Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:21

Και λίγο πιο κάτω: Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον και δεν ζητάτε τη δόξα που προέρχεται από τον μόνο Θεό; ΛΟΥΚΑΣ: Αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι αγαπάτε τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τους χαιρετισμούς στις αγορές. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄: Διότι ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις για πλεονεξία, ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους. ΠΡΑΞΕΙΣ: Όταν δε μπήκε ο Πέτρος, τον συνάντησε ο Κορνήλιος, έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε. Ο Πέτρος όμως τον σήκωσε λέγοντας: Σήκω επάνω· διότι και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι. ΠΡΑΞΕΙΣ: Σε καθορισμένη δε ημέρα, ο Ηρώδης, αφού φόρεσε βασιλική ενδυμασία και κάθισε στο βήμα, αγόρευε. Και ο λαός φώναζε: Φωνή Θεού είναι αυτή, και όχι ανθρώπου. Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν έδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Διότι πρόσεξε τον Ηρώδη, ο οποίος φορούσε βασιλική ενδυμασία και δημηγορούσε προς τον λαό, και επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό, Άγγελος Κυρίου τον επάταξε, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Ωστόσο, τα εγχειρήματα του βασιλιά εναντίον των αποστόλων δεν επιδέχονταν πλέον άλλη αναβολή, καθώς τον καταδίωξε ο τιμωρός διάκονος της θείας δίκης, αμέσως μετά την επιβουλή του εναντίον των αποστόλων, όπως ιστορεί το βιβλίο των Πράξεων, όταν εκείνος αναχώρησε για την Καισάρεια και εκεί, σε μια επίσημη ημέρα εορτής, στολισμένος με λαμπρή και βασιλική εσθήτα, αγόρευσε από ψηλά μπροστά στο βήμα. Επειδή μάλιστα όλος ο λαός τον επευφήμησε για την αγόρευσή του, σαν να ήταν φωνή Θεού και όχι ανθρώπου, το ιερό κείμενο ιστορεί ότι αμέσως τον πάταξε άγγελος Κυρίου, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, εξέπνευσε. Είναι δε άξια θαυμασμού η ιστορία του Ιωσήπου για τη συμφωνία της με τη θεία Γραφή ακόμη και σε αυτό το παράδοξο γεγονός, σύμφωνα με την οποία είναι φανερό ότι επιμαρτυρεί την αλήθεια, στο δέκατο ένατο βιβλίο της «Αρχαιολογίας», όπου διηγείται το θαύμα με τα εξής ακριβώς λόγια: «Είχε συμπληρωθεί το τρίτο έτος της βασιλείας του σε όλη την Ιουδαία, και βρισκόταν στην πόλη Καισάρεια, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν πύργος του Στράτωνος. Εκεί τελούσε θεάματα προς τιμήν του Καίσαρα, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν κάποια γιορτή υπέρ της σωτηρίας εκείνου, και για τον σκοπό αυτόν είχε συγκεντρωθεί πλήθος αξιωματούχων της επαρχίας και ανθρώπων με υψηλό αξίωμα. Τη δεύτερη ημέρα των θεαμάτων, αφού φόρεσε στολή φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από άργυρο, ώστε η ύφανσή της να είναι θαυμαστή, εισήλθε στο θέατρο με το ξεκίνημα της ημέρας».

Δεν είχε ντυθεί ο Ηρώδης με βασιλική ενδυμασία; Αλλά τα σκουλήκια μαζί με τη σάρκα καταβρόχθισαν και τη στολή του. Πόσους χρυσοπόρφυρους χιτώνες κατείχε ο Φαραώ; Αλλά θάφτηκε γυμνός στην Ερυθρά θάλασσα. Εσύ όμως, αν επιθυμείς πορφύρα, άσκησε τη σωφροσύνη. Αν σε ενδιαφέρει το βύσσο, κατόρθωσε τη δικαιοσύνη. Εξασκήσου στην υπομονή, διότι αυτή αποτελεί βασιλικό περιδέραιο. Εργάσου την ελεημοσύνη, διότι ο ιστός της υφαίνεται μεν πάνω στη γη, κόβεται όμως στον ουρανό. Αν βιάζεσαι να φορέσεις στο κεφάλι σου το υψηλό στεφάνι, επιδίωξε την ταπείνωση, διότι τίποτε δεν έχει οριστεί ως πιο ένδοξο από αυτήν ενώπιον του Θεού. Γι' αυτόν τον σκοπό, ούτε τους πειρασμούς να αποφεύγεις, ούτε τους κινδύνους να φοβάσαι, ούτε τους ιδρώτες να αρνείσαι, ούτε τον θάνατο να δειλιάζεις.

Ο δε Ηρώδης ήταν εξοργισμένος με τους Τυρίους και τους Σιδωνίους· αυτοί όμως παρουσιάστηκαν ομόθυμα ενώπιόν του και, αφού πήραν με το μέρος τους τον Βλάστο, τον επόπτη του βασιλικού κοιτώνα, ζητούσαν ειρήνη, επειδή η χώρα τους τρεφόταν από τη χώρα του βασιλιά. Κατά δε την ορισμένη ημέρα, ο Ηρώδης ντύθηκε με βασιλική ενδυμασία και, αφού κάθισε στο βήμα, τους απηύθυνε δημόσιο λόγο· ο δε λαός φώναζε επευφημώντας: «Θεού φωνή είναι αυτή και όχι ανθρώπου!». Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού καταφαγώθηκε από σκουλήκια, ξεψύχησε. Ο δε λόγος του Θεού αυξανόταν και διαδιδόταν. Ούτε αυτό είναι μικρό πράγμα. Αμέσως τον βρήκε η θεία δίκη, έστω και όχι εξαιτίας του Πέτρου, αλλά εξαιτίας της δικής του αλαζονείας. Και όμως, λέγει, εάν εκείνοι φώναζαν, τι φταίει αυτός; Επειδή αποδέχθηκε αυτή τη φωνή, επειδή θεώρησε τον εαυτό του άξιο αυτής της κολακείας. Μέσω αυτού του γεγονότος παραδειγματίζονται κυρίως εκείνοι που κολακεύουν άσκοπα.