Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 12:7

Εφόσον, λοιπόν, η Θεία Πρόνοια μάς διέσωσε με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, ποιος θα μπορούσε δίκαια να μας κατηγορήσει, επειδή δεν παραδώσαμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που μας αναζητούσαν ή επειδή δεν επιστρέψαμε για να εμφανιστούμε ενώπιόν τους; Διότι αυτό θα συνιστούσε ολοφάνερη αχαριστία προς τον Κύριο, πράξη αντίθετη προς την εντολή Του και στάση που συγκρούεται με τις πράξεις των αγίων. Ή, ας τολμήσει εκείνος που επικρίνει αυτή μας τη στάση να κατηγορήσει και τον μέγα απόστολο Πέτρο, διότι, μολονότι ήταν εγκλεισμένος και φρουρούνταν από στρατιώτες, ακολούθησε τον άγγελο που τον καλούσε, και αφού εξήλθε από τη φυλακή και διασώθηκε, δεν επέστρεψε για να παραδώσει τον εαυτό του, παρότι πληροφορήθηκε όσα είχε πράξει ο Ηρώδης.

Τότε λοιπόν, όπως αναφέρει η Θεία Γραφή, όταν ο Ηρώδης είδε κατά τη θανάτωση του Ιακώβου ότι η πράξη αυτή ευχαρίστησε τους Ιουδαίους, επιτέθηκε και στον Πέτρο και τον παρέδωσε στα δεσμά· και πολύ σύντομα θα είχε εκτελέσει και τον δικό του φόνο, εάν, μέσω θείας επιφανείας, με την εμφάνιση σε αυτόν ενός αγγέλου κατά τη διάρκεια της νύχτας, δεν απαλλασσόταν παραδόξως από τη φυλακή και δεν αφηνόταν ελεύθερος για τη διακονία του κηρύγματος. Και αυτά μεν που αφορούσαν τον Πέτρο, έτσι ακριβώς διευθετήθηκαν κατά θεία οικονομία.

Παίρνοντας την κεφαλή του τιμίου Λογγίνου μαζί με τον γιο της Χρηστίωνα, ετοιμαζόταν να αναχωρήσει το βράδυ. Και ιδού, της εμφανίστηκαν τρεις άγγελοι, των οποίων τη δόξα δεν μπορούσε να αντικρίσει, και στα χέρια τους είχαν λευκά κεριά, και προπορεύονταν υμνώντας τον Θεό καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας. Όταν δε ανέτειλε ο όρθρος, αναπαύονταν στον τόπο όπου έφταναν για να λάβουν τροφή. Μετά από τρεις ημέρες έφερε την κεφαλή του τιμίου Λογγίνου στο χωριό του, έχοντας ταξιδέψει μαζί με τον γιο της Χρηστίωνα, και πήγε στον τόπο όπου αναπαυόταν, ενώ ήταν η έκτη ώρα της νύχτας. Έφτασαν, λοιπόν, στον οίκο που είχαν οικοδομήσει οι φιλόχριστοι επάξια για τον μάρτυρα, και αμέσως η θύρα άνοιξε γι' αυτούς αυτομάτως, και είδαν το μνημείο ανοιχτό, και φως έλαμψε στο οίκημα ολόγυρα. Αφού εισήλθε ο νεαρός στο μνημείο με μύρα και αρώματα, τοποθέτησε την κεφαλή στο σώμα, και αυτή ενώθηκε και έγινε όπως ακριβώς ήταν πριν αποκοπεί. Όταν δε αυτός εξήλθε από το μνημείο, αμέσως ο τόπος ασφαλίστηκε αυτομάτως. Αυτοί δε επέστρεψαν στην οικία, χαίροντας και δοξάζοντας τον Θεό.

Λοιπόν, με κάθε δύναμη ας περιφρονήσουμε το σώμα και ας παραδώσουμε στον Θεό την ψυχή και ας εισέλθουμε στο όνομα του Κυρίου στον αγώνα των πειρασμών. Και εκείνος που διέσωσε τον Ιωσήφ στη γη της Αιγύπτου και τον ανέδειξε εικόνα και πρότυπο της σωφροσύνης, και εκείνος που φύλαξε τον Δανιήλ αλώβητο στον λάκκο των λεόντων, και τους τρεις νέους στην κάμινο του πυρός, και τον Ιερεμία από τον λάκκο του βούρκου και εκείνος που τον ελευθέρωσε και του χάρισε έλεος στο μέσο του στρατοπέδου των Χαλδαίων, και έβγαλε τον Πέτρο από τη φυλακή με κλειστές τις θύρες και διέσωσε τον Παύλο από τη συναγωγή των Ιουδαίων και, με απλά λόγια, εκείνος που πάντοτε σε κάθε τόπο και χώρα συμπαραστέκεται στους δούλους του και δείχνει τη δύναμη και τη νίκη του μέσα από αυτούς και τους διαφυλάσσει με πολλά θαύματα και φανερώνει σε αυτούς τη σωτηρία του σε όλες τις θλίψεις τους, αυτός είθε να ενισχύσει και να διασώσει και εμάς ανάμεσα στα κύματα που μας περικυκλώνουν. Αμήν.

Ενώ αυτά συνέβαιναν κατ' αυτόν τον τρόπο σε αυτόν, η προσευχή που γινόταν από την εκκλησία αναπεμπόταν στους ουρανούς· και παρευθύς εστάλη από εκεί άγγελος, ο οποίος, αφού εμφανίστηκε στη φυλακή, τη γέμισε με φως, ώστε να έχει καθαρή όραση ο κορυφαίος στο πρόσωπο του οποίου επιτελείτο το θαύμα. Αφού τον σκούντησε στα πλευρά, του είπε: «Σήκω γρήγορα».

Και για να μην παρεισφρήσει στον νου του καμία άτοπη σκέψη, δεδομένου ότι ορισμένες φορές ακόμη και ο ίδιος ο σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός και παραπλανά την αίσθηση με το εξωτερικό πρόσχημα, ταυτόχρονα με τον λόγο έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του, έτσι ώστε τα λόγια να επιβεβαιωθούν από την πράξη, και να μη θεωρήσει αυτό που εμφανίστηκε ως αποστατική δύναμη ή ανύπαρκτη φαντασία, αλλά ως αληθινό άγγελο και πραγματική οπτασία, η οποία διέθετε την αλήθεια της αυταπόδεικτη.

Καθώς δε ανοίχθηκε η πύλη και εισερχόταν στο εσωτερικό, έκσταση και θάμβος τους κατείχε βλέποντας το ανέλπιστο της απελευθέρωσης, και αυτός αμέσως τους διηγούνταν τη σύλληψη από τον Ηρώδη, τον εγκλεισμό στη φυλακή, το δέσιμο με σιδερένιες αλυσίδες, την αγγελική εμφάνιση [f. 165 ro], και πώς, μέσω της οπτασίας εκείνου, οι μεν αλυσίδες έπεσαν από τα χέρια του, ο ίδιος δε, ακολουθώντας τον, παρήλθε τις σκοπιές των φρουρών και διήλθε από την πύλη που είχε ανοιχθεί από μόνη της.

Αφού η απελευθέρωση πραγματοποιήθηκε παραδόξως με την επιστασία αγγέλου, εκείνος μεν εξήλθε μέσα από την πύλη που οδηγούσε προς την πόλη· τις δε αλυσίδες, που είχαν εγκαταλειφθεί στη φυλακή, τις πήραν κρυφά εκείνοι από τους υπηρέτες του Ηρώδη στους οποίους άστραψε το φως της θεογνωσίας, και τις διαφύλαξαν σαν θησαυρό. Παραδίδοντας μάλιστα τη σχετική με αυτές διήγηση από πατέρα σε γιο, όπως λέγεται, στους μεταγενέστερους, τις διατηρούσαν με ασφάλεια και τις έκρυβαν, μέχρις ότου η ιουδαϊκή γενιά έγινε βορά του πολέμου και αφανίστηκε. Όταν πλέον εξαλείφθηκε και η σκοτομήνη της ειδωλολατρίας, τα σκήπτρα των Ρωμαίων περιήλθαν σε πιστούς βασιλείς. Καθώς αυτοί επεδείκνυαν ζήλο στο να τιμούν με κάθε τρόπο τον Χριστό και τους αποστόλους Του, φανερώνεται σε αυτούς και αυτή η αποστολική αλυσίδα· και από αυτούς μεταφέρεται στη βασιλεύουσα των πόλεων και εναποτίθεται επάξια στον ιερό ναό του αποστόλου, την οποία τιμούμε και ασπαζόμαστε, όπως ακριβώς το ίδιο το θαυματουργό του σκήνωμα.

Ο Πέτρος, λοιπόν, κρατούνταν στη φυλακή· και από την Εκκλησία γινόταν θερμή προσευχή προς τον Θεό υπέρ αυτού. Ο αγώνας, λοιπόν, αφορούσε πλέον τα πιο κρίσιμα. Διότι και το ότι θανατώθηκε εκείνος τους προκαλούσε μεγάλο φόβο, και το ότι αυτός είχε ριχτεί στη φυλακή. Όταν δε επρόκειτο ο Ηρώδης να τον παρουσιάσει, εκείνη τη νύχτα ο Πέτρος κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες, δεμένος με δύο αλυσίδες· και φρουροί μπροστά στη θύρα φύλαγαν τη φυλακή. Και ιδού, άγγελος Κυρίου στάθηκε δίπλα του, και φως έλαμψε στο οίκημα. Αφού χτύπησε την πλευρά του Πέτρου τον ξύπνησε, λέγοντας: Σήκω γρήγορα. Και έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του. Δες πώς εκείνη τη νύχτα τον διέσωσε. Και φως έλαμψε στο οίκημα, για να μη νομίσει ότι ήταν φαντασία· και το φως κανείς δεν το είδε εκτός από εκείνον. Διότι, αν και έγινε αυτό, ωστόσο νόμιζε ότι ήταν φαντασία εξαιτίας του απροσδόκητου γεγονότος· αν δεν είχε γίνει αυτό, πολύ περισσότερο θα το νόμιζε· τόσο πολύ είχε προετοιμαστεί για τον θάνατο.

Έλαμψε δε φως, ώστε και να δει και να ακούσει ο Πέτρος, και να μη νομίσει ότι πρόκειται για φαντασία. Και για να μην αδρανήσει, δέχεται χτύπημα στην πλευρά. Και δεν ακούει απλώς: «Σήκω», αλλά με την προσθήκη: «Γρήγορα»· τόσο βαθιά κοιμόταν. Νόμιζε δε ότι έβλεπε όραμα, λέει. Και πέρασε την πρώτη και τη δεύτερη φρουρά. Πού είναι τώρα οι αιρετικοί; Πώς πέρασε, ας μας το πουν· αλλά δεν θα είχαν τι να πουν. Εξάλλου, για τον λόγο αυτόν τον προστάζει και να ζωστεί και να φορέσει τα υποδήματά του, πείθοντάς τον και με αυτό ότι δεν είναι φάντασμα· καθώς και για να αποτινάξει τον ύπνο, και να καταλάβει ότι είναι αλήθεια. Γι' αυτό και αμέσως έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια του, και ακούει: «Σήκω γρήγορα». Αυτό δεν δείχνει κάποιον που προκαλεί ταραχή, αλλά κάποιον που τον πείθει να μην καθυστερεί.

Ας μου επιτραπεί να αναφωνήσω εκείνο: «Αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη σάρκα μου», και δεν έχω ανάγκη από τίποτε. Αξιώθηκε και ο Πέτρος αυτής της αλυσίδας· διότι ήταν, λέει, δεμένος και παραδομένος σε στρατιώτες, και κοιμόταν. Τόσο πολύ χαιρόταν, και δεν θλιβόταν, ώστε έφτανε στο σημείο να κοιμάται· δεν θα τον κατείχε βαθύς ύπνος, εάν βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Κοιμόταν ενώ βρισκόταν ανάμεσα σε στρατιώτες· και ένας άγγελος ήλθε προς αυτόν και, αφού χτύπησε την πλευρά του, τον ξύπνησε. Εάν λοιπόν κάποιος μου έλεγε: «Τι θα ήθελες; Να είσαι ο άγγελος που χτύπησε τον Πέτρο, ή ο Πέτρος που διασώθηκε;»

Και: «Αργά το Σάββατο», λέει ο θείος Ματθαίος, «καθώς ξημέρωνε η πρώτη ημέρα της εβδομάδας, ήρθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία για να δουν τον τάφο. Και ιδού, έγινε μεγάλος σεισμός, διότι άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό, πλησίασε, αποκύλισε τον λίθο από τη θύρα του μνημείου και καθόταν πάνω σε αυτόν· η όψη του ήταν σαν αστραπή, και το ένδυμά του λευκό σαν το χιόνι». Διότι με διαφορετικό τρόπο η γυναίκα αυτή, έχοντας πλησιάσει τον θείο τάφο, με διαφορετικό τρόπο παρατηρούσε και τους αγγέλους. Και ο Πέτρος, η πλέον τιμημένη κορυφή των αποστόλων, ενώ φρουρούνταν στη φυλακή από τέσσερις τετράδες στρατιωτών δεμένος με δύο αλυσίδες, και ενώ ο Ηρώδης επρόκειτο να τον παρουσιάσει, ιδού, άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στη φυλακή, και φως έλαμψε μέσα σε αυτήν, και αφού χτύπησε την πλευρά του Πέτρου και τον σήκωσε γρήγορα, έπεσαν αμέσως οι αλυσίδες από τα χέρια και τα πόδια του, και βγαίνοντας τον ακολουθούσε· και ο Πέτρος νόμιζε ότι έβλεπε όραμα.