Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:22

Και λίγο πιο κάτω: Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον και δεν ζητάτε τη δόξα που προέρχεται από τον μόνο Θεό; ΛΟΥΚΑΣ: Αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι αγαπάτε τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τους χαιρετισμούς στις αγορές. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄: Διότι ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις για πλεονεξία, ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους. ΠΡΑΞΕΙΣ: Όταν δε μπήκε ο Πέτρος, τον συνάντησε ο Κορνήλιος, έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε. Ο Πέτρος όμως τον σήκωσε λέγοντας: Σήκω επάνω· διότι και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι. ΠΡΑΞΕΙΣ: Σε καθορισμένη δε ημέρα, ο Ηρώδης, αφού φόρεσε βασιλική ενδυμασία και κάθισε στο βήμα, αγόρευε. Και ο λαός φώναζε: Φωνή Θεού είναι αυτή, και όχι ανθρώπου. Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν έδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Διότι πρόσεξε τον Ηρώδη, ο οποίος φορούσε βασιλική ενδυμασία και δημηγορούσε προς τον λαό, και επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό, Άγγελος Κυρίου τον επάταξε, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Ωστόσο, τα εγχειρήματα του βασιλιά εναντίον των αποστόλων δεν επιδέχονταν πλέον άλλη αναβολή, καθώς τον καταδίωξε ο τιμωρός διάκονος της θείας δίκης, αμέσως μετά την επιβουλή του εναντίον των αποστόλων, όπως ιστορεί το βιβλίο των Πράξεων, όταν εκείνος αναχώρησε για την Καισάρεια και εκεί, σε μια επίσημη ημέρα εορτής, στολισμένος με λαμπρή και βασιλική εσθήτα, αγόρευσε από ψηλά μπροστά στο βήμα. Επειδή μάλιστα όλος ο λαός τον επευφήμησε για την αγόρευσή του, σαν να ήταν φωνή Θεού και όχι ανθρώπου, το ιερό κείμενο ιστορεί ότι αμέσως τον πάταξε άγγελος Κυρίου, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, εξέπνευσε. Είναι δε άξια θαυμασμού η ιστορία του Ιωσήπου για τη συμφωνία της με τη θεία Γραφή ακόμη και σε αυτό το παράδοξο γεγονός, σύμφωνα με την οποία είναι φανερό ότι επιμαρτυρεί την αλήθεια, στο δέκατο ένατο βιβλίο της «Αρχαιολογίας», όπου διηγείται το θαύμα με τα εξής ακριβώς λόγια: «Είχε συμπληρωθεί το τρίτο έτος της βασιλείας του σε όλη την Ιουδαία, και βρισκόταν στην πόλη Καισάρεια, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν πύργος του Στράτωνος. Εκεί τελούσε θεάματα προς τιμήν του Καίσαρα, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν κάποια γιορτή υπέρ της σωτηρίας εκείνου, και για τον σκοπό αυτόν είχε συγκεντρωθεί πλήθος αξιωματούχων της επαρχίας και ανθρώπων με υψηλό αξίωμα. Τη δεύτερη ημέρα των θεαμάτων, αφού φόρεσε στολή φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από άργυρο, ώστε η ύφανσή της να είναι θαυμαστή, εισήλθε στο θέατρο με το ξεκίνημα της ημέρας».

Δεν είχε ντυθεί ο Ηρώδης με βασιλική ενδυμασία; Αλλά τα σκουλήκια μαζί με τη σάρκα καταβρόχθισαν και τη στολή του. Πόσους χρυσοπόρφυρους χιτώνες κατείχε ο Φαραώ; Αλλά θάφτηκε γυμνός στην Ερυθρά θάλασσα. Εσύ όμως, αν επιθυμείς πορφύρα, άσκησε τη σωφροσύνη. Αν σε ενδιαφέρει το βύσσο, κατόρθωσε τη δικαιοσύνη. Εξασκήσου στην υπομονή, διότι αυτή αποτελεί βασιλικό περιδέραιο. Εργάσου την ελεημοσύνη, διότι ο ιστός της υφαίνεται μεν πάνω στη γη, κόβεται όμως στον ουρανό. Αν βιάζεσαι να φορέσεις στο κεφάλι σου το υψηλό στεφάνι, επιδίωξε την ταπείνωση, διότι τίποτε δεν έχει οριστεί ως πιο ένδοξο από αυτήν ενώπιον του Θεού. Γι' αυτόν τον σκοπό, ούτε τους πειρασμούς να αποφεύγεις, ούτε τους κινδύνους να φοβάσαι, ούτε τους ιδρώτες να αρνείσαι, ούτε τον θάνατο να δειλιάζεις.

Και αυτά μεν αρκούν έως εδώ. Επειδή όμως έγραψες ρωτώντας για ποια αιτία, ενώ άλλοι κολάκευσαν υπερβολικά τον Ηρώδη και είπαν: «Φωνή Θεού, και όχι ανθρώπου», αυτός τιμωρήθηκε· λέγω ότι αυτό συνέβη επειδή δεν τους επέπληξε ούτε απέκρουσε την ασεβή και παράλογη κολακεία. Διότι με το να την αποδεχθεί, τους παρακίνησε σε ακόμη μεγαλύτερη βλασφημία.

Ο δε Ηρώδης ήταν εξοργισμένος με τους Τυρίους και τους Σιδωνίους· αυτοί όμως παρουσιάστηκαν ομόθυμα ενώπιόν του και, αφού πήραν με το μέρος τους τον Βλάστο, τον επόπτη του βασιλικού κοιτώνα, ζητούσαν ειρήνη, επειδή η χώρα τους τρεφόταν από τη χώρα του βασιλιά. Κατά δε την ορισμένη ημέρα, ο Ηρώδης ντύθηκε με βασιλική ενδυμασία και, αφού κάθισε στο βήμα, τους απηύθυνε δημόσιο λόγο· ο δε λαός φώναζε επευφημώντας: «Θεού φωνή είναι αυτή και όχι ανθρώπου!». Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού καταφαγώθηκε από σκουλήκια, ξεψύχησε. Ο δε λόγος του Θεού αυξανόταν και διαδιδόταν. Ούτε αυτό είναι μικρό πράγμα. Αμέσως τον βρήκε η θεία δίκη, έστω και όχι εξαιτίας του Πέτρου, αλλά εξαιτίας της δικής του αλαζονείας. Και όμως, λέγει, εάν εκείνοι φώναζαν, τι φταίει αυτός; Επειδή αποδέχθηκε αυτή τη φωνή, επειδή θεώρησε τον εαυτό του άξιο αυτής της κολακείας. Μέσω αυτού του γεγονότος παραδειγματίζονται κυρίως εκείνοι που κολακεύουν άσκοπα.

εʹ. Γιατί λοιπόν, αν και ήταν τόσο ταπεινός, δεν απέκρουσε ούτε την προσκύνηση εκ μέρους του βασιλιά, ούτε τις σπονδές; Αυτό δεν θα το εξηγήσω· διότι μου αρκεί να θέσω μόνο το ερώτημα· το δε υπόλοιπο το αφήνω σε εσάς, ώστε έστω και με αυτόν τον τρόπο να αφυπνίσω τη διάνοιά σας. Εκείνο πάντως σας παραγγέλλω, να επιλέγετε τα πάντα με γνώμονα τον φόβο του Θεού, έχοντας τέτοια παραδείγματα· και ότι πράγματι θα αποκτήσουμε και τα παρόντα αγαθά, εάν προσηλωθούμε γνησίως στα μέλλοντα. Διότι το ότι δεν το έπραξε αυτό από αλαζονεία, είναι φανερό από τα λόγια του: «Τα δώρα σου ας μείνουν σε εσένα». Διότι και τούτο πάλι είναι έτερο ζήτημα: πώς δηλαδή, ενώ με τον λόγο απέκρουε την τιμή, με τα έργα την αποδέχθηκε και φόρεσε τον μανιάκη. Και ο μεν Ηρώδης, όταν άκουσε το «Φωνή Θεού, και όχι ανθρώπου», επειδή δεν απέδωσε δόξα στον Θεό, διαρράγηκε και ξεχύθηκαν τα σπλάχνα του· αυτός όμως αποδέχθηκε τιμή που αρμόζει στον Θεό, και μάλιστα όχι μόνο στα λόγια. Εδώ είναι αναγκαίο να πούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Ότι στη μεν πρώτη περίπτωση οι άνθρωποι εξέπιπταν σε μεγαλύτερη ειδωλολατρία, ενώ στη δεύτερη όχι. Πώς; Διότι το να θεωρηθεί αυτός ότι είναι τέτοιος, αποτελούσε τιμή προς τον Θεό· γι' αυτό άλλωστε είπε προλαμβάνοντας: «Και σε εμένα δεν αποκαλύφθηκε χάρη σε κάποια σοφία που υπάρχει μέσα μου». Εξάλλου, δεν φαίνεται ούτε να αποδέχεται τις σπονδές· διότι αναφέρει μεν το κείμενο ότι δόθηκε εντολή να του προσφερθούν σπονδές, αλλά δεν έχει γίνει ακόμη φανερό ότι ακολούθησε και η πράξη. Ενώ εκεί έφεραν τους ταύρους για να τους θυσιάσουν· και ονόμαζαν τον μεν έναν Δία, τον δε άλλον Ερμή.

Αν και τα δικά σου είναι πολύ χειρότερα από όσα τόλμησε εκείνος· διότι εκείνος μεν λησμόνησε τον Θεό, εσύ όμως τον μνημονεύεις για να τον υβρίσεις. Και εκείνος μεν δεν τον δόξασε, εσύ όμως τον ατίμασες. Και εκείνος μεν, αν και στις ιαχές του πλήθους δεν αγανάκτησε, ως όφειλε, ούτε απομακρύνθηκε, ούτε είπε πόση είναι η απόσταση ανάμεσα σε αυτόν και τον Θεό, αλλά καθόταν δεχόμενος την επιδοκιμασία σαν να λάμβανε αυτά που του άξιζαν, ωστόσο με το να θεωρήσει σεμνό και τιμητικό για τον εαυτό του το να νομιστεί η φωνή του όχι φωνή ανθρώπου αλλά Θεού, έδειξε ότι προτιμούσε τα θεία από τα ανθρώπινα, και κατά τούτο το μέρος τιμούσε τον Θεό. Εσύ όμως, με το να αποβάλλεις τους νόμους του Θεού και να επικυρώνεις τους δικούς σου, αποδεικνύεσαι ότι θεωρείς ανώτερη τη φωνή του ανθρώπου από τη φωνή του Θεού, και νομίζεις ότι δεν αμαρτάνεις καθόλου, επειδή δεν τιμωρείσαι αμέσως, ούτε είναι παρών αυτός που επιβάλλει την τιμωρία, ούτε βλέπεις το σώμα σου να γίνεται τροφή για σκουλήκια, αγνοώντας ότι υπάρχει και άλλο γένος σκουληκιών, το οποίο φυλάσσεται για όσους παρανόμους διαφύγουν από το πρώτο.