Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:23

Και λίγο πιο κάτω: Πώς μπορείτε εσείς να πιστέψετε, όταν λαμβάνετε δόξα ο ένας από τον άλλον και δεν ζητάτε τη δόξα που προέρχεται από τον μόνο Θεό; ΛΟΥΚΑΣ: Αλίμονο σε εσάς τους Φαρισαίους, διότι αγαπάτε τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τους χαιρετισμούς στις αγορές. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α΄: Διότι ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις για πλεονεξία, ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους. ΠΡΑΞΕΙΣ: Όταν δε μπήκε ο Πέτρος, τον συνάντησε ο Κορνήλιος, έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε. Ο Πέτρος όμως τον σήκωσε λέγοντας: Σήκω επάνω· διότι και εγώ ο ίδιος άνθρωπος είμαι. ΠΡΑΞΕΙΣ: Σε καθορισμένη δε ημέρα, ο Ηρώδης, αφού φόρεσε βασιλική ενδυμασία και κάθισε στο βήμα, αγόρευε. Και ο λαός φώναζε: Φωνή Θεού είναι αυτή, και όχι ανθρώπου. Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν έδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Διότι πρόσεξε τον Ηρώδη, ο οποίος φορούσε βασιλική ενδυμασία και δημηγορούσε προς τον λαό, και επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό, Άγγελος Κυρίου τον επάταξε, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε.

Ωστόσο, τα εγχειρήματα του βασιλιά εναντίον των αποστόλων δεν επιδέχονταν πλέον άλλη αναβολή, καθώς τον καταδίωξε ο τιμωρός διάκονος της θείας δίκης, αμέσως μετά την επιβουλή του εναντίον των αποστόλων, όπως ιστορεί το βιβλίο των Πράξεων, όταν εκείνος αναχώρησε για την Καισάρεια και εκεί, σε μια επίσημη ημέρα εορτής, στολισμένος με λαμπρή και βασιλική εσθήτα, αγόρευσε από ψηλά μπροστά στο βήμα. Επειδή μάλιστα όλος ο λαός τον επευφήμησε για την αγόρευσή του, σαν να ήταν φωνή Θεού και όχι ανθρώπου, το ιερό κείμενο ιστορεί ότι αμέσως τον πάταξε άγγελος Κυρίου, και αφού έγινε σκωληκόβρωτος, εξέπνευσε. Είναι δε άξια θαυμασμού η ιστορία του Ιωσήπου για τη συμφωνία της με τη θεία Γραφή ακόμη και σε αυτό το παράδοξο γεγονός, σύμφωνα με την οποία είναι φανερό ότι επιμαρτυρεί την αλήθεια, στο δέκατο ένατο βιβλίο της «Αρχαιολογίας», όπου διηγείται το θαύμα με τα εξής ακριβώς λόγια: «Είχε συμπληρωθεί το τρίτο έτος της βασιλείας του σε όλη την Ιουδαία, και βρισκόταν στην πόλη Καισάρεια, η οποία παλαιότερα ονομαζόταν πύργος του Στράτωνος. Εκεί τελούσε θεάματα προς τιμήν του Καίσαρα, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν κάποια γιορτή υπέρ της σωτηρίας εκείνου, και για τον σκοπό αυτόν είχε συγκεντρωθεί πλήθος αξιωματούχων της επαρχίας και ανθρώπων με υψηλό αξίωμα. Τη δεύτερη ημέρα των θεαμάτων, αφού φόρεσε στολή φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από άργυρο, ώστε η ύφανσή της να είναι θαυμαστή, εισήλθε στο θέατρο με το ξεκίνημα της ημέρας».

Και αφού εκείνος πέρασε τρεις ημέρες στη φυλακή, και ενώ υπήρχε μεγάλη αμηχανία στον Ηρώδη εξαιτίας του βασιλιά που είχε γεννηθεί, ο άγιος Λογγίνος προσευχόταν τη νύχτα λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, απόστειλε τον άγγελό σου, και λύτρωσε τους δούλους σου που τιμωρούνται εδώ.» Και καθώς αυτός προσευχόταν, έγινε μεγάλος σεισμός, ώστε να σαλευθεί το δεσμωτήριο, και φως περιέλαμψε τον άγιο Λογγίνο και ακούστηκε φωνή που του έλεγε: «Σήκω γρήγορα· διότι δεν είναι τώρα ο καιρός για να τελειώσεις το μαρτύριό σου.» Και αμέσως τα δεσμά όλων έπεσαν και άνοιξε το δεσμωτήριο και βγήκαν περίπου χίλιοι άνδρες και έφυγαν από την πόλη· και έγινε μεγάλος θόρυβος στην πόλη. Και άκουσε ο βασιλιάς τα όσα έγιναν στο δεσμωτήριο· και αφού ήρθε στον τόπο και δεν βρήκε εκεί τον άγιο Λογγίνο, απορούσε τι άραγε είχε συμβεί. Ο δε άγιος Λογγίνος κυκλοφορούσε μέσα στην πόλη και κανείς δεν μπορούσε να τον δει, επειδή σκοτίστηκαν τα μάτια τους. Ο δε Ηρώδης τον αναζητούσε· και υπήρχε μεγάλος θόρυβος και πολλή ταραχή στην πόλη, και μίλησαν εναντίον των ευσεβών. Ο Ηρώδης έστειλε διατάγματα στα έθνη, ώστε να φέρουν δέσμιο τον άγιο Λογγίνο, νομίζοντας ότι ο δούλος του Θεού είχε διαφύγει από την πόλη· διότι, έχοντας χτυπηθεί από αορασία, κατέκειτο στο κρεβάτι, και έτσι ο Ηρώδης «αφού έγινε σκωληκόβρωτος, ξεψύχησε».

Δεν είχε ντυθεί ο Ηρώδης με βασιλική ενδυμασία; Αλλά τα σκουλήκια μαζί με τη σάρκα καταβρόχθισαν και τη στολή του. Πόσους χρυσοπόρφυρους χιτώνες κατείχε ο Φαραώ; Αλλά θάφτηκε γυμνός στην Ερυθρά θάλασσα. Εσύ όμως, αν επιθυμείς πορφύρα, άσκησε τη σωφροσύνη. Αν σε ενδιαφέρει το βύσσο, κατόρθωσε τη δικαιοσύνη. Εξασκήσου στην υπομονή, διότι αυτή αποτελεί βασιλικό περιδέραιο. Εργάσου την ελεημοσύνη, διότι ο ιστός της υφαίνεται μεν πάνω στη γη, κόβεται όμως στον ουρανό. Αν βιάζεσαι να φορέσεις στο κεφάλι σου το υψηλό στεφάνι, επιδίωξε την ταπείνωση, διότι τίποτε δεν έχει οριστεί ως πιο ένδοξο από αυτήν ενώπιον του Θεού. Γι' αυτόν τον σκοπό, ούτε τους πειρασμούς να αποφεύγεις, ούτε τους κινδύνους να φοβάσαι, ούτε τους ιδρώτες να αρνείσαι, ούτε τον θάνατο να δειλιάζεις.

Ο δε Ηρώδης ήταν εξοργισμένος με τους Τυρίους και τους Σιδωνίους· αυτοί όμως παρουσιάστηκαν ομόθυμα ενώπιόν του και, αφού πήραν με το μέρος τους τον Βλάστο, τον επόπτη του βασιλικού κοιτώνα, ζητούσαν ειρήνη, επειδή η χώρα τους τρεφόταν από τη χώρα του βασιλιά. Κατά δε την ορισμένη ημέρα, ο Ηρώδης ντύθηκε με βασιλική ενδυμασία και, αφού κάθισε στο βήμα, τους απηύθυνε δημόσιο λόγο· ο δε λαός φώναζε επευφημώντας: «Θεού φωνή είναι αυτή και όχι ανθρώπου!». Αμέσως τότε τον χτύπησε άγγελος Κυρίου, επειδή δεν απέδωσε τη δόξα στον Θεό· και αφού καταφαγώθηκε από σκουλήκια, ξεψύχησε. Ο δε λόγος του Θεού αυξανόταν και διαδιδόταν. Ούτε αυτό είναι μικρό πράγμα. Αμέσως τον βρήκε η θεία δίκη, έστω και όχι εξαιτίας του Πέτρου, αλλά εξαιτίας της δικής του αλαζονείας. Και όμως, λέγει, εάν εκείνοι φώναζαν, τι φταίει αυτός; Επειδή αποδέχθηκε αυτή τη φωνή, επειδή θεώρησε τον εαυτό του άξιο αυτής της κολακείας. Μέσω αυτού του γεγονότος παραδειγματίζονται κυρίως εκείνοι που κολακεύουν άσκοπα.

Αμέσως δε τον πάταξε άγγελος Κυρίου· και αφού καταφαγώθηκε από σκουλήκια, ξεψύχησε.

Μετά δε την Ανάληψη, δορυφορούσαν τους μαθητές, λύνοντας τα δεσμά του 〈Πέτρου〉, ελαφρύνοντας τους κινδύνους του 〈Παύλου〉 στη στεριά και στη θάλασσα, μεσιτεύοντας για την πίστη του 〈Κορνηλίου〉, και πατάσσοντας τον 〈δικαιοκτόνο Ηρώδη〉 την ώρα που μεγαλορρημονούσε.

Διότι, όταν οι Ιουδαίοι επιχείρησαν να ανοικοδομήσουν τον ναό στα Ιεροσόλυμα, φωτιά που ξεπήδησε από τα θεμέλια τους εμπόδισε όλους. Και όταν ο θησαυροφύλακας, καθώς και ο θείος και ομώνυμος εκείνου, επέδειξαν την ιερόσυλη συμπεριφορά τους πάνω στα ιερά σκεύη, ο μεν ένας ξεψύχησε κατατρωγόμενος από σκουλήκια, ενώ ο άλλος σχίστηκε στη μέση. Επίσης, το γεγονός ότι στέρεψαν οι πηγές επειδή προσφέρονταν εκεί θυσίες, καθώς και το ότι μαζί με τον ίδιο τον βασιλιά ενέσκηψε λιμός στις πόλεις, αποτέλεσε μέγιστο σημείο.

Στην Καινή Διαθήκη, κατά την ίδια την παρουσία του Χριστού, ο μεν ληστής, όταν τον είδε να σταυρώνεται, τον προσκύνησε· αυτοί δε, αν και τον είδαν να ανασταίνει νεκρούς, και τον έδεσαν και τον σταύρωσαν. Τι συνέβη δε στη δική μας εποχή; Δεν πετάχτηκε φωτιά από τον ναό, από τα θεμέλια στα Ιεροσόλυμα, και όρμησε εναντίον αυτών που τον οικοδομούσαν, και έτσι τους απομάκρυνε από την τότε παράνομη προσπάθειά τους; Κι όμως, δεν άλλαξαν, ούτε απέβαλαν την πώρωσή τους. Πόσα άλλα θαύματα έγιναν τότε, μετά από εκείνο, και δεν ωφελήθηκαν σε τίποτα από αυτά; Όπως ο κεραυνός που έπεσε πάνω στην οροφή του ναού του Απόλλωνα· ο χρησμός του ίδιου αυτού του δαίμονα, ο οποίος ανάγκασε τον τότε βασιλέα να μετακινήσει τον μάρτυρα που βρισκόταν εκεί κοντά, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να μιλήσει (να δώσει χρησμούς), εφόσον έβλεπε κοντά του τη λάρνακα εκείνου· διότι βρισκόταν σε πολύ κοντινή απόσταση. Μετά από αυτόν πάλι, ο θείος του, ο οποίος βεβήλωσε τα ιερά σκεύη, ξεψύχησε καταφαγωμένος από σκουλήκια· και ο ταμίας των βασιλικών χρημάτων, εξαιτίας μιας άλλης παρανομίας που διέπραξε εις βάρος της Εκκλησίας, σχίστηκε στη μέση και πέθανε. Πάλι, οι πηγές του τόπου μας, που με το ρεύμα τους ξεπερνούν τα ποτάμια, ξαφνικά στέρεψαν και χάθηκαν, χωρίς ποτέ προηγουμένως να το έχουν πάθει αυτό, παρά μόνο όταν ο βασιλέας μόλυνε τον τόπο με θυσίες και σπονδές.

Ο Σαούλ έσκισε το ιμάτιο του Σαμουήλ, και τι έπαθε; Ο Θεός έσκισε τη βασιλεία του και την έδωσε στον πραότατο Δαβίδ. Η Ιεζάβελ καταδίωξε τον Ηλία, και οι σκύλοι λούστηκαν στο αίμα της. Ο Ηρώδης θανάτωσε τον Ιωάννη, και καταφαγώθηκε από τα σκουλήκια και ξεψύχησε. Και τώρα ο μακάριος Γερμανός, που αστράφτει με τον βίο και τον λόγο του, ραπίστηκε και εξορίστηκε, καθώς και πάρα πολλοί άλλοι επίσκοποι και πατέρες, των οποίων τα ονόματα δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι ληστρικό αυτό; Ο Κύριος, όταν τον πλησίασαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι για να τον βάλουν σε πειρασμό και να τον παγιδεύσουν στα λόγια του, και τον ρώτησαν αν «επιτρέπεται να δώσουν φόρο στον καίσαρα», αποκρίθηκε σε αυτούς: «Φέρτε μου ένα νόμισμα». Όταν του το έφεραν, είπε: «Τίνος εικόνα έχει;» Και όταν εκείνοι απάντησαν «Του καίσαρα», λέει: «Αποδώστε τα του καίσαρα στον καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό». Υπακούμε σε εσένα, βασιλιά, στα ζητήματα της βιοτικής ζωής, στους φόρους, στα τέλη, στις συναλλαγές, σε όλα εκείνα για τα οποία σου έχουν ανατεθεί οι υποθέσεις μας· στην εκκλησιαστική τάξη, όμως, έχουμε τους ποιμένες που μας δίδαξαν τον λόγο και καθόρισαν την εκκλησιαστική θεσμοθεσία. Δεν μετακινούμε τα αιώνια όρια που έθεσαν οι πατέρες μας, αλλά κρατούμε τις παραδόσεις όπως τις παραλάβαμε· διότι, αν αρχίσουμε να γκρεμίζουμε το οικοδόμημα της Εκκλησίας έστω και σε κάτι μικρό, σιγά σιγά θα καταλυθεί το παν.