Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:20

ΕΡΩΤΗΣΗ ΝΕ΄. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της πικρίας, του θυμού, της οργής και του παροξυσμού; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Η διαφορά μεταξύ του θυμού και της οργής έγκειται πιθανώς στη διάθεση και στην ορμή. Διότι αυτός που οργίζεται έχει το πάθος περιορισμένο μόνο στη διάθεσή του, όπως φανερώνει εκείνος που λέει: «Να οργίζεσθε και να μην αμαρτάνετε»· ενώ εκείνος που θυμώνει εκδηλώνει ήδη κάτι περισσότερο. «Διότι έχουν θυμό», λέει, «καθ' ομοίωση του φιδιού»· και, «Ο Ηρώδης ήταν γεμάτος θυμό εναντίον των Τυρίων και των Σιδωνίων».

Ωστόσο, τα εγχειρήματα του βασιλιά εναντίον των αποστόλων δεν επιδέχονταν πλέον άλλη αναβολή, καθώς τον καταδίωξε ο τιμωρός διάκονος της θείας δίκης, αμέσως μετά την επιβουλή του εναντίον των αποστόλων, όπως ιστορεί το βιβλίο των Πράξεων, όταν εκείνος αναχώρησε για την Καισάρεια και εκεί, σε μια επίσημη ημέρα εορτής, στολισμένος με λαμπρή και βασιλική εσθήτα, αγόρευσε από ψηλά μπροστά στο βήμα. Επειδή μάλιστα όλος ο λαός τον επευφήμησε για την αγόρευσή του, σαν να ήταν φωνή Θεού και όχι ανθρώπου, το ιερό κείμενο ιστορεί ότι αμέσως τον πάταξε άγγελος Κυρίου, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, εξέπνευσε. Είναι δε άξια θαυμασμού η ιστορία του Ιωσήπου για τη συμφωνία της με τη θεία Γραφή ακόμη και σε αυτό το παράδοξο γεγονός, σύμφωνα με την οποία είναι φανερό ότι επιμαρτυρεί την αλήθεια, στο δέκατο ένατο βιβλίο της «Αρχαιολογίας», όπου διηγείται το θαύμα με τα εξής ακριβώς λόγια: «Είχε συμπληρωθεί το τρίτο έτος της βασιλείας του σε όλη την Ιουδαία, και βρισκόταν στην πόλη Καισάρεια, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν πύργος του Στράτωνος. Εκεί τελούσε θεάματα προς τιμήν του Καίσαρα, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν κάποια γιορτή υπέρ της σωτηρίας εκείνου, και για τον σκοπό αυτόν είχε συγκεντρωθεί πλήθος αξιωματούχων της επαρχίας και ανθρώπων με υψηλό αξίωμα. Τη δεύτερη ημέρα των θεαμάτων, αφού φόρεσε στολή φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από άργυρο, ώστε η ύφανσή της να είναι θαυμαστή, εισήλθε στο θέατρο με το ξεκίνημα της ημέρας».

Ο δε Ηρώδης ήταν εξοργισμένος με τους Τυρίους και τους Σιδωνίους· αυτοί όμως παρουσιάστηκαν ομόθυμα ενώπιόν του και, αφού πήραν με το μέρος τους τον Βλάστο, τον επόπτη του βασιλικού κοιτώνα, ζητούσαν ειρήνη, επειδή η χώρα τους τρεφόταν από τη χώρα του βασιλιά. Κατά δε την ορισμένη ημέρα, ο Ηρώδης ντύθηκε με βασιλική ενδυμασία και, αφού κάθισε στο βήμα, τους απηύθυνε δημόσιο λόγο· ο δε λαός φώναζε επευφημώντας: «Θεού φωνή είναι αυτή και όχι ανθρώπου!». Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού καταφαγώθηκε από σκουλήκια, ξεψύχησε. Ο δε λόγος του Θεού αυξανόταν και διαδιδόταν. Ούτε αυτό είναι μικρό πράγμα. Αμέσως τον βρήκε η θεία δίκη, έστω και όχι εξαιτίας του Πέτρου, αλλά εξαιτίας της δικής του αλαζονείας. Και όμως, λέγει, εάν εκείνοι φώναζαν, τι φταίει αυτός; Επειδή αποδέχθηκε αυτή τη φωνή, επειδή θεώρησε τον εαυτό του άξιο αυτής της κολακείας. Μέσω αυτού του γεγονότος παραδειγματίζονται κυρίως εκείνοι που κολακεύουν άσκοπα.