Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 15:19

Συμβούλευσε να αποθούμε τη δόξα, την τιμή και τους επαίνους που προέρχονται από τους ανθρώπους, και να μην τα αποδεχόμαστε καθόλου στον νου μας, αλλά να περιμένουμε την αληθινή δόξα και τον έπαινο μόνο από τον Θεό, όπως έχει προαναφερθεί. Διότι ο Κύριος δεν δίδαξε να μην γίνεται γνωστό στους ανθρώπους κάποιο καλό που επιτελούμε. Πώς θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο, όταν σε άλλες περιπτώσεις προέτρεψε να λάμψουν ως φως τα καλά μας έργα μπροστά στους ανθρώπους, ώστε να γίνονται προς δόξαν του Θεού; Διότι λέει: «Για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που βρίσκεται στους ουρανούς». Και οι Απόστολοι εξάλλου, νομοθετώντας δια του Πνεύματος να μην επιβαρύνουν καθόλου τους προερχόμενους από τα έθνη, παρά μόνο να τηρούν τα απολύτως αναγκαία, δηλαδή την αποχή από την πορνεία, τα ειδωλόθυτα, το πνικτό κρέας και το αίμα, αποσιώπησαν το μεγάλο πλήθος των εντολών από πολλή και αμέτρητη αγαθότητα και συγκατάβαση. Τούτο το έπραξαν ώστε, ελαφρώνοντας τον ζυγό της νοητής και νηπιώδους ηλικίας τους, να τους προτρέψουν πρώτα να εισέλθουν στην πίστη εγκαταλείποντας την ειδωλολατρία, προκειμένου οι πιστοί, υπακούοντας σταδιακά στον λόγο της αλήθειας, να αξιωθούν να φτάσουν στα ανώτερα παραγγέλματα των εντολών και στην πνευματική αύξηση.

Πώς να εγκωμιάσω τον δούλο και αδελφό του Χριστού, τον αρχιστράτηγο της νέας Ιερουσαλήμ, τον ηγεμόνα των ιερέων, τον έξαρχο των αποστόλων, την κορυφή ανάμεσα στις κεφαλές, αυτόν που υπερλάμπει ανάμεσα στους λύχνους, αυτόν που ακτινοβολεί υπέρτερα ανάμεσα στα άστρα; Ο Πέτρος δημηγορεί, αλλά ο Ιάκωβος νομοθετεί, και λίγες λέξεις περιόρισαν το μέγεθος του ζητήματος: «Εγώ κρίνω να μην παρενοχλούμε αυτούς που προέρχονται από τα έθνη, και τα εξής». «Εγώ κρίνω»· του οποίου την κρίση δεν είναι θεμιτό να αθετούμε, ούτε να υποτιμούμε την απόφαση· «Διότι μέσα μου μιλάει ο Κριτής των πάντων, νεκρών και ζώντων. Δικό μου είναι το όργανο, αλλά ο τεχνίτης είναι ανώτερός μου. Εγώ παρέχω τη γλώσσα, αλλά ο Δημιουργός Λόγος χορηγεί τον λόγο. Μην προσέχεις τον κάλαμο, αλλά αυτόν που γράφει. Την ακοή ας διαδεχθεί η υπακοή».

Και πρόσεξε, αυτό που έπρεπε να νομοθετηθεί, ότι δηλαδή δεν πρέπει να τηρείται ο νόμος, το εισήγαγε ο Πέτρος· ενώ το δικό μας, που από παλιά έχει γίνει αποδεκτό, αυτός το αναφέρει και επιμένει σε εκείνο για το οποίο δεν έχει γραφτεί τίποτα, ώστε, αφού θεραπεύσει τη διάνοιά τους με αυτό που έχει παραχωρηθεί, την κατάλληλη στιγμή να εισαγάγει και τούτο: «Γι' αυτό εγώ κρίνω να μην παρενοχλούμε όσους από τα έθνη επιστρέφουν [στον Θεό]»· δηλαδή, να μην τους ανατρέπουμε.

Διότι, εάν ο Θεός τους κάλεσε, αλλά αυτές οι τυπικές τηρήσεις ανατρέπουν την κλήση, τότε πολεμούμε τον Θεό. Και ορθώς είπε: «Σε εκείνους από τα έθνη που επιστρέφουν», φανερώνοντας και την άνωθεν οικονομία του Θεού γι' αυτούς, καθώς και το ευπειθές του χαρακτήρα τους και την ετοιμότητά τους προς την κλήση. Τι σημαίνει το «εγώ κρίνω»; Αντί να πει: με εξουσία λέω ότι έτσι πρέπει να γίνει. «Αλλά να τους στείλουμε επιστολή», λέει, «ώστε να απέχουν από τα μολύσματα των ειδώλων, από την πορνεία, από το πνικτό και από το αίμα». Διότι αυτά, αν και αφορούν σωματικά ζητήματα, είναι αναγκαίο να τηρούνται, επειδή προκαλούσαν μεγάλα κακά. Και για να μην προβάλει κανείς την αντίρρηση: «Γιατί δεν γράφουμε τις ίδιες εντολές και στους Ιουδαίους;», πρόσθεσε λέγοντας: «Ο Μωυσής από τις αρχαίες γενιές έχει σε κάθε πόλη εκείνους που τον κηρύττουν»· δηλαδή, ο Μωυσής τούς ομιλεί συνεχώς. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το: «επειδή αναγινώσκεται κάθε Σάββατο». Δες πόσο μεγάλη είναι η συγκατάβαση.

ΤΟΥ ΣΟΦΩΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΚΥΡ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΚΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΩΝ. 1. Πράγματι, χρειάζονται πολλή έρευνα και συζήτηση όσα από τα δόγματα είναι αμφισβητήσιμα και διαθέτουν ισχυρά και γενναία επιχειρήματα και για τις δύο πλευρές. Είναι επομένως μεγάλο και το κέρδος που προκύπτει από μια τέτοια συζήτηση, όταν δεν αποβλέπουμε στη φιλονικία αλλά στην αλήθεια, και όταν δεν επιδιώκουμε μόνο να νικάμε με κάθε τρόπο, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις όπου ανεχόμαστε πρόθυμα και να ηττώμαστε. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς, που έχουμε μικρή αντίληψη, βρισκόμαστε χαμηλά και απέχουμε πολύ από την αληθινή σοφία, αλλά ακούμε και πιστεύουμε ότι έτσι έχει συμβεί και στους ίδιους τους μαθητές της Αυτοσοφίας, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Διότι, όταν κάποτε τέθηκε ανάμεσά τους το ζήτημα εάν πρέπει να περιτέμνονται όσοι από τα έθνη προσέρχονται στην πίστη και να διδάσκονται να τηρούν τον νόμο του Μωυσή, συγκεντρώθηκαν οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι για να εξετάσουν αυτό το θέμα. Και, όπως αναφέρεται, αφού έγινε πολλή συζήτηση, μίλησε ο Πέτρος, επικύρωσε ο Ιάκωβος, και φάνηκε σωστό σε όλους από κοινού, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, να μην παρενοχλούν εκείνους από τα έθνη που επιστρέφουν στον Θεό.

Και πρώτος ο Πέτρος, αφού εξήγησε τον μέσω της πίστεως καθαρισμό των εθνών, απαγόρευσε να επιβληθεί ο ζυγός του νόμου στον τράχηλο των μαθητών, τον οποίο, όπως αναφέρει, ούτε οι πατέρες μας ούτε εμείς μπορέσαμε να βαστάξουμε, ορίζοντας ότι αυτό δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά το να πειράζουν τον Θεό. Έπειτα δε, και ο Ιάκωβος αποφάνθηκε να μην παρενοχλούνται όσοι από τα έθνη επιστρέφουν στον Θεό, αλλά να τους γραφτεί να απέχουν από τα ειδωλόθυτα, την πορνεία, το πνικτό και το αίμα. Αυτά έγιναν αποδεκτά από όλους τους αποστόλους και τους πρεσβυτέρους μαζί με όλη την εκκλησία, και γνωστοποιήθηκαν μέσω επιστολών στους εξ εθνών αδελφούς στην Αντιόχεια, τη Συρία και την Κιλικία, διαμέσου του Βαρνάβα και του Παύλου, καθώς και του Ιούδα και του Σίλα, των προφητών.

Ο Πέτρος αγορεύει, αλλά ο Ιάκωβος νομοθετεί και λίγες λέξεις περιόρισαν το μέγεθος του ζητήματος. «Εγώ κρίνω να μην παρενοχλούμε αυτούς που προέρχονται από τα έθνη» και τα εξής. Εγώ κρίνω, του οποίου την κρίση δεν είναι θεμιτό να αθετεί κανείς ούτε να υποτιμά την απόφαση· διότι μέσα μου ομιλεί ο κριτής των πάντων, και νεκρών και ζώντων. Δικό μου είναι το όργανο, αλλά ο τεχνίτης είναι ανώτερός μου. Εγώ παρέχω τη γλώσσα, αλλά ο Δημιουργός Λόγος χορηγεί τον λόγο.