Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:18

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Ομιλία ΚΖ΄. Όταν δε ξημέρωσε, υπήρξε όχι μικρή ταραχή μεταξύ των στρατιωτών για το τι άραγε απέγινε ο Πέτρος. Ο δε Ηρώδης, αφού τον αναζήτησε και δεν τον βρήκε, ανέκρινε τους φύλακες και διέταξε να οδηγηθούν στην εκτέλεση· και αφού κατέβηκε από την Ιουδαία στην Καισάρεια, διέμενε εκεί.

Πολλοί απορούν πώς ο Θεός ανέχθηκε τότε να θανατωθούν τα βρέφη εξαιτίας Του, και τώρα πάλι οι στρατιώτες εξαιτίας του Πέτρου, αν και Του ήταν δυνατόν να διασώσει και εκείνους μαζί με τον Πέτρο. Αλλά, εάν ο άγγελος έβγαζε έξω και τους στρατιώτες μαζί με τον Πέτρο, το γεγονός θα θεωρούνταν ως δραπέτευση. Γιατί λοιπόν, λέει κάποιος, δεν οικονόμησε το ζήτημα διαφορετικά; Διότι ποια βλάβη συνέβη τώρα; Εάν συνειδητοποιήσουμε ότι όσοι έπαθαν κάτι άδικο και κακό δεν υπέστησαν καμία πραγματική βλάβη, δεν θα θέτουμε αυτά τα ερωτήματα. Διότι, γιατί δεν ρωτάς και για τον Ιάκωβο, για ποιο λόγο δεν τον διέσωσε; Εξάλλου, δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός της κρίσεως, ώστε να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με την αξία του. Αλλά ούτε και ο Πέτρος τους παρέδωσε στα χέρια του. Επομένως, εκείνο που τον στενοχωρούσε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι τον ενέπαιξαν, όπως ακριβώς συνέβη και με τον παππού του, όταν εξαπατήθηκε από τους μάγους, και αυτό τον έκανε να εξοργίζεται και να γίνεται καταγέλαστος. Είναι καλό όμως να ακούσουμε και τα ίδια τα λόγια του ιερού συγγραφέα. Λέει λοιπόν: «Όταν ξημέρωσε, υπήρχε όχι μικρή ταραχή μεταξύ των στρατιωτών για το τι άραγε απέγινε ο Πέτρος. Ο Ηρώδης δε, αφού τον αναζήτησε και δεν τον βρήκε, ανέκρινε τους φρουρούς και διέταξε να οδηγηθούν στην εκτέλεση».

ΚΑΝΟΝΑΣ ΙΓʹ Επομένως, δεν πρέπει να κατηγορούνται ούτε εκείνοι που εγκατέλειψαν τα πάντα για τη σωτηρία της ψυχής τους και αναχώρησαν, για το ότι εξαιτίας τους συνελήφθησαν άλλοι. Διότι και στην Έφεσο, αντί για τον Παύλο, άρπαξαν και οδήγησαν στο θέατρο τον Γάιο και τον Αρίσταρχο, τους συνοδοιπόρους του Παύλου, και όταν εκείνος ήθελε να παρουσιαστεί στο πλήθος (επειδή εξαιτίας του είχε γίνει η στάση, καθώς είχε πείσει και στρέψει πολύ κόσμο προς τη θεοσέβεια), οι μαθητές δεν τον άφηναν. «Αλλά και μερικοί από τους Ασιάρχες, που ήταν φίλοι του, έστειλαν ανθρώπους σε αυτόν και τον παρακαλούσαν να μην παραδώσει τον εαυτό του στο θέατρο». Αν όμως κάποιοι επιμένουν να μεμψιμοιρούν απέναντι σε αυτούς που υπακούουν ειλικρινά στο λόγιο «σώζοντας, σώσε τη δική σου ψυχή, και μην κοιτάξεις πίσω», ας θυμηθούν και τον κορυφαίο των Αποστόλων, τον Πέτρο, ο οποίος είχε ήδη ριχτεί στη φυλακή και είχε παραδοθεί σε τέσσερις τετράδες στρατιωτών για να τον φυλάνε, ο οποίος όμως μέσα στη νύχτα διέφυγε και σώθηκε από τα χέρια του φονικού Ηρώδη και από όλη την προσδοκία του ιουδαϊκού λαού, κατ' εντολήν του Αγγέλου του Κυρίου. «Όταν ξημέρωσε, λέει, έγινε όχι μικρή ταραχή μεταξύ των στρατιωτών, για το τι άραγε απέγινε ο Πέτρος». Και ο Ηρώδης, αφού τον αναζήτησε και δεν τον βρήκε, ανέκρινε τους φύλακες και διέταξε να θανατωθούν, γεγονός για το οποίο καμία κατηγορία δεν προσάπτεται στον Πέτρο.