Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:3

Τότε λοιπόν, όπως αναφέρει η Θεία Γραφή, όταν ο Ηρώδης είδε κατά τη θανάτωση του Ιακώβου ότι η πράξη αυτή ευχαρίστησε τους Ιουδαίους, επιτέθηκε και στον Πέτρο και τον παρέδωσε στα δεσμά· και πολύ σύντομα θα είχε εκτελέσει και τον δικό του φόνο, εάν, μέσω θείας επιφανείας, με την εμφάνιση σε αυτόν ενός αγγέλου κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν απαλλασσόταν παραδόξως από τη φυλακή και δεν αφηνόταν ελεύθερος για τη διακονία του κηρύγματος. Και αυτά μεν που αφορούσαν τον Πέτρο, έτσι ακριβώς διευθετήθηκαν κατά θεία οικονομία.

Έπειτα από αυτά, ο Στέφανος φονεύεται με λιθοβολισμό, επειδή μίλησε με παρρησία ενώπιον του πλήθους των Ιουδαίων, και ξεσπά σφοδρός διωγμός εναντίον εκείνων που ομολογούν το όνομα του Ιησού. Και σε άλλη πάλι περίπτωση, ο Ηρώδης, ο βασιλιάς των Ιουδαίων, «θανάτωσε με μάχαιρα τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη», και ο ίδιος έριξε στα δεσμά τον Πέτρο, όπως είναι γεγραμμένο στις Πράξεις των Αποστόλων. Και μολονότι αυτοί υπέστησαν αυτά, οι υπόλοιποι μαθητές, μένοντας σταθερά προσκολλημένοι στον Ιησού, εξακολουθούσαν ακόμη περισσότερο να κηρύττουν σε όλους τόσο τον ίδιο όσο και τις θαυματουργίες του. Επιπλέον, ο Ιάκωβος ο αδελφός του Κυρίου, τον οποίο οι παλαιοί κάτοικοι των Ιεροσολύμων ονόμαζαν δίκαιο εξαιτίας των αρετών του, όταν ρωτήθηκε από τους αρχιερείς και τους διδασκάλους του ιουδαϊκού έθνους ποια πεποίθηση είχε για τον Χριστό, και αφού αποκρίθηκε ότι είναι Υιός του Θεού, λιθοβολείται και αυτός από αυτούς. Επίσης, ο Πέτρος σταυρώνεται στη Ρώμη με το κεφάλι προς τα κάτω, ο Παύλος αποκεφαλίζεται, και ο Ιωάννης εξορίζεται σε νησί. Και ενώ αυτοί έπαθαν αυτά, κανείς από τους υπόλοιπους δεν παρεξέκλινε από τον σκοπό του, αλλά αντίθετα, έχοντας ως ευχή να αξιωθούν και οι ίδιοι όμοια πάθη με τους προαναφερθέντες χάριν της ευσέβειας προς τον Θεό, μαρτυρούσαν με παρρησία ακόμη περισσότερο για τον Ιησού και τα θαυμαστά του έργα.

Πλην όμως, γενικώς, και οι επτά ημέρες της εορτής ονομάζονταν Πάσχα, όπως εξιστορείται στις Πράξεις, ότι μετά το Πάσχα, δηλαδή τις ημέρες των Αζύμων, ο Ηρώδης ήθελε να θανατώσει τον Πέτρο.

Λοιπόν, με κάθε δύναμη ας περιφρονήσουμε το σώμα και ας παραδώσουμε στον Θεό την ψυχή και ας εισέλθουμε στο όνομα του Κυρίου στον αγώνα των πειρασμών. Και εκείνος που διέσωσε τον Ιωσήφ στη γη της Αιγύπτου και τον ανέδειξε εικόνα και πρότυπο της σωφροσύνης, και εκείνος που φύλαξε τον Δανιήλ αλώβητο στον λάκκο των λεόντων, και τους τρεις νέους στην κάμινο του πυρός, και τον Ιερεμία από τον λάκκο του βούρκου και εκείνος που τον ελευθέρωσε και του χάρισε έλεος στο μέσο του στρατοπέδου των Χαλδαίων, και έβγαλε τον Πέτρο από τη φυλακή με κλειστές τις θύρες και διέσωσε τον Παύλο από τη συναγωγή των Ιουδαίων και, με απλά λόγια, εκείνος που πάντοτε σε κάθε τόπο και χώρα συμπαραστέκεται στους δούλους του και δείχνει τη δύναμη και τη νίκη του μέσα από αυτούς και τους διαφυλάσσει με πολλά θαύματα και φανερώνει σε αυτούς τη σωτηρία του σε όλες τις θλίψεις τους, αυτός είθε να ενισχύσει και να διασώσει και εμάς ανάμεσα στα κύματα που μας περικυκλώνουν. Αμήν.

Βλέποντας δε ότι αυτό είναι αρεστό στους Ιουδαίους, προχώρησε ώστε να συλλάβει και τον Πέτρο, τον οποίο και αφού συνέλαβε έθεσε στη φυλακή, παραδίδοντάς τον σε τέσσερις τετράδες στρατιωτών για να τον φυλάσσουν. Επειδή είχαν φτάσει οι ημέρες των αζύμων, επιθυμούσε, μετά το Πάσχα, να τον οδηγήσει σε δίκη ενώπιον του λαού. Μέσα από όλα αυτά ο συγγραφέας, υπονοώντας τον αιμοχαρή και φονικό χαρακτήρα του Ηρώδη, χρησιμοποίησε αυτά τα λόγια: διότι τίποτε το δίκαιο, τίποτε το νόμιμο, τίποτε το ευπρεπές και αξιέπαινο δεν έπραττε έχοντάς το προ οφθαλμών του. Απεναντίας, όσα αποσκοπούσαν στην ικανοποίηση των ομοεθνών του, όσα εξυπηρετούσαν τη βέβηλη προαίρεσή τους, αυτά ακριβώς ήταν που και έλεγε και έπραττε.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΣΤ΄. Κατά τον καιρό εκείνο ο βασιλιάς Ηρώδης άπλωσε τα χέρια του για να κακοποιήσει κάποιους από την Εκκλησία. Θανάτωσε δε με μάχαιρα τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη. Και βλέποντας ότι αυτό είναι αρεστό στους Ιουδαίους, προχώρησε για να συλλάβει και τον Πέτρο.

Ήταν δε οι ημέρες των Αζύμων. Ποιον καιρό εννοεί; Προφανώς τον αμέσως επόμενο. Αλλά εδώ μεν συμβαίνει έτσι, αλλού όμως διαφορετικά. Διότι, όταν ο Ματθαίος λέει: «Εκείνες τις ημέρες εμφανίζεται ο Ιωάννης κηρύττοντας», δεν το λέει υποδηλώνοντας τις αμέσως επόμενες ημέρες, αλλά εκείνες κατά τις οποίες επρόκειτο να συμβούν αυτά που διηγείται. Διότι η Γραφή έχει τη συνήθεια να χρησιμοποιεί αυτόν τον τρόπο, και άλλοτε μεν να εκθέτει όσα πρόκειται να συμβούν αργότερα, άλλοτε δε να αναγγέλλει τα μεταγενέστερα γεγονότα ως άμεσα επακόλουθα. Ορθώς δε αναφέρει ότι πρόκειται για τον βασιλιά Ηρώδη· διότι αυτός δεν ήταν εκείνος της εποχής του Χριστού.

Ιδού άλλος ένας πειρασμός. Και δες, όπως είπα από την αρχή, πώς περιπλέκονται τα πράγματα, πώς τα πάντα υφαίνονται μέσα από την άνεση και τη θλίψη. Δεν είναι πλέον οι Ιουδαίοι, ούτε το συνέδριο· αλλά ο βασιλιάς απλώνει τα χέρια του για να προκαλέσει κακό. Η εξουσία είναι μεγαλύτερη, ο πόλεμος σκληρότερος, εφόσον γινόταν και για να γίνει η χάρη στους Ιουδαίους. Και θανάτωσε με μάχαιρα τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη. Έτσι απλά και τυχαία. Αν όμως κάποιος ρωτούσε: «Γιατί το παραχώρησε ο Θεός;», θα απαντήσουμε, για αυτούς ακριβώς τους λόγους: πρώτον μεν, για να τους πείσει ότι ακόμη και όταν θανατώνονται αναδεικνύονται νικητές, πράγμα που συνέβη και στην περίπτωση του Στεφάνου· δεύτερον δε, για να τους δώσει την ευκαιρία, αφού ικανοποιήσουν τον θυμό τους, να συνέλθουν από τη μανία τους· και τρίτον, για να δείξει ότι αυτό συνέβη κατά παραχώρησή Του. Και βλέποντας ότι αυτό ήταν αρεστό στους Ιουδαίους, προχώρησε στη σύλληψη και του Πέτρου. Ω, της μεγάλης μιαρότητας! Για ποια πράγματα τους έκανε χάρες, διαπράττοντας φόνους απρόκλητα και άσκοπα; Ήταν δε οι ημέρες των Αζύμων.