Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 11:24

Και ενώ στην Αντιόχεια της Συρίας, την επιφανέστατη πόλη, το κήρυγμα για τον Χριστό ήταν ενεργό, εστάλη από εκεί ο Βαρνάβας ως συνεργός των αγαθών μέχρι την Αντιόχεια, ένας άνδρας αγαθός και γεμάτος από Άγιο Πνεύμα και πίστη, ο οποίος, βλέποντας τον πολύ θερισμό αυτών που πίστευαν στον Χριστό, έφερε τον Παύλο από την Ταρσό στην Αντιόχεια ως συναγωνιστή του. Και αφού πλήθη ανθρώπων διδάχθηκαν και συγκεντρώθηκαν από αυτούς στην εκκλησία, συνέβη για πρώτη φορά στην Αντιόχεια να ονομαστούν οι μαθητές χριστιανοί, καθώς, νομίζω, το Άγιο Πνεύμα έδωσε σε αυτούς που πίστευαν το νέο όνομα που είχε προαναγγελθεί από τον Κύριο. Επειδή δε εκχεόταν από τον Θεό περισσότερη πνευματική χάρη στην Αντιόχεια, υπήρχαν εκεί προφήτες και δάσκαλοι, μεταξύ των οποίων και ο Άγαβος. Ενώ λοιπόν αυτοί λειτουργούσαν προς τον Κύριο και νήστευαν, είπε το Άγιο Πνεύμα: «Ξεχωρίστε για μένα τον Βαρνάβα και τον Παύλο για το έργο στο οποίο τους έχω καλέσει». Και αφού έθεσαν πάνω τους τα χέρια, απεστάλησαν από το Άγιο Πνεύμα. Είναι λοιπόν φανερό ότι το Πνεύμα που ομιλεί και αποστέλλει είναι ζωντανό, ενυπόστατο και ενεργό, όπως έχουμε πει.

Επειδή ήταν φυσικό λοιπόν και αυτοί να γνωρίζουν πλέον τα ελληνικά, και στην Αντιόχεια να υπάρχουν πολλοί τέτοιοι. «Και το χέρι του Κυρίου», λέει, «ήταν μαζί τους»· δηλαδή, επιτελούσαν σημεία. Βλέπεις γιατί και τώρα παρουσιάστηκε η ανάγκη των σημείων; Για να πιστέψουν. Η είδηση γι' αυτούς έφτασε στα αυτιά της Εκκλησίας που βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, και απέστειλαν τον Βαρνάβα να μεταβεί έως την Αντιόχεια. Γιατί άραγε, ενώ μια τέτοια πόλη δεχόταν τον λόγο, δεν πήγαν οι ίδιοι, αλλά στέλνουν τον Βαρνάβα; Εξαιτίας των Ιουδαίων. Όμως, επιτελείται κατά θεία οικονομία κάτι όχι μικρό με το να φτάσει εκεί ο Παύλος· και όχι απλώς, αλλά με μεγάλη προνοητικότητα τον αποφεύγουν, ώστε να μην εγκλειστεί στα Ιεροσόλυμα η φωνή του κηρύγματος, η σάλπιγγα των ουρανών. Είδες πώς παντού ο Χριστός χρησιμοποίησε την κακία τους για το καλό, όπως ακριβώς ήταν το θέλημα άνωθεν, καθώς και το μίσος προς τον Παύλο, για την οικοδομή της Εκκλησίας των εθνών; Αλλά δες και τούτον τον άγιο, τον Βαρνάβα εννοώ, πώς δεν κοίταξε το δικό του συμφέρον, αλλά έτρεξε στην Ταρσό. Αυτός, όταν έφτασε και είδε τη χάρη του Θεού, χάρηκε και τους παρακαλούσε όλους να παραμένουν προσηλωμένοι στον Κύριο με την προαίρεση της καρδιάς τους, διότι ήταν άνθρωπος αγαθός και γεμάτος από Πνεύμα Άγιο και πίστη. Και προστέθηκε αρκετό πλήθος στον Κύριο. Στη συνέχεια, ο Βαρνάβας αναχώρησε για την Ταρσό για να αναζητήσει τον Παύλο, και αφού τον βρήκε, τον έφερε στην Αντιόχεια.

Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή τα όσα ειπώθηκαν. Προέτρεπε τους πάντες, λέει, να παραμένουν προσηλωμένοι στον Κύριο, διότι ήταν άνδρας αγαθός. Μου φαίνεται ότι «αγαθό» εννοεί εδώ τον απλό, τον άδολο, αυτόν που επιθυμεί σφοδρά τη σωτηρία των πλησίον. Και δεν ήταν μόνο άνδρας αγαθός, αλλά και πλήρης Αγίου Πνεύματος και πίστεως. Γι' αυτό και με όλη την πρόθεση της καρδιάς του προέτρεπε τους πάντες· δηλαδή, με εγκώμια και επαίνους. Και παρατήρησε πώς η πόλη αυτή δέχθηκε τον λόγο σαν εύφορη γη και απέδωσε άφθονο καρπό. Γιατί, όμως, ο Βαρνάβας τον πήρε από την Ταρσό και τον έφερε εδώ; Όχι τυχαία· αλλά επειδή εδώ υπήρχαν χρηστές ελπίδες, και η πόλη ήταν μεγαλύτερη, και το πλήθος πολύ. Είδες ότι η χάρις κατεργάζεται τα πάντα, και όχι ο Παύλος; Και πώς το έργο έλαβε αρχή μέσω των μικρών, αλλά όταν έγινε πλέον περιφανές, τότε στέλνουν τον Βαρνάβα;

Έπειτα άρχισε να κηρύττει και προκαλούσε σύγχυση στους Ιουδαίους, και ούτε τότε απέβαλε το όνομα, αλλά ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Διότι, λέει, έγινε γνωστή στον Σαύλο η επιβουλή των Ιουδαίων. Άραγε, λοιπόν, μόνο εκεί; Σε καμία περίπτωση, αλλά, λέει, έγινε λιμός, και οι μαθητές όρισαν να στείλουν στα Ιεροσόλυμα βοήθεια για τη διακονία των αγίων. Και την έστειλαν διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου. Ιδού, διακονεί τους αγίους, και ακόμη ονομάζεται Σαύλος. Μετά από αυτά, πήγε και ο Βαρνάβας στην Αντιόχεια και, αφού είδε τη χάρη του Θεού και ότι υπήρχε εκεί μεγάλο πλήθος, αναχώρησε για την Ταρσό για να αναζητήσει τον Σαύλο. Ιδού, μεταστρέφει πολλούς, και ονομάζεται Σαύλος· και πάλι: Υπήρχαν, λέει, στην Αντιόχεια, στην τοπική Εκκλησία, προφήτες και δάσκαλοι: ο Συμεών που ονομαζόταν Νίγερ, και ο Λούκιος ο Κυρηναίος, και ο Μαναήν, ο σύντροφος του τετράρχη Ηρώδη, και ο Σαύλος. Ιδού, έγινε και δάσκαλος και προφήτης, και ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Και πάλι: Ενώ δε αυτοί λειτουργούσαν στον Κύριο και νήστευαν, είπε το Άγιο Πνεύμα: Ξεχωρίστε για εμένα τον Βαρνάβα και τον Σαύλο.

Ποτέ δεν θέλησε να συζητήσει ζήτημα της Γραφής, αν και μπορούσε να μιλήσει, εάν ήθελε· αλλά ούτε επιστολή έγραφε εύκολα. Όταν δε ερχόταν στην εκκλησία κατά καιρούς, καθόταν πίσω από τον στύλο, ώστε να μην δει κανείς το πρόσωπό του, αλλά ούτε και ο ίδιος να προσηλώσει το βλέμμα του σε άλλον. Η όψη του ήταν αγγελική, όπως του Ιακώβ, ολόλευκος, με χαριτωμένο στόμα, ήταν δε ισχνός και ψηλός, αλλά κυρτώθηκε από τα γηρατειά. Είχε δε μεγάλο γένι, που έφτανε έως την κοιλιά του, και οι βλεφαρίδες του είχαν πέσει από το πολύ κλάμα. Απεβίωσε σε ηλικία ενενήντα πέντε ετών· έζησε στο παλάτι του Θεοδοσίου του Μεγάλου, της θείας μνήμης, έως το τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας του, και στη Σκήτη σαράντα έτη, και δέκα στην Τρώη της άνω Βαβυλώνας απέναντι από τη Μέμφιδα, και τρία έτη στον Κάνωπο της Αλεξάνδρειας, και άλλα δύο έτη ήλθε πάλι στην Τρώη, και εκεί εκοιμήθη, έχοντας ολοκληρώσει εν ειρήνη και φόβω Θεού τον δρόμο του· διότι ήταν άνδρας αγαθός και πλήρης Αγίου Πνεύματος και πίστεως.