τους Ιουδαίους. Οι οποίοι μιλούσαν προς τους Ελληνιστές, κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Ίσως, επειδή δεν γνώριζαν την εβραϊκή γλώσσα, τους ονόμαζαν Έλληνες. Όταν δε έφτασε, λέει, ο Βαρνάβας και είδε τη χάρη του Θεού (και όχι την προθυμία των ανθρώπων), τους παρακινούσε να παραμένουν προσκολλημένοι στον Κύριο. Ίσως με το να επαινεί το πλήθος και να το αποδέχεται, με αυτόν τον τρόπο έστρεψε περισσότερους στην πίστη. Και γιατί δεν γράφουν στον Παύλο, αλλά στέλνουν τον Βαρνάβα; Επειδή δεν γνώριζαν ακόμη την αρετή του ανδρός· γι’ αυτό και κατά θεία οικονομία ρυθμίστηκε να πάει μόνο ο Βαρνάβας.