Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 11:28

Και βλέπεις ότι μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως όλα έχουν ειπωθεί από τους προφήτες με αλήθεια, με υγιή διάνοια και σώφρονα λογισμό, και όχι σε κατάσταση παράκρουσης. 8. Εάν δε θελήσουν πάλι να πουν ότι «δεν είναι όμοια τα πρώτα χαρίσματα με τα τελευταία», από πού μπορούν να το αποδείξουν αυτό; Διότι με όμοιο τρόπο προφήτευσαν οι άγιοι προφήτες και οι άγιοι απόστολοι. Πρώτα λοιπόν, κατά την άνοδο του Σωτήρος στον ουρανό, εκείνοι που είδαν τους δύο άνδρες με τις λευκές ενδυμασίες δεν τους είδαν σε κατάσταση παράκρουσης, αλλά άκουγαν έχοντας υγιή διάνοια το: «Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί στέκεστε ατενίζοντας τον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι ακριβώς θα έλθει» και τα εξής. Έπειτα δε και ο Πέτρος, όπως ανέφερα, βλέποντας και ακούγοντας και αποκρινόμενος και λέγοντας «σε καμία περίπτωση, Κύριε», διατηρούσε απόλυτα τη σταθερότητα της διάνοιάς του. Διότι και ο Άγαβος, προφητεύοντας και υποδηλώνοντας το μέλλον με μια θαυμαστή συμβολική πράξη, αφού πήρε τη ζώνη του Παύλου και έδεσε τα δικά του πόδια, είπε: «Αυτόν στον οποίο ανήκει αυτή η ζώνη, θα τον δέσουν και θα τον μεταφέρουν στην Ιερουσαλήμ». Αλλά και πάλι στην Αντιόχεια κατήλθαν προφήτες και ανήγγειλαν ότι πρόκειται να πέσει λιμός σε ολόκληρη την οικουμένη. Και δεν διαψεύστηκε ο λόγος τους· αλλά για να αποδείξει ότι αυτοί ήταν αληθινοί προφήτες, η Γραφή αμέσως προσθέτει λέγοντας: «ο οποίος συνέβη επί Κλαυδίου Καίσαρος».

Αλλά τον Γάιο, ο οποίος κατείχε την εξουσία για λιγότερο από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, διαδέχεται ως αυτοκράτορας ο Κλαύδιος. Επί των ημερών του, καθώς ένας λιμός έπληξε την οικουμένη (γεγονός που παραδίδουν στα ιστορικά τους έργα και συγγραφείς εκτός της δικής μας πίστης), εκπληρώθηκε η προφητεία του προφήτη Αγάβου που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ότι επρόκειτο να υπάρξει λιμός σε ολόκληρη την οικουμένη. Ο Λουκάς, αφού μνημόνευσε στις Πράξεις τον λιμό επί Κλαυδίου και εξιστόρησε πώς οι αδελφοί στην Αντιόχεια έστειλαν βοήθεια σε εκείνους της Ιουδαίας μέσω του Παύλου και του Βαρνάβα, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του καθενός, προσθέτει λέγοντας: «Κατ' εκείνον τον καιρόν – είναι προφανές ότι εννοεί την εποχή του Κλαυδίου – ο βασιλιάς Ηρώδης άπλωσε τα χέρια του για να κακοποιήσει μερικούς από την Εκκλησία, και θανάτωσε με μαχαίρι τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη». Σχετικά με αυτόν τον Ιάκωβο, ο Κλήμης στο έβδομο βιβλίο των «Υποτυπώσεων» παραθέτει μια ιστορία άξια μνήμης, την οποία αντλεί προφανώς από την παράδοση των προγενεστέρων του, αναφέροντας ότι εκείνος που τον είχε παραδώσει στο δικαστήριο, βλέποντάς τον να μαρτυρεί, συγκινήθηκε και ομολόγησε ότι είναι και ο ίδιος Χριστιανός. «Οδηγήθηκαν, λοιπόν, και οι δύο μαζί στην εκτέλεση», λέει, «και καθ' οδόν τον παρακάλεσε να του δοθεί άφεση από τον Ιάκωβο. Εκείνος, αφού σκέφτηκε για λίγο, του είπε "Ειρήνη σε σένα", και τον φίλησε. Και έτσι αποκεφαλίστηκαν και οι δύο μαζί».

Έπειτα άρχισε να κηρύττει και προκαλούσε σύγχυση στους Ιουδαίους, και ούτε τότε απέβαλε το όνομα, αλλά ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Διότι, λέει, έγινε γνωστή στον Σαύλο η επιβουλή των Ιουδαίων. Άραγε, λοιπόν, μόνο εκεί; Σε καμία περίπτωση, αλλά, λέει, έγινε λιμός, και οι μαθητές όρισαν να στείλουν στα Ιεροσόλυμα βοήθεια για τη διακονία των αγίων. Και την έστειλαν διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου. Ιδού, διακονεί τους αγίους, και ακόμη ονομάζεται Σαύλος. Μετά από αυτά, πήγε και ο Βαρνάβας στην Αντιόχεια και, αφού είδε τη χάρη του Θεού και ότι υπήρχε εκεί μεγάλο πλήθος, αναχώρησε για την Ταρσό για να αναζητήσει τον Σαύλο. Ιδού, μεταστρέφει πολλούς, και ονομάζεται Σαύλος· και πάλι: Υπήρχαν, λέει, στην Αντιόχεια, στην τοπική Εκκλησία, προφήτες και δάσκαλοι: ο Συμεών που ονομαζόταν Νίγερ, και ο Λούκιος ο Κυρηναίος, και ο Μαναήν, ο σύντροφος του τετράρχη Ηρώδη, και ο Σαύλος. Ιδού, έγινε και δάσκαλος και προφήτης, και ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Και πάλι: Ενώ δε αυτοί λειτουργούσαν στον Κύριο και νήστευαν, είπε το Άγιο Πνεύμα: Ξεχωρίστε για εμένα τον Βαρνάβα και τον Σαύλο.

βʹ. Αξίζει δε να εξετάσουμε και εκείνο, ποιοι είναι αυτοί οι άγιοι· διότι δεν τους μνημονεύει μόνο εδώ, αλλά και σε άλλο σημείο πάλι λέγοντας τα εξής: «Τώρα όμως πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ για να διακονήσω τους αγίους». Αλλά και ο Λουκάς στις Πράξεις, όταν αναμενόταν μεγάλος λιμός, μνημονεύοντας τους ίδιους αυτούς αγίους λέει: «Από τους μαθητές δε, ανάλογα με την ευπορία του καθενός, όρισε ο καθένας να στείλει στους φτωχούς εκ των αγίων στην Ιερουσαλήμ».

Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, έπρεπε να αγάλλεστε και να χαίρεστε, επειδή όλοι προστρέχουν στα δικά σας χέρια σαν σε κοινό εμπορείο, και θεωρούν αυτή την πόλη κοινή μητέρα. Μην καταστρέφετε, λοιπόν, το εγκώμιο, ούτε να ακρωτηριάζετε τον έπαινο που είναι πατροπαράδοτος και αρχαίος σε αυτήν. Διότι κάποτε, όταν επρόκειτο να ενσκήψει λιμός σε ολόκληρη τη γη, οι κάτοικοι αυτής της πόλης έστειλαν σε αυτούς που κατοικούσαν στα Ιεροσόλυμα —σε αυτούς ακριβώς για τους οποίους έχει ξεκινήσει όλος αυτός ο λόγος μας— μέσω του Βαρνάβα και του Σαύλου, όχι λίγα χρήματα. Ποιας συγγνώμης, λοιπόν, θα ήμασταν άξιοι, και ποιας απολογίας, όταν οι πρόγονοί μας φαίνεται πως έτρεφαν με τα δικά τους χρήματα ακόμη και εκείνους που κατοικούσαν μακριά, και οι ίδιοι έσπευδαν προς αυτούς· εμείς όμως αποδιώχνουμε ακόμη και εκείνους που καταφεύγουν σε εμάς από άλλα μέρη, και τους ζητούμε αυστηρές εξηγήσεις, και μάλιστα γνωρίζοντας ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόλογοι για μύρια κακά; Και αν ο Θεός εξετάσει με τόση ακρίβεια τα δικά μας, όπως εμείς τα των φτωχών, δεν θα τύχουμε καμίας συγγνώμης, ούτε κανενός ελέους. Διότι, «με όποιο κρίμα κρίνετε», λέγει, «θα κριθείτε και εσείς». Γίνε, λοιπόν, φιλάνθρωπος και ήπιος προς τον σύνδουλό σου, και συγχώρησε πολλά από τα σφάλματά του, και ελέησέ τον, για να τύχεις και εσύ παρόμοιας κρίσεως. Γιατί δημιουργείς προβλήματα στον εαυτό σου; Γιατί τα περιεργάζεσαι όλα;

Επομένως, όταν κάποιοι επαινούσαν τα οικοδομήματα του ναού και τα αφιερώματα, νομίζω δε ότι εννοεί εκείνα τα τορευτά και γλυπτά έργα, όπως τους φοίνικες και τα Χερουβίμ, διότι ίσως αυτά αποκαλεί αφιερώματα, ο Κύριος δεν στρέφει την προσοχή του σε κανένα από αυτά, αλλά προλέγει την καταστροφή τους. Εκείνοι όμως νόμισαν ότι μιλάει για την καθολική συντέλεια, αν και αυτός μιλούσε για την άλωση των Ιεροσολύμων από τους Ρωμαίους. Γι' αυτό και ο ίδιος, συγκαταβαίνοντας σε αυτούς, αφήνει μεν προς το παρόν τα λόγια για την άλωση, διότι πρόκειται να τα συνυφάνει με τα μεταγενέστερα, και τώρα πραγματεύεται περί της συντέλειας, και τους προφυλάσσει, ώστε να μην παρασυρθούν από τους ψευδοπροφήτες που πρόκειται να έρθουν πριν από την Παρουσία του. Θα υπάρξουν δε πόλεμοι και ακαταστασίες, διότι, εφόσον θα έχει εκλείψει κάθε αγάπη, είναι επόμενο ότι οι πόλεμοι και οι ακαταστασίες θα λάβουν χώρα, και από τους πολέμους θα προκύψουν λιμοί και λοιμοί, οι μεν λοιμοί επειδή ο αέρας θα μολύνεται από τα πτώματα, οι δε λιμοί επειδή τα χωράφια δεν θα καλλιεργούνται. Κάποιοι όμως εξέλαβαν ότι οι λιμοί, οι λοιμοί και οι άλλες θλίψεις δεν θα συμβούν μόνο κατά τη συντέλεια, αλλά και κατά τους καιρούς της αλώσεως. Διότι και ο Ιώσηπος αναφέρει ότι συνέβησαν αφόρητες συμφορές εξαιτίας του λιμού. Αλλά και καθώς λέει ο Λουκάς στις Πράξεις, έγινε λιμός επί Κλαυδίου Καίσαρος. Επιπλέον όμως συνέβησαν και πολλά φοβερά φαινόμενα που προμήνυαν την άλωση της Ιερουσαλήμ, όπως ιστορεί ο ίδιος ο Ιώσηπος.