Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:19

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Ωστόσο, τα εγχειρήματα του βασιλιά εναντίον των αποστόλων δεν επιδέχονταν πλέον άλλη αναβολή, καθώς τον καταδίωξε ο τιμωρός διάκονος της θείας δίκης, αμέσως μετά την επιβουλή του εναντίον των αποστόλων, όπως ιστορεί το βιβλίο των Πράξεων, όταν εκείνος αναχώρησε για την Καισάρεια και εκεί, σε μια επίσημη ημέρα εορτής, στολισμένος με λαμπρή και βασιλική εσθήτα, αγόρευσε από ψηλά μπροστά στο βήμα. Επειδή μάλιστα όλος ο λαός τον επευφήμησε για την αγόρευσή του, σαν να ήταν φωνή Θεού και όχι ανθρώπου, το ιερό κείμενο ιστορεί ότι αμέσως τον πάταξε άγγελος Κυρίου, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, εξέπνευσε. Είναι δε άξια θαυμασμού η ιστορία του Ιωσήπου για τη συμφωνία της με τη θεία Γραφή ακόμη και σε αυτό το παράδοξο γεγονός, σύμφωνα με την οποία είναι φανερό ότι επιμαρτυρεί την αλήθεια, στο δέκατο ένατο βιβλίο της «Αρχαιολογίας», όπου διηγείται το θαύμα με τα εξής ακριβώς λόγια: «Είχε συμπληρωθεί το τρίτο έτος της βασιλείας του σε όλη την Ιουδαία, και βρισκόταν στην πόλη Καισάρεια, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν πύργος του Στράτωνος. Εκεί τελούσε θεάματα προς τιμήν του Καίσαρα, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν κάποια γιορτή υπέρ της σωτηρίας εκείνου, και για τον σκοπό αυτόν είχε συγκεντρωθεί πλήθος αξιωματούχων της επαρχίας και ανθρώπων με υψηλό αξίωμα. Τη δεύτερη ημέρα των θεαμάτων, αφού φόρεσε στολή φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από άργυρο, ώστε η ύφανσή της να είναι θαυμαστή, εισήλθε στο θέατρο με το ξεκίνημα της ημέρας».

Ομιλία ΚΖ΄. Όταν δε ξημέρωσε, υπήρξε όχι μικρή ταραχή μεταξύ των στρατιωτών για το τι άραγε απέγινε ο Πέτρος. Ο δε Ηρώδης, αφού τον αναζήτησε και δεν τον βρήκε, ανέκρινε τους φύλακες και διέταξε να οδηγηθούν στην εκτέλεση· και αφού κατέβηκε από την Ιουδαία στην Καισάρεια, διέμενε εκεί.

Πολλοί απορούν πώς ο Θεός ανέχθηκε τότε να θανατωθούν τα βρέφη εξαιτίας Του, και τώρα πάλι οι στρατιώτες εξαιτίας του Πέτρου, αν και Του ήταν δυνατόν να διασώσει και εκείνους μαζί με τον Πέτρο. Αλλά, εάν ο άγγελος έβγαζε έξω και τους στρατιώτες μαζί με τον Πέτρο, το γεγονός θα θεωρούνταν ως δραπέτευση. Γιατί λοιπόν, λέει κάποιος, δεν οικονόμησε το ζήτημα διαφορετικά; Διότι ποια βλάβη συνέβη τώρα; Εάν συνειδητοποιήσουμε ότι όσοι έπαθαν κάτι άδικο και κακό δεν υπέστησαν καμία πραγματική βλάβη, δεν θα θέτουμε αυτά τα ερωτήματα. Διότι, γιατί δεν ρωτάς και για τον Ιάκωβο, για ποιο λόγο δεν τον διέσωσε; Εξάλλου, δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός της κρίσεως, ώστε να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με την αξία του. Αλλά ούτε και ο Πέτρος τους παρέδωσε στα χέρια του. Επομένως, εκείνο που τον στενοχωρούσε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι τον ενέπαιξαν, όπως ακριβώς συνέβη και με τον παππού του, όταν εξαπατήθηκε από τους μάγους, και αυτό τον έκανε να εξοργίζεται και να γίνεται καταγέλαστος. Είναι καλό όμως να ακούσουμε και τα ίδια τα λόγια του ιερού συγγραφέα. Λέει λοιπόν: «Όταν ξημέρωσε, υπήρχε όχι μικρή ταραχή μεταξύ των στρατιωτών για το τι άραγε απέγινε ο Πέτρος. Ο Ηρώδης δε, αφού τον αναζήτησε και δεν τον βρήκε, ανέκρινε τους φρουρούς και διέταξε να οδηγηθούν στην εκτέλεση».

Αν και άκουσε από αυτούς (διότι τους ανέκρινε), και ότι οι αλυσίδες λύθηκαν, και ότι πήρε τα σανδάλια του, και ότι μέχρι εκείνη τη νύχτα βρισκόταν μαζί τους. Αλλά τι απέκρυψαν; Γιατί λοιπόν δεν έφυγαν και οι ίδιοι; Και όμως, έπρεπε να θαυμάσει, έπρεπε να εκπλαγεί με αυτό. Έτσι λοιπόν, με τον θάνατο αυτών γίνεται σε όλους φανερό, αφενός το θαύμα του Θεού, και αφετέρου καθίσταται ολοφάνερη η δική του κακία. Αλλά πρόσεξε πώς αυτός δεν τα αποκρύπτει αυτά, αλλά μνημονεύει την ιστορία ώστε να μας διδάξει. Έπειτα λέει: «Και αφού κατέβηκε από την Ιουδαία στην Καισάρεια, διέμενε εκεί».

βʹ. Αυτό το αναφέρει και ο Ιώσηπος, ότι δηλαδή περιέπεσε σε μακρά νόσο. Οι περισσότεροι, λοιπόν, δεν το γνώριζαν αυτό, αλλά ο απόστολος το παραθέτει. Εντούτοις, ακόμη και η άγνοιά τους ωφελούσε, εφόσον εκείνοι απέδιδαν όσα συνέβησαν στον Ηρώδη στον θάνατο του Ιακώβου και στον φόνο των στρατιωτών. Πρόσεξε: όταν μεν έσφαξε τον απόστολο, δεν έκανε τίποτε τέτοιο, όταν όμως σκότωσε αυτούς, έμεινε πλέον άφωνος. Επειδή, λοιπόν, βρισκόταν σε αμηχανία και ντρεπόταν, κατέβηκε από την Ιουδαία στην Καισάρεια. Μου φαίνεται ότι, θέλοντας να απομακρύνει και εκείνους, ήλθε για να απολογηθεί σε τούτους· διότι οργιζόταν μεν με εκείνους, αλλά κολάκευε με τέτοιον τρόπο τούτους. Πρόσεξε πόσο κενόδοξος είναι ο άνθρωπος. Ενώ επρόκειτο να τους παραχωρήσει τη δωρεά, εκφώνησε δημόσιο λόγο. Ο Ιώσηπος, μάλιστα, λέει ότι φορούσε και λαμπρό ένδυμα, κατασκευασμένο από άργυρο.