Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:16

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Ο δε Πέτρος συνέχιζε να χτυπά. Όταν άνοιξαν, τον είδαν και εξεπλάγησαν. Αφού τους έκανε νόημα με το χέρι να σιωπήσουν, τους διηγήθηκε πώς ο Κύριος τον εξήγαγε από τη φυλακή. Είπε δε: «Αναγγείλατε αυτά στον Ιάκωβο και στους αδελφούς». Και αφού εξήλθε, πορεύτηκε σε άλλον τόπο. Ας δούμε λοιπόν από την αρχή την αλληλουχία των όσων ειπώθηκαν. Κατ' εκείνον τον καιρό, λέει, άπλωσε τα χέρια του ο βασιλιάς Ηρώδης για να κακοποιήσει μερικούς από την Εκκλησία. Σαν θηρίο επιτίθετο εναντίον όλων αδιάκριτα και αλόγιστα. Αυτό είναι που έλεγε ο Χριστός: «Το μεν ποτήριο, το οποίο εγώ πρόκειται να πιω, θα το πιείτε, και το βάπτισμα με το οποίο εγώ βαπτίζομαι, θα βαπτιστείτε».