Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:6

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Τότε λοιπόν, όπως αναφέρει η Θεία Γραφή, όταν ο Ηρώδης είδε κατά τη θανάτωση του Ιακώβου ότι η πράξη αυτή ευχαρίστησε τους Ιουδαίους, επιτέθηκε και στον Πέτρο και τον παρέδωσε στα δεσμά· και πολύ σύντομα θα είχε εκτελέσει και τον δικό του φόνο, εάν, μέσω θείας επιφανείας, με την εμφάνιση σε αυτόν ενός αγγέλου κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν απαλλασσόταν παραδόξως από τη φυλακή και δεν αφηνόταν ελεύθερος για τη διακονία του κηρύγματος. Και αυτά μεν που αφορούσαν τον Πέτρο, έτσι ακριβώς διευθετήθηκαν κατά θεία οικονομία.

Λοιπόν, με κάθε δύναμη ας περιφρονήσουμε το σώμα και ας παραδώσουμε στον Θεό την ψυχή και ας εισέλθουμε στο όνομα του Κυρίου στον αγώνα των πειρασμών. Και εκείνος που διέσωσε τον Ιωσήφ στη γη της Αιγύπτου και τον ανέδειξε εικόνα και πρότυπο της σωφροσύνης, και εκείνος που φύλαξε τον Δανιήλ αλώβητο στον λάκκο των λεόντων, και τους τρεις νέους στην κάμινο του πυρός, και τον Ιερεμία από τον λάκκο του βούρκου και εκείνος που τον ελευθέρωσε και του χάρισε έλεος στο μέσο του στρατοπέδου των Χαλδαίων, και έβγαλε τον Πέτρο από τη φυλακή με κλειστές τις θύρες και διέσωσε τον Παύλο από τη συναγωγή των Ιουδαίων και, με απλά λόγια, εκείνος που πάντοτε σε κάθε τόπο και χώρα συμπαραστέκεται στους δούλους του και δείχνει τη δύναμη και τη νίκη του μέσα από αυτούς και τους διαφυλάσσει με πολλά θαύματα και φανερώνει σε αυτούς τη σωτηρία του σε όλες τις θλίψεις τους, αυτός είθε να ενισχύσει και να διασώσει και εμάς ανάμεσα στα κύματα που μας περικυκλώνουν. Αμήν.

Κατένειμε δε τη φρουρά των στρατιωτών σε τέσσερις τετράδες, και όχι σε ένα μόνο σημείο, αλλά σε περισσότερα, τα οποία απείχαν λίγο μεταξύ τους, ώστε αφενός η ασφάλεια να είναι πιο ισχυρή, και αφετέρου, εάν ο απόστολος κατόρθωνε να αποδράσει από τα δεσμά του και να διαφύγει την προσοχή των κοντινότερων φρουρών, να γίνει αντιληπτός και να συλληφθεί εύκολα από τους υπολοίπους. Αλλά ο μεν Πέτρος, λέγει, βρισκόταν στη φυλακή, κοιμώμενος ανάμεσα σε δύο στρατιώτες και δεμένος με δύο αλυσίδες. «Γινόταν δε εκτενής προσευχή υπέρ αυτού από την Εκκλησία».

Διότι εκεί, ενώ ήταν εύκολα υποχείριος σε όσους θα τον συνελάμβαναν, ίσως να έδινε την εντύπωση ότι ενήργησε με κάποια απατηλή τέχνη, με το να διαφύγει της σύλληψης, και έτσι τα θαύματα του αποστόλου θα γίνονταν αντικείμενο χλευασμού. Εδώ όμως, ενώ ήταν δεμένος με αλυσίδες, και φρουρούνταν από τέσσερις τετράδες στρατιωτών, και κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες, και δεν έλειπε τίποτα από όσα συντελούν στο να οδηγηθεί ο καταδικασμένος στον θάνατο, αξιώθηκε με αυτόν τον τρόπο την άνωθεν βοήθεια και τυγχάνει μιας παράδοξης απελευθέρωσης· και αυτό είναι τόσο πιο θαυμαστό και πιο παράδοξο από εκείνο, όσο το να διασωθεί κανείς μέσα από τα δεινά είναι πιο εξαίσιο και πιο συγκλονιστικό από το να μην τα δοκιμάσει καν.

Ο Πέτρος, λοιπόν, κρατούνταν στη φυλακή· και από την Εκκλησία γινόταν θερμή προσευχή προς τον Θεό υπέρ αυτού. Ο αγώνας, λοιπόν, αφορούσε πλέον τα πιο κρίσιμα. Διότι και το ότι θανατώθηκε εκείνος τους προκαλούσε μεγάλο φόβο, και το ότι αυτός είχε ριχτεί στη φυλακή. Όταν δε επρόκειτο ο Ηρώδης να τον παρουσιάσει, εκείνη τη νύχτα ο Πέτρος κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες, δεμένος με δύο αλυσίδες· και φρουροί μπροστά στη θύρα φύλαγαν τη φυλακή. Και ιδού, άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του, και φως έλαμψε στο οίκημα. Αφού χτύπησε την πλευρά του Πέτρου τον ξύπνησε, λέγοντας: Σήκω γρήγορα. Και έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του. Δες πώς εκείνη τη νύχτα τον διέσωσε. Και φως έλαμψε στο οίκημα, για να μη νομίσει ότι ήταν φαντασία· και το φως κανείς δεν το είδε εκτός από εκείνον. Διότι, αν και έγινε αυτό, ωστόσο νόμιζε ότι ήταν φαντασία εξαιτίας του απροσδόκητου γεγονότος· αν δεν είχε γίνει αυτό, πολύ περισσότερο θα το νόμιζε· τόσο πολύ είχε προετοιμαστεί για τον θάνατο.

Ας μου επιτραπεί να αναφωνήσω εκείνο: «Αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου», και δεν έχω ανάγκη από τίποτε. Αξιώθηκε και ο Πέτρος αυτής της αλυσίδας· διότι ήταν, λέει, δεμένος και παραδομένος σε στρατιώτες, και κοιμόταν. Τόσο πολύ χαιρόταν, και δεν θλιβόταν, ώστε έφτανε στο σημείο να κοιμάται· δεν θα τον κατείχε βαθύς ύπνος, εάν βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Κοιμόταν ενώ βρισκόταν ανάμεσα σε στρατιώτες· και ένας άγγελος ήλθε προς αυτόν και, αφού χτύπησε την πλευρά του, τον ξύπνησε. Εάν λοιπόν κάποιος μου έλεγε: «Τι θα ήθελες; Να είσαι ο άγγελος που χτύπησε τον Πέτρο, ή ο Πέτρος που διασώθηκε;»

Και: «Αργά το Σάββατο», λέει ο θείος Ματθαίος, «καθώς ξημέρωνε η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ήρθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία για να δουν τον τάφο. Και ιδού, έγινε μεγάλος σεισμός, διότι άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό, πλησίασε, αποκύλισε τον λίθο από τη θύρα του μνημείου και καθόταν πάνω σε αυτόν· η όψη του ήταν σαν αστραπή, και το ένδυμά του λευκό σαν το χιόνι». Διότι με διαφορετικό τρόπο η γυναίκα αυτή, έχοντας πλησιάσει τον θείο τάφο, με διαφορετικό τρόπο παρατηρούσε και τους αγγέλους. Και ο Πέτρος, η πλέον τιμημένη κορυφή των αποστόλων, ενώ φρουρούνταν στη φυλακή από τέσσερις τετράδες στρατιωτών δεμένος με δύο αλυσίδες, και ενώ ο Ηρώδης επρόκειτο να τον παρουσιάσει, ιδού, άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στη φυλακή, και φως έλαμψε μέσα σε αυτήν, και αφού χτύπησε την πλευρά του Πέτρου και τον σήκωσε γρήγορα, έπεσαν αμέσως οι αλυσίδες από τα χέρια και τα πόδια του, και βγαίνοντας τον ακολουθούσε· και ο Πέτρος νόμιζε ότι έβλεπε όραμα.

Σηκώθηκε λοιπόν μέσα στο σκοτάδι, πριν ακόμη ο ήλιος ζέψει το άρμα του, και ετοιμάστηκε για μάχη, ενώ και ο υπόλοιπος στρατός φόρεσε τα όπλα του. Και οι βάρβαροι, πράττοντας παρομοίως, παρατάσσονταν και αυτοί· ανέπτυξαν τους τοξότες κατά μήκος της όχθης, το ιππικό τους ετοιμάστηκε όπως έκριναν σωστό, και άρχισαν να ακροβολίζονται, όποτε οι Ιταλοί προχωρούσαν προς τον ποταμό. Τότε, καθώς ο ρήγας επιθεωρούσε τις τάξεις και ενθάρρυνε τους δικούς του, έλεγε τα εξής: «Ότι βέβαια, ω συστρατιώτες, αυτή η εκστρατεία μας γίνεται για τον Χριστό και ότι αναλάβαμε το προκείμενο έργο επιδιώκοντας όχι τη δόξα των ανθρώπων αλλά του Θεού, το γνωρίζετε νομίζω και όλοι εσείς ξεκάθαρα, πώς αλλιώς άλλωστε; Γι' αυτόν τον λόγο αρνηθήκαμε την καλοπέραση στα σπίτια μας, αποξενωθήκαμε με τη θέλησή μας από τους δικούς μας, και πορευόμενοι σε ξένους τόπους αντιμετωπίζουμε θλίψεις, ριχνόμαστε σε κινδύνους, λιώνουμε από την πείνα, παγώνουμε από το κρύο, εξαντλούμαστε από τη ζέστη, έχουμε για κρεβάτι τη γη και για στέγη τον ουρανό, εμείς οι ευγενείς, οι αρχοντικά ντυμένοι, όσοι βρισκόμαστε σε δόξα και πλούτο και κυριαρχούμε σε πολλά έθνη. Και φορούμε διαρκώς την πολεμική μας εξάρτυση σαν ακούσια δεσμά και κοπιάζουμε υπομένοντάς τα, όπως ακριβώς ο μέγιστος των οπαδών του Χριστού, ο Πέτρος, ταλαιπωρούνταν παλαιότερα δεμένος με διπλές αλυσίδες και φρουρούμενος από τέσσερις τετράδες στρατιωτών.»