Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 11:30

Αλλά τον Γάιο, ο οποίος κατείχε την εξουσία για λιγότερο από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, διαδέχεται ως αυτοκράτορας ο Κλαύδιος. Επί των ημερών του, καθώς ένας λιμός έπληξε την οικουμένη (γεγονός που παραδίδουν στα ιστορικά τους έργα και συγγραφείς εκτός της δικής μας πίστης), εκπληρώθηκε η προφητεία του προφήτη Αγάβου που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ότι επρόκειτο να υπάρξει λιμός σε ολόκληρη την οικουμένη. Ο Λουκάς, αφού μνημόνευσε στις Πράξεις τον λιμό επί Κλαυδίου και εξιστόρησε πώς οι αδελφοί στην Αντιόχεια έστειλαν βοήθεια σε εκείνους της Ιουδαίας μέσω του Παύλου και του Βαρνάβα, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του καθενός, προσθέτει λέγοντας: «Κατ' εκείνον τον καιρόν – είναι προφανές ότι εννοεί την εποχή του Κλαυδίου – ο βασιλιάς Ηρώδης άπλωσε τα χέρια του για να κακοποιήσει μερικούς από την Εκκλησία, και θανάτωσε με μαχαίρι τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη». Σχετικά με αυτόν τον Ιάκωβο, ο Κλήμης στο έβδομο βιβλίο των «Υποτυπώσεων» παραθέτει μια ιστορία άξια μνήμης, την οποία αντλεί προφανώς από την παράδοση των προγενεστέρων του, αναφέροντας ότι εκείνος που τον είχε παραδώσει στο δικαστήριο, βλέποντάς τον να μαρτυρεί, συγκινήθηκε και ομολόγησε ότι είναι και ο ίδιος Χριστιανός. «Οδηγήθηκαν, λοιπόν, και οι δύο μαζί στην εκτέλεση», λέει, «και καθ' οδόν τον παρακάλεσε να του δοθεί άφεση από τον Ιάκωβο. Εκείνος, αφού σκέφτηκε για λίγο, του είπε "Ειρήνη σε σένα", και τον φίλησε. Και έτσι αποκεφαλίστηκαν και οι δύο μαζί».

Θα διαπιστώσεις ότι αυτά βρίσκονται σε συμφωνία και με το κείμενο των Πράξεων των Αποστόλων, το οποίο αναφέρει ότι οι μαθητές της Αντιόχειας, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα του καθενός, αποφάσισαν να στείλει έκαστος τη συνδρομή του προς διακονία σε αυτούς που κατοικούσαν στην Ιουδαία· πράγμα το οποίο και έκαναν, στέλνοντάς την στους πρεσβυτέρους διά χειρός του Βαρνάβα και του Παύλου. Όσο για την Ελένη, την οποία βεβαίως μνημόνευσε και ο συγγραφέας, μέχρι και σήμερα επιδεικνύονται περίλαμπρα μνημεία στα προάστια της σημερινής Αιλίας· για αυτήν λεγόταν ότι είχε βασιλεύσει στο έθνος των Αδιαβηνών.

Έπειτα άρχισε να κηρύττει και προκαλούσε σύγχυση στους Ιουδαίους, και ούτε τότε απέβαλε το όνομα, αλλά ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Διότι, λέει, έγινε γνωστή στον Σαύλο η επιβουλή των Ιουδαίων. Άραγε, λοιπόν, μόνο εκεί; Σε καμία περίπτωση, αλλά, λέει, έγινε λιμός, και οι μαθητές όρισαν να στείλουν στα Ιεροσόλυμα βοήθεια για τη διακονία των αγίων. Και την έστειλαν διά χειρός Βαρνάβα και Σαύλου. Ιδού, διακονεί τους αγίους, και ακόμη ονομάζεται Σαύλος. Μετά από αυτά, πήγε και ο Βαρνάβας στην Αντιόχεια και, αφού είδε τη χάρη του Θεού και ότι υπήρχε εκεί μεγάλο πλήθος, αναχώρησε για την Ταρσό για να αναζητήσει τον Σαύλο. Ιδού, μεταστρέφει πολλούς, και ονομάζεται Σαύλος· και πάλι: Υπήρχαν, λέει, στην Αντιόχεια, στην τοπική Εκκλησία, προφήτες και δάσκαλοι: ο Συμεών που ονομαζόταν Νίγερ, και ο Λούκιος ο Κυρηναίος, και ο Μαναήν, ο σύντροφος του τετράρχη Ηρώδη, και ο Σαύλος. Ιδού, έγινε και δάσκαλος και προφήτης, και ακόμη ονομαζόταν Σαύλος. Και πάλι: Ενώ δε αυτοί λειτουργούσαν στον Κύριο και νήστευαν, είπε το Άγιο Πνεύμα: Ξεχωρίστε για εμένα τον Βαρνάβα και τον Σαύλο.

Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, έπρεπε να αγάλλεστε και να χαίρεστε, επειδή όλοι προστρέχουν στα δικά σας χέρια σαν σε κοινό εμπορείο, και θεωρούν αυτή την πόλη κοινή μητέρα. Μην καταστρέφετε, λοιπόν, το εγκώμιο, ούτε να ακρωτηριάζετε τον έπαινο που είναι πατροπαράδοτος και αρχαίος σε αυτήν. Διότι κάποτε, όταν επρόκειτο να ενσκήψει λιμός σε ολόκληρη τη γη, οι κάτοικοι αυτής της πόλης έστειλαν σε αυτούς που κατοικούσαν στα Ιεροσόλυμα —σε αυτούς ακριβώς για τους οποίους έχει ξεκινήσει όλος αυτός ο λόγος μας— μέσω του Βαρνάβα και του Σαύλου, όχι λίγα χρήματα. Ποιας συγγνώμης, λοιπόν, θα ήμασταν άξιοι, και ποιας απολογίας, όταν οι πρόγονοί μας φαίνεται πως έτρεφαν με τα δικά τους χρήματα ακόμη και εκείνους που κατοικούσαν μακριά, και οι ίδιοι έσπευδαν προς αυτούς· εμείς όμως αποδιώχνουμε ακόμη και εκείνους που καταφεύγουν σε εμάς από άλλα μέρη, και τους ζητούμε αυστηρές εξηγήσεις, και μάλιστα γνωρίζοντας ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόλογοι για μύρια κακά; Και αν ο Θεός εξετάσει με τόση ακρίβεια τα δικά μας, όπως εμείς τα των φτωχών, δεν θα τύχουμε καμίας συγγνώμης, ούτε κανενός ελέους. Διότι, «με όποιο κρίμα κρίνετε», λέγει, «θα κριθείτε και εσείς». Γίνε, λοιπόν, φιλάνθρωπος και ήπιος προς τον σύνδουλό σου, και συγχώρησε πολλά από τα σφάλματά του, και ελέησέ τον, για να τύχεις και εσύ παρόμοιας κρίσεως. Γιατί δημιουργείς προβλήματα στον εαυτό σου; Γιατί τα περιεργάζεσαι όλα;