Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:14

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Έπειτα, αφού προσήλθε στην οικία των συγκεντρωμένων πιστών και χτύπησε τη θύρα, αναγνωρίσθηκε μεν από την υπηρέτρια και αναγγέλθηκε σε όσους βρίσκονταν μέσα, αντιμετωπίσθηκε όμως με δυσπιστία· και ενώ εκείνη ανήγγελλε χαρμόσυνα την παρουσία του, κατηγορήθηκε μάλιστα για παραφροσύνη, καθώς εκείνοι θεώρησαν ότι δεν παρίστατο ο ίδιος, αλλά ο άγγελός του.

«Τώρα κατάλαβα», λέει, όχι τότε. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό, και ο Πέτρος δεν έχει συναίσθηση των όσων γίνονται, μολονότι είχε ήδη γευτεί παρόμοια απελευθέρωση, όταν είχαν ελευθερωθεί όλοι; Ήθελε η απελευθέρωσή του να γίνει ακαριαία, και αφού απελευθερωθεί, τότε να αποκτήσει τη συναίσθηση. Το γεγονός δε ότι οι αλυσίδες έπεσαν από τα χέρια του, αποτελεί μέγα τεκμήριο ότι δεν διέφυγε κρυφά. Αφού λοιπόν το συνειδητοποίησε, ήλθε στην οικία της Μαρίας, της μητέρας του Ιωάννη του επονομαζόμενου Μάρκου, όπου ήταν αρκετοί συγκεντρωμένοι και προσεύχονταν. Όταν δε ο Πέτρος έκρουσε τη θύρα του πυλώνα, πλησίασε μια υπηρέτρια ονόματι Ρόδη για να απαντήσει. Και αφού αναγνώρισε τη φωνή του Πέτρου, από τη χαρά της δεν άνοιξε τον πυλώνα. Παρατήρησε τον Πέτρο που δεν αναχωρεί αμέσως, αλλά πρώτα αναγγέλλει τα χαρμόσυνα νέα στους δικούς του. Εκείνη λοιπόν, τρέχοντας μέσα, ανήγγειλε ότι ο Πέτρος στέκεται μπροστά στον πυλώνα. Εκείνοι της είπαν: «Έχεις τρελαθεί». Αυτή όμως διισχυριζόταν με επιμονή ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

βʹ. Πρόσεξε και τις υπηρέτριες που είναι γεμάτες από ευλάβεια. Από τη χαρά της δεν άνοιξε την πύλη· εκείνοι δε, ακόμη και όταν έγινε αυτό, αρνούνταν να το πιστέψουν. Αυτή μεν, λέει, επέμενε ότι έτσι έχουν τα πράγματα· ενώ εκείνοι έλεγαν: «Είναι ο άγγελός του».

Δες πόσο μεγάλο αγαθό είναι η θλίψη, πόσα κατόρθωσαν προσευχόμενοι μέσα στη νύχτα, πώς τους οδήγησε σε πνευματική εγρήγορση. Είδες πόσο μεγάλο ήταν το κέρδος από τον φόνο του Στεφάνου; Είδες πόση ήταν η ωφέλεια από αυτό το δεσμωτήριο; Διότι ο Θεός δεν αναδεικνύει το μεγαλείο του Ευαγγελίου με το να τιμωρεί όσους τους αδικούν· αντιθέτως, απέναντι στους ίδιους τους αδικητές, χωρίς οι πιστοί να υφίστανται κανένα πραγματικό κακό, αποδεικνύει ότι αυτές καθαυτές οι θλίψεις είναι κάτι το μεγαλειώδες, προκειμένου να μην επιζητούμε πάντοτε την απαλλαγή από αυτές, ούτε την εκδίκηση. Παρατήρησε δε πώς πλέον και οι υπηρέτριές τους ήταν ομότιμες με αυτούς. «Από τη χαρά της», λέει, «δεν άνοιξε». Καλώς συνέβη και αυτό, προκειμένου να μην εκπλαγούν και εκείνοι βλέποντάς τον αμέσως και δεν το πιστέψουν, αλλά για να προετοιμαστεί σταδιακά η διάνοιά τους.

Άλλοι συμπαραστέκονταν στο Πάθος· άλλοι μετά την Ανάσταση, παραμένοντας στο κενό μνήμα, έλεγαν στις πιστές γυναίκες: «Τι αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;». Μετά δε την Ανάληψη συνόδευαν ως φρουροί τους μαθητές, λύνοντας τα δεσμά του Πέτρου, ελαφρύνοντας τους κινδύνους του Παύλου στη στεριά και στη θάλασσα, μεσιτεύοντας για την πίστη του Κορνηλίου, και πατάσσοντας τον δικαιοκτόνο Ηρώδη όταν μεγαλορρημονούσε. Δεν είναι λοιπόν άξιοι της μέγιστης τιμής αυτοί που κατευθύνουν τη ζωή μας; Διότι οι άγγελοι δεν τάχθηκαν μόνο στο να φρουρούν έθνη, όπως διακηρύσσει ο θείος λόγος: «Όταν ο Ύψιστος», λέει, «διαμέριζε τα έθνη, όταν διασκόρπισε τους υιούς του Αδάμ, έστησε τα όρια των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων του Θεού»· αλλά και στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά έχει ανατεθεί ένας άγγελος. Ο λόγος αυτός δεν είναι δικός μου, αλλά της Θείας Γραφής. Διότι, όταν η υπηρέτρια Ρόδη ανήγγειλε στους αποστόλους ότι ο Πέτρος στεκόταν μπροστά στις θύρες, έχοντας διαφύγει από το δεσμωτήριο του Ηρώδη, εκείνοι, δυσπιστώντας, έλεγαν: «Είναι ο άγγελός του». Το επιβεβαιώνει δε και ο Σωτήρας αυτό, λέγοντας για τους ταπεινούς κατά τον βίο: «Προσέξτε να μην περιφρονήσετε ούτε έναν από αυτούς τους μικρούς».

Άραγε, λοιπόν, δεν είναι άξιοι της μέγιστης τιμής αυτοί που στρατεύονται υπέρ της ζωής μας; Διότι οι άγγελοι δεν ορίστηκαν μόνο ως φρουροί των εθνών· «Όταν ο Ύψιστος», λέγει, «διαμοίραζε τα έθνη, όταν διέσπειρε τους υιούς του Αδάμ, έστησε τα όρια των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων του Θεού». Αλλά και στον κάθε άνθρωπο έχει κληρωθεί ένας άγγελος· και ο λόγος αυτός δεν είναι δικός μου, αλλά της Θείας Γραφής. Διότι, όταν η υπηρέτρια Ρόδη ανήγγειλε στους αποστόλους ότι ο Πέτρος, έχοντας διαφύγει από το δεσμωτήριο του Ηρώδη, στεκόταν μπροστά στη θύρα, εκείνοι, δυσπιστώντας, έλεγαν: «Είναι ο άγγελός του». Το επιμαρτυρεί δε αυτό και ο Σωτήρας, λέγοντας για τα παιδιά: «Προσέχετε να μην καταφρονήσετε κανέναν από αυτούς τους μικρούς· διότι σας λέγω ότι οι άγγελοί τους στον ουρανό βλέπουν διαρκώς το πρόσωπο του Πατέρα μου, του εν τοις ουρανοίς». Σε κάθε δε Εκκλησία, ο Χριστός τοποθέτησε αγγέλους φύλακες, όπως λέγει αποκαλύπτοντας στον Ιωάννη: «Πες στον άγγελο της Εκκλησίας της Σμύρνης· Γνωρίζω τη φτώχεια και τη θλίψη σου, αλλά είσαι πλούσιος». Τι λέγεις, Δέσποτα; Είμαι πλούσιος εγώ ο φτωχός;