Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 14:13

Διότι, για να μη φανεί ότι υπερβαίνει το όριο της ανθρώπινης φύσεως, και για να μην τον θεωρήσει κανείς ότι διαθέτει κάτι το υπερβάλλον στη φυσική του συγκρότηση (πράγμα που έπαθαν οι Λυκάονες, προσφέροντας στεφάνια και ταύρους), προς απόδειξη της ανθρώπινης φύσεως, συνυπήρχε διαρκώς με την ασθένεια.

Βλέπεις λοιπόν και ο ίδιος πώς επικράτησε ο λόγος τους, εφόσον και το δικό τους βιβλίο των Πράξεων καταθέτει μαρτυρία σύμφωνη και εναρμονισμένη με αυτά· εκεί εξιστορείται ότι και οι ίδιοι, μέσω της ενέργειας των παραδόξων θαυμάτων που επιτελούσαν στο όνομα του Ιησού, προκαλούσαν την έκπληξη των παρευρισκομένων και των θεατών. Διότι, όπως ήταν φυσικό, πρώτα προκαλούσαν την έκπληξη των θεατών μέσω των έργων· έπειτα, με αυτόν τον τρόπο, τους καθιστούσαν πρόθυμους να ρωτούν με ενδιαφέρον ποιος άραγε ήταν αυτός, με τη δύναμη και την επίκληση του οποίου είχε γίνει το θαύμα· κατόπιν, όταν τους δίδασκαν, διαπίστωναν ότι εκείνοι με την πίστη τους είχαν ήδη προλάβει τη διδασκαλία τους. Διότι, καθώς δεν είχαν πεισθεί απλώς από τα λόγια, αλλά είχαν ήδη κατακτηθεί από τα έργα, αποκτούσαν εύκολα τη διάθεση να αποδεχθούν τα λόγια. Αναφέρεται μάλιστα ότι ορισμένοι προσέφεραν θυσίες ταύρων και σπονδές στους μαθητές του Ιησού, θεωρώντας ότι ήταν πλέον θεοί· και θεώρησαν κάποιον από αυτούς ως τον Ερμή και κάποιον άλλον ως τον Δία. Τόσο πολύ είχε εκπλήξει τη διάνοιά τους η επίδειξη των παραδόξων έργων. Έτσι, λοιπόν, σε ανθρώπους που είχαν διαμορφώσει τέτοια διάθεση, όλα όσα κήρυτταν για τον Ιησού θεωρούνταν πλέον εύλογα ότι ήταν αληθινά, και τη μαρτυρία τους για την ανάστασή Του μετά τον θάνατο δεν την κατέθεταν με λόγια απλά και αναπόδεικτα, αλλά έπειθαν μέσω της ίδιας της ενεργείας, παρουσιάζοντας τα έργα Εκείνου που ζει.

Ονόμαζαν δε τον μεν Βαρνάβα Δία, τον δε Παύλο Ερμή, επειδή αυτός ήταν ο κύριος ομιλητής. Και ο ιερέας του Δία, που βρισκόταν προ της πόλεώς τους, αφού έφερε ταύρους και στεφάνια στις πύλες, ήθελε να προσφέρει θυσία μαζί με τα πλήθη. Αλλά αυτό δεν ήταν ακόμη φανερό· διότι ομιλούσαν στην τοπική τους διάλεκτο, λέγοντας ότι οι θεοί, αφού ομοιώθηκαν με ανθρώπους, κατέβηκαν σε εμάς· γι' αυτό δεν τους έλεγαν τίποτα.

Και πάλι στα Λύστρα όχι μόνο είχαν εκπλαγεί, αλλά έφεραν και ταύρους στολισμένους με στεφάνια, και επιχειρούσαν να προσφέρουν θυσία στον Παύλο και στον Βαρνάβα. Δες την κακουργία του διαβόλου: μέσω εκείνων με τους οποίους ο Κύριος προσπαθούσε να εξαλείψει την ασέβεια από την οικουμένη, μέσω αυτών ακριβώς εκείνος προσπαθούσε να την εισαγάγει, πείθοντας πάλι τους ανθρώπους να θεωρούν άλλους ανθρώπους ως θεούς, πράγμα το οποίο έπραξε και στα παλαιότερα χρόνια. Και αυτό ακριβώς είναι που εισήγαγε την αρχή και τη ρίζα της ειδωλολατρίας. Διότι πολλοί, επειδή πέτυχαν νίκες σε πολέμους, και έστησαν τρόπαια, και οικοδόμησαν πόλεις, και προσέφεραν στους ανθρώπους της εποχής τους και άλλες παρόμοιες ευεργεσίες, θεωρήθηκαν θεοί από το πλήθος, και τιμήθηκαν με ναούς και βωμούς, και ολόκληρος ο κατάλογος των ελληνικών θεών απαρτίζεται από αυτούς τους ανθρώπους.

Άλλοι απέρριπταν την τιμή εξαιτίας της πρόθεσης και της προσέγγισης εκείνων που την προσέφεραν, όταν αυτή φαινόταν να γίνεται, θα έλεγε κανείς, από άθεους με τρόπο αντίθεο λόγω άγνοιας του αληθινού Θεού. Κάτι τέτοιο γνωρίζουμε ότι συνέβη με τους Λυκάονες, όπως εξιστορείται και στις ιερές Πράξεις των Αποστόλων, όταν οι θείοι κήρυκες άστραψαν σε αυτούς το φως της θεογνωσίας και επιτελούσαν μεγαλουργά θαύματα. Μπροστά σε αυτά, το πλήθος όσων τα είδαν, εκπλησσόμενο υπερβολικά όπως ήταν φυσικό, αναφωνούσε στη μητρική του γλώσσα: «Οι θεοί, παίρνοντας ανθρώπινη μορφή, κατέβηκαν σε εμάς», και μάλιστα απέδωσαν τα ονόματά τους στον Παύλο και τον Βαρνάβα. Ο αρχιερέας τους, μάλιστα, φέρνοντας ταύρους και στεφάνια, επιχειρούσε να προσφέρει θυσία μαζί με τα πλήθη. Οι κήρυκες όμως, δυσανασχετώντας σφόδρα για τα όσα γίνονταν, έσχιζαν τα ιμάτιά τους και απέτρεπαν τους πλανημένους από την παράλογη και εντελώς άτοπη ορμή τους, ομολογώντας ότι και οι ίδιοι είναι άνθρωποι ομοιοπαθείς με αυτούς, ευαγγελιζόμενοι τον σωτήριο λόγο και διδάσκοντας την αποστροφή από τα μάταια. Τέτοιου είδους τιμή και προσκύνηση είναι προτιμότερο να την απορρίπτει κανείς και να την αποφεύγει.

Πώς η ροή του λόγου και η ευφράδεια των λέξεων, συμπορευόμενα με το θαύμα, έκαναν τους ακροατές να θεωρήσουν τον Παύλο Ερμή, και εάν βεβαίως δεν προλάβαινε ο ίδιος να διαρρήξει τα ιμάτιά του, θα του προσφέρονταν δημοσίως ως τιμή ακόμη και θυσίες που αρμόζουν σε θεούς;