Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:4

Τότε λοιπόν, όπως αναφέρει η Θεία Γραφή, όταν ο Ηρώδης είδε κατά τη θανάτωση του Ιακώβου ότι η πράξη αυτή ευχαρίστησε τους Ιουδαίους, επιτέθηκε και στον Πέτρο και τον παρέδωσε στα δεσμά· και πολύ σύντομα θα είχε εκτελέσει και τον δικό του φόνο, εάν, μέσω θείας επιφανείας, με την εμφάνιση σε αυτόν ενός αγγέλου κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν απαλλασσόταν παραδόξως από τη φυλακή και δεν αφηνόταν ελεύθερος για τη διακονία του κηρύγματος. Και αυτά μεν που αφορούσαν τον Πέτρο, έτσι ακριβώς διευθετήθηκαν κατά θεία οικονομία.

Έπειτα από αυτά, ο Στέφανος φονεύεται με λιθοβολισμό, επειδή μίλησε με παρρησία ενώπιον του πλήθους των Ιουδαίων, και ξεσπά σφοδρός διωγμός εναντίον εκείνων που ομολογούν το όνομα του Ιησού. Και σε άλλη πάλι περίπτωση, ο Ηρώδης, ο βασιλιάς των Ιουδαίων, «θανάτωσε με μάχαιρα τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη», και ο ίδιος έριξε στα δεσμά τον Πέτρο, όπως είναι γεγραμμένο στις Πράξεις των Αποστόλων. Και μολονότι αυτοί υπέστησαν αυτά, οι υπόλοιποι μαθητές, μένοντας σταθερά προσκολλημένοι στον Ιησού, εξακολουθούσαν ακόμη περισσότερο να κηρύττουν σε όλους τόσο τον ίδιο όσο και τις θαυματουργίες του. Επιπλέον, ο Ιάκωβος ο αδελφός του Κυρίου, τον οποίο οι παλαιοί κάτοικοι των Ιεροσολύμων ονόμαζαν δίκαιο εξαιτίας των αρετών του, όταν ρωτήθηκε από τους αρχιερείς και τους διδασκάλους του ιουδαϊκού έθνους ποια πεποίθηση είχε για τον Χριστό, και αφού αποκρίθηκε ότι είναι Υιός του Θεού, λιθοβολείται και αυτός από αυτούς. Επίσης, ο Πέτρος σταυρώνεται στη Ρώμη με το κεφάλι προς τα κάτω, ο Παύλος αποκεφαλίζεται, και ο Ιωάννης εξορίζεται σε νησί. Και ενώ αυτοί έπαθαν αυτά, κανείς από τους υπόλοιπους δεν παρεξέκλινε από τον σκοπό του, αλλά αντίθετα, έχοντας ως ευχή να αξιωθούν και οι ίδιοι όμοια πάθη με τους προαναφερθέντες χάριν της ευσέβειας προς τον Θεό, μαρτυρούσαν με παρρησία ακόμη περισσότερο για τον Ιησού και τα θαυμαστά του έργα.

Πλην όμως, γενικώς, και οι επτά ημέρες της εορτής ονομάζονταν Πάσχα, όπως εξιστορείται στις Πράξεις, ότι μετά το Πάσχα, δηλαδή τις ημέρες των Αζύμων, ο Ηρώδης ήθελε να θανατώσει τον Πέτρο.

Λοιπόν, με κάθε δύναμη ας περιφρονήσουμε το σώμα και ας παραδώσουμε στον Θεό την ψυχή και ας εισέλθουμε στο όνομα του Κυρίου στον αγώνα των πειρασμών. Και εκείνος που διέσωσε τον Ιωσήφ στη γη της Αιγύπτου και τον ανέδειξε εικόνα και πρότυπο της σωφροσύνης, και εκείνος που φύλαξε τον Δανιήλ αλώβητο στον λάκκο των λεόντων, και τους τρεις νέους στην κάμινο του πυρός, και τον Ιερεμία από τον λάκκο του βούρκου και εκείνος που τον ελευθέρωσε και του χάρισε έλεος στο μέσο του στρατοπέδου των Χαλδαίων, και έβγαλε τον Πέτρο από τη φυλακή με κλειστές τις θύρες και διέσωσε τον Παύλο από τη συναγωγή των Ιουδαίων και, με απλά λόγια, εκείνος που πάντοτε σε κάθε τόπο και χώρα συμπαραστέκεται στους δούλους του και δείχνει τη δύναμη και τη νίκη του μέσα από αυτούς και τους διαφυλάσσει με πολλά θαύματα και φανερώνει σε αυτούς τη σωτηρία του σε όλες τις θλίψεις τους, αυτός είθε να ενισχύσει και να διασώσει και εμάς ανάμεσα στα κύματα που μας περικυκλώνουν. Αμήν.

Βλέποντας δε ότι αυτό είναι αρεστό στους Ιουδαίους, προχώρησε ώστε να συλλάβει και τον Πέτρο, τον οποίο και αφού συνέλαβε έθεσε στη φυλακή, παραδίδοντάς τον σε τέσσερις τετράδες στρατιωτών για να τον φυλάσσουν. Επειδή είχαν φτάσει οι ημέρες των αζύμων, επιθυμούσε, μετά το Πάσχα, να τον οδηγήσει σε δίκη ενώπιον του λαού. Μέσα από όλα αυτά ο συγγραφέας, υπονοώντας τον αιμοχαρή και φονικό χαρακτήρα του Ηρώδη, χρησιμοποίησε αυτά τα λόγια: διότι τίποτε το δίκαιο, τίποτε το νόμιμο, τίποτε το ευπρεπές και αξιέπαινο δεν έπραττε έχοντάς το προ οφθαλμών του. Απεναντίας, όσα αποσκοπούσαν στην ικανοποίηση των ομοεθνών του, όσα εξυπηρετούσαν τη βέβηλη προαίρεσή τους, αυτά ακριβώς ήταν που και έλεγε και έπραττε.

Διότι εκεί, ενώ ήταν εύκολα υποχείριος σε όσους θα τον συνελάμβαναν, ίσως να έδινε την εντύπωση ότι ενήργησε με κάποια απατηλή τέχνη, με το να διαφύγει της σύλληψης, και έτσι τα θαύματα του αποστόλου θα γίνονταν αντικείμενο χλευασμού. Εδώ όμως, ενώ ήταν δεμένος με αλυσίδες, και φρουρούνταν από τέσσερις τετράδες στρατιωτών, και κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες, και δεν έλειπε τίποτα από όσα συντελούν στο να οδηγηθεί ο καταδικασμένος στον θάνατο, αξιώθηκε με αυτόν τον τρόπο την άνωθεν βοήθεια και τυγχάνει μιας παράδοξης απελευθέρωσης· και αυτό είναι τόσο πιο θαυμαστό και πιο παράδοξο από εκείνο, όσο το να διασωθεί κανείς μέσα από τα δεινά είναι πιο εξαίσιο και πιο συγκλονιστικό από το να μην τα δοκιμάσει καν.

Πάλι η περιττή ακριβολογία των Ιουδαίων· αφενός δεν εμπόδιζαν τη θανάτωση, αφετέρου έπρατταν τέτοια πράγματα σε τέτοια χρονική περίοδο. Τον οποίο, αφού συνέλαβε, τον έβαλε στη φυλακή, παραδίδοντάς τον σε τέσσερις τετράδες στρατιωτών. Και αυτό ήταν αποτέλεσμα τόσο του θυμού όσο και του φόβου. Θανάτωσε, λέει, τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη, με ξίφος. Είδες την ανδρεία τους;

Και: «Αργά το Σάββατο», λέει ο θείος Ματθαίος, «καθώς ξημέρωνε η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ήρθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία για να δουν τον τάφο. Και ιδού, έγινε μεγάλος σεισμός, διότι άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό, πλησίασε, αποκύλισε τον λίθο από τη θύρα του μνημείου και καθόταν πάνω σε αυτόν· η όψη του ήταν σαν αστραπή, και το ένδυμά του λευκό σαν το χιόνι». Διότι με διαφορετικό τρόπο η γυναίκα αυτή, έχοντας πλησιάσει τον θείο τάφο, με διαφορετικό τρόπο παρατηρούσε και τους αγγέλους. Και ο Πέτρος, η πλέον τιμημένη κορυφή των αποστόλων, ενώ φρουρούνταν στη φυλακή από τέσσερις τετράδες στρατιωτών δεμένος με δύο αλυσίδες, και ενώ ο Ηρώδης επρόκειτο να τον παρουσιάσει, ιδού, άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στη φυλακή, και φως έλαμψε μέσα σε αυτήν, και αφού χτύπησε την πλευρά του Πέτρου και τον σήκωσε γρήγορα, έπεσαν αμέσως οι αλυσίδες από τα χέρια και τα πόδια του, και βγαίνοντας τον ακολουθούσε· και ο Πέτρος νόμιζε ότι έβλεπε όραμα.

Σηκώθηκε λοιπόν μέσα στο σκοτάδι, πριν ακόμη ο ήλιος ζέψει το άρμα του, και ετοιμάστηκε για μάχη, ενώ και ο υπόλοιπος στρατός φόρεσε τα όπλα του. Και οι βάρβαροι, πράττοντας παρομοίως, παρατάσσονταν και αυτοί· ανέπτυξαν τους τοξότες κατά μήκος της όχθης, το ιππικό τους ετοιμάστηκε όπως έκριναν σωστό, και άρχισαν να ακροβολίζονται, όποτε οι Ιταλοί προχωρούσαν προς τον ποταμό. Τότε, καθώς ο ρήγας επιθεωρούσε τις τάξεις και ενθάρρυνε τους δικούς του, έλεγε τα εξής: «Ότι βέβαια, ω συστρατιώτες, αυτή η εκστρατεία μας γίνεται για τον Χριστό και ότι αναλάβαμε το προκείμενο έργο επιδιώκοντας όχι τη δόξα των ανθρώπων αλλά του Θεού, το γνωρίζετε νομίζω και όλοι εσείς ξεκάθαρα, πώς αλλιώς άλλωστε; Γι' αυτόν τον λόγο αρνηθήκαμε την καλοπέραση στα σπίτια μας, αποξενωθήκαμε με τη θέλησή μας από τους δικούς μας, και πορευόμενοι σε ξένους τόπους αντιμετωπίζουμε θλίψεις, ριχνόμαστε σε κινδύνους, λιώνουμε από την πείνα, παγώνουμε από το κρύο, εξαντλούμαστε από τη ζέστη, έχουμε για κρεβάτι τη γη και για στέγη τον ουρανό, εμείς οι ευγενείς, οι αρχοντικά ντυμένοι, όσοι βρισκόμαστε σε δόξα και πλούτο και κυριαρχούμε σε πολλά έθνη. Και φορούμε διαρκώς την πολεμική μας εξάρτυση σαν ακούσια δεσμά και κοπιάζουμε υπομένοντάς τα, όπως ακριβώς ο μέγιστος των οπαδών του Χριστού, ο Πέτρος, ταλαιπωρούνταν παλαιότερα δεμένος με διπλές αλυσίδες και φρουρούμενος από τέσσερις τετράδες στρατιωτών.»