Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 14:19

Βλέπεις ότι στάθηκαν σταθεροί σε αυτό, ώστε να ανατρέψουν εκείνη τη μανία; Ήλθαν δε Ιουδαίοι από την Αντιόχεια και το Ικόνιο, και αφού έπεισαν τα πλήθη και λιθοβόλησαν τον Παύλο, τον έσυραν έξω από την πόλη, νομίζοντας ότι είχε πεθάνει. Πράγματι, τέκνα του διαβόλου· επειδή όχι μόνο στις δικές τους πόλεις, αλλά και έξω από αυτές έπρατταν αυτά τα πράγματα, επιδεικνύοντας τόση σπουδή για να κατακρημνίσουν το κήρυγμα, όση οι απόστολοι που επείγονταν να το εδραιώσουν. Και αφού έπεισαν, λέγει, τα πλήθη, και λιθοβόλησαν τον Παύλο, τον έσυραν έξω από την πόλη.

Η αλυσίδα του Παύλου έγινε μακρά, και εξαιτίας αυτού μας καθυστέρησε· αλλά δεν θα σιωπήσω γι' αυτό τον λόγο. Διότι, εάν εκείνος δεν σιώπησε μέσα στο δεσμωτήριο ούτε κατά τη διάρκεια των μαστιγώσεων, εγώ θα σιωπήσω, ενώ κάθομαι με το φως της ημέρας και ομιλώ με πολλή άνεση; Και πώς θα είχε λογική κάτι τέτοιο; Βεβαίως, υπάρχουν παντού πολλά σημεία των θαυμάτων του Παύλου, αλλά δεν είναι τόσο ποθητά όσο τα στίγματά του. Και δεν μας ευφραίνει τόσο πολύ μέσα στις Γραφές όταν τελεί θαύματα, όσο όταν κακοπαθεί, όταν μαστιγώνεται, όταν σύρεται, όταν λιθοβολείται. Διότι η Γραφή λέγει: «Αφού τον λιθοβόλησαν, τον έσυραν έξω από την πόλη»· και πάλι: «Αφού τον έδειραν και του κατέφεραν πολλές πληγές, τον έριξαν στη φυλακή». Πόσο καύχημα, πόση αγαλλίαση, πόση τιμή, πόση λαμπρότητα είναι το να γνωρίζει κανείς ότι δέθηκε για τον Χριστό; Αλλά πρόσεξε το θαυμαστό: «Και σείστηκε», λέγει, «το δεσμωτήριο, ενώ ο Παύλος ήταν δεμένος, και λύθηκαν τα δεσμά όλων».

Εγώ θα ευχόμουν, όχι μόνο εσύ, αλλά και όλοι οι παρόντες να γίνουν αυτό ακριβώς που είμαι εγώ. Πολλά, λοιπόν, και παντού είναι τα σημεία των θαυμάτων του Παύλου, αλλά δεν είναι τόσο ποθητά όσο τα στίγματά του· και δεν με ευφραίνει τόσο μέσα στις Γραφές όταν θαυματουργεί, όσο όταν κακοπαθεί, μαστιγώνεται, σύρεται, λιθοβολείται. Διότι «αφού τον λιθοβόλησαν», λέει, «τον έσυραν έξω από την πόλη»· και πάλι, «αφού τον έδειραν και του κατέφεραν πολλά χτυπήματα, τον έριξαν στη φυλακή». Πόσο καύχημα, πόση ευφροσύνη, πόση τιμή, πόση λαμπρότητα είναι να γνωρίζει κανείς ότι δέθηκε για τον Χριστό! Αλλά δες το θαυμαστό: «Και σείστηκε», λέει, «το δεσμωτήριο» ενώ ο Παύλος ήταν δεμένος, «και λύθηκαν τα δεσμά όλων». Είδες φύση δεσμών που να λύνει τα δεσμά; Όταν δε ξύπνησε ο δεσμοφύλακας και είδε ανοιγμένες τις θύρες της φυλακής, τράβηξε το μαχαίρι και επρόκειτο να αυτοκτονήσει. Τι έκανε, λοιπόν, ο Παύλος; Φώναξε με δυνατή φωνή, λέγοντας: «Μην κάνεις κανένα κακό στον εαυτό σου· γιατί όλοι είμαστε εδώ». Βλέπεις την έλλειψη κενοδοξίας του, την απουσία αλαζονείας και τη φιλοστοργία του; Δεν είπε ότι «εξαιτίας μας έγιναν αυτά», αλλά μίλησε σαν να ήταν ένας από τους φυλακισμένους, λέγοντας: «Γιατί όλοι είμαστε εδώ». Διότι, αν είχε σιωπήσει και δεν είχε συγκρατήσει τα χέρια εκείνου με τη δυνατή του φωνή, θα είχε ωθήσει το ξίφος στον λαιμό του. Και φώναξε δυνατά, επειδή είχε ριχτεί στην εσώτερη φυλακή.