Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 14:17

Στους Λυκάονες δε, μιλώντας με παρρησία έλεγε: «Και εμείς είμαστε άνθρωποι ομοιοπαθείς με εσάς, που σας ευαγγελιζόμαστε να αποστραφείτε αυτά τα μάταια και να επιστρέψετε στον ζωντανό Θεό, ο οποίος εποίησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν σε αυτά, ο οποίος στις παρωχημένες γενεές άφησε όλα τα έθνη να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους. Και όμως δεν άφησε τον Εαυτό Του χωρίς μαρτυρία, ευεργετώντας, δίνοντάς μας από τον ουρανό βροχές και καρποφόρους καιρούς, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας». Διότι ποιος, βλέποντας τον κύκλο του ουρανού και την πορεία του ήλιου και της σελήνης, και τις θέσεις και τις περιφορές των άλλων αστέρων, οι οποίες είναι μεν αντίθετες και διαφορετικές, αλλά μέσα στη διαφορά αυτή διασώζεται από όλα ταυτόχρονα η ίδια τάξη, δεν αναλογίζεται ότι δεν προήλθαν από μόνα τους, αλλά κάποιος άλλος είναι ο Ποιητής που τα διακοσμεί; Και ποιος, βλέποντας τον μεν ήλιο να ανατέλλει την ημέρα, τη δε σελήνη να φέγγει τη νύχτα, και να φθίνει και να γεμίζει απαράλλακτα σύμφωνα με τον απολύτως ίσο αριθμό των ημερών, και από τα άστρα άλλα μεν να διατρέχουν και να εναλλάσσουν ποικιλοτρόπως τις πορείες τους, ενώ άλλα να κινούνται απλανώς, δεν θα συνελάμβανε την έννοια ότι υπάρχει οπωσδήποτε ο Δημιουργός που τα κυβερνά;

Πρόσεξε ότι πουθενά δεν μνημονεύουν τους προφήτες, ούτε λένε: «Για ποιον λόγο, ενώ είναι ο Δημιουργός των πάντων, άφησε τα έθνη αυτόνομα;». Αυτός στις περασμένες γενιές άφησε όλα τα έθνη να πορεύονται στους δικούς τους δρόμους. Το ότι βέβαια τα άφησε το λέει, το γιατί όμως τα άφησε, δεν το αναφέρει ακόμη· προς το παρόν επικεντρώνεται στο κατεπείγον, χωρίς να αναφέρει πουθενά το όνομα του Χριστού. Αν και βέβαια δεν άφησε τον εαυτό του χωρίς μαρτυρία, ευεργετώντας από τον ουρανό, δίνοντάς μας βροχές και εποχές καρποφόρες, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας. Πρόσεξε, δεν θέλει να αυξήσει την κατηγορία εναντίον τους, αλλά μάλλον τους καθοδηγεί να τα ανάγουν όλα στον Θεό. Διότι έμαθαν ότι δεν πρέπει να επιδιώκουν τόσο το να πουν κάτι αντάξιο περί του Θεού, όσο το να πουν αυτό που είναι ωφέλιμο στους ακροατές. Πρόσεξε πώς θέτει την κατηγορία συγκεκαλυμμένα. Και όμως, αν συνέβαινε αυτό, θα έπρεπε να τιμωρηθούν, εφόσον απολάμβαναν τόσα αγαθά και ούτε καν τον αναγνώριζαν ως τροφοδότη· αλλά δεν το λέει φανερά, παρά το υπονοεί, λέγοντας: «Δίνοντάς μας βροχές από τον ουρανό».

Έτσι και ο Δαβίδ έλεγε: «Από τον καρπό του σίτου και του οίνου και του ελαίου τους πληθύνθηκαν»· και σε πολλά σημεία, όταν ομιλεί περί της δημιουργίας, τα προβάλλει αυτά. Και ο Ιερεμίας επίσης αναφέρει πρώτα τη δημιουργία και έπειτα την πρόνοια διά των βροχών· ώστε, έχοντας διδαχθεί από εκεί, ομιλεί ως εξής: «Γεμίζοντας», λέγει, «με τροφή και ευφροσύνη». Με γενναιοδωρία προσφέρεται η τροφή, όχι μόνο για την αυτάρκεια, ούτε μόνο για την ανάγκη. Και λέγοντας αυτά, με δυσκολία συγκράτησαν τα πλήθη από το να τους προσφέρουν θυσίες. Και εξαιτίας αυτού κυρίως θαυμάστηκαν.

Γι' αυτό ακριβώς και ο Παύλος, όταν μιλούσε κάπου δημόσια και αναφερόταν στην πρόνοιά Του, από αυτό το σημείο ξεκινούσε τον λόγο του, λέγοντας: «Δίνοντας βροχές και εποχές καρποφόρες, γεμίζοντας με τροφή και ευφροσύνη τις καρδιές μας». Επειδή όμως ο Προφήτης είναι απέριττος, παραλείποντας να αναφέρει όλα τα άλλα, δηλαδή τις οπώρες, τους ξηρούς καρπούς, τα είδη των φυτών, τα είδη των σπόρων, τα είδη των βοτάνων, τα λιβάδια, τα άνθη, τους κήπους και όσα άλλα υπάρχουν, παραθέτει τα θεμελιώδη, αυτά που είναι και αναγκαία για τη ζωή μας, κάνοντας μέσω αυτών ολοφάνερα και τα υπόλοιπα.