Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 14:16

Στους Λυκάονες δε, μιλώντας με παρρησία έλεγε: «Και εμείς είμαστε άνθρωποι ομοιοπαθείς με εσάς, που σας ευαγγελιζόμαστε να αποστραφείτε αυτά τα μάταια και να επιστρέψετε στον ζωντανό Θεό, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν σε αυτά, ο οποίος στις παρωχημένες γενεές άφησε όλα τα έθνη να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους. Και όμως δεν άφησε τον Εαυτό Του χωρίς μαρτυρία, ευεργετώντας, δίνοντάς μας από τον ουρανό βροχές και καρποφόρους καιρούς, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας». Διότι ποιος, βλέποντας τον κύκλο του ουρανού και την πορεία του ήλιου και της σελήνης, και τις θέσεις και τις περιφορές των άλλων αστέρων, οι οποίες είναι μεν αντίθετες και διαφορετικές, αλλά μέσα στη διαφορά αυτή διασώζεται από όλα ταυτόχρονα η ίδια τάξη, δεν αναλογίζεται ότι δεν προήλθαν από μόνα τους, αλλά κάποιος άλλος είναι ο Ποιητής που τα διακοσμεί; Και ποιος, βλέποντας τον μεν ήλιο να ανατέλλει την ημέρα, τη δε σελήνη να φέγγει τη νύχτα, και να φθίνει και να γεμίζει απαράλλακτα σύμφωνα με τον απολύτως ίσο αριθμό των ημερών, και από τα άστρα άλλα μεν να διατρέχουν και να εναλλάσσουν ποικιλοτρόπως τις πορείες τους, ενώ άλλα να κινούνται απλανώς, δεν θα συνελάμβανε την έννοια ότι υπάρχει οπωσδήποτε ο Δημιουργός που τα κυβερνά;

Διότι στις περασμένες γενεές, όπως λέει ο μαθητής του Χριστού, ο Θεός επέτρεψε στα έθνη να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους· και αυτό, νομίζω, είναι η εγκατάλειψη για μικρό χρονικό διάστημα. Διότι, έστω κι αν φαίνεται πως διήρκεσε για μεγάλα χρονικά διαστήματα, παρόλα αυτά περιορίζεται στο ελάχιστο. Πολλαπλάσιος, επομένως, είναι ο καιρός του ελέους, και εκτείνεται σε απέραντους αιώνες.

Κατά τους παλαιότερους λοιπόν και παρωχημένους καιρούς, αν και κυβερνούσε τον κόσμο με βάση την έμφυτη και θεοπρεπή ημερότητά Του, ο Θεός Λόγος, μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα, άφηνε εκείνους που βρίσκονταν σε αυτόν «να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους», σύμφωνα με τα γεγραμμένα. Επειδή όμως η Εκκλησία γέννησε τον διαρκώς αυξανόμενο και νέο λαό, δηλαδή αυτούς που έχουν ήδη λάβει την πνευματική αναγέννηση μέσω της πίστης σε Αυτόν, απαιτεί από τον κόσμο, ως ένα είδος αμοιβής για την πρόνοια υπέρ αυτού, εκείνους που είναι πιο έτοιμοι να πιστέψουν, των οποίων τύπος ήταν τα σταχτιά και τα πιτσιλωτά. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; Πάντοτε βέβαια στα κοπάδια των προβάτων και των κατσικιών τα μονόχρωμα είναι πιο προτιμητέα για αυτούς που τα εκτρέφουν. Αντίθετα τα πιτσιλωτά και τα στικτά έχουν δεύτερη θέση, και δεν εκτιμώνται ισότιμα με τα άλλα.

Πρόσεξε ότι πουθενά δεν μνημονεύουν τους προφήτες, ούτε λένε: «Για ποιον λόγο, ενώ είναι ο Δημιουργός των πάντων, άφησε τα έθνη αυτόνομα;». Αυτός στις περασμένες γενιές άφησε όλα τα έθνη να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους. Το ότι βέβαια τα άφησε το λέει, το γιατί όμως τα άφησε, δεν το αναφέρει ακόμη· προς το παρόν επικεντρώνεται στο κατεπείγον, χωρίς να αναφέρει πουθενά το όνομα του Χριστού. Αν και βέβαια δεν άφησε τον εαυτό του χωρίς μαρτυρία, ευεργετώντας από τον ουρανό, δίνοντάς μας βροχές και εποχές καρποφόρες, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας. Πρόσεξε, δεν θέλει να αυξήσει την κατηγορία εναντίον τους, αλλά μάλλον τους καθοδηγεί να τα ανάγουν όλα στον Θεό. Διότι έμαθαν ότι δεν πρέπει να επιδιώκουν τόσο το να πουν κάτι αντάξιο περί του Θεού, όσο το να πουν αυτό που είναι ωφέλιμο στους ακροατές. Πρόσεξε πώς θέτει την κατηγορία συγκεκαλυμμένα. Και όμως, αν συνέβαινε αυτό, θα έπρεπε να τιμωρηθούν, εφόσον απολάμβαναν τόσα αγαθά και ούτε καν τον αναγνώριζαν ως τροφοδότη· αλλά δεν το λέει φανερά, παρά το υπονοεί, λέγοντας: «Δίνοντάς μας βροχές από τον ουρανό».