Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 15:38

Α΄. Παρατήρησε πάλι την ταπεινοφροσύνη τους, πώς μεταδίδουν τον λόγο και σε άλλους. Και ήδη βέβαια ο Λουκάς μάς έχει καταγράψει τον χαρακτήρα των υπόλοιπων αποστόλων, δείχνοντας ότι ο μεν ένας ήταν πιο ήπιος και περισσότερο επιεικής, ενώ ο άλλος πιο ακριβής και πιο αυστηρός· διότι τα χαρίσματα είναι διαφορετικά· και ότι βέβαια και αυτό είναι χάρισμα, είναι φανερό. Αλλά το μεν ένα ταιριάζει σε άλλους χαρακτήρες ανθρώπων, και το δε άλλο σε άλλους· και αν αυτά μεταβληθούν, γίνονται πλέον άχρηστα. Και φαίνεται μεν να υπάρχει κάποιος παροξυσμός, αλλά το παν είναι έργο της θείας οικονομίας. Διότι αυτό συμβαίνει προκειμένου να αναλάβει ο καθένας τους κατάλληλους τόπους. Εξάλλου, έπρεπε να μην είναι όλοι ομότιμοι, αλλά ο μεν ένας να καθοδηγεί και ο άλλος να καθοδηγείται· και αυτό ανήκει στη θεία οικονομία. Διότι οι Κύπριοι δεν επέδειξαν τέτοια προθυμία, όπως οι κάτοικοι της Αντιόχειας και οι υπόλοιποι· και εκείνοι είχαν περισσότερο ανάγκη τον πιο ήπιο χαρακτήρα, ενώ τούτοι τον πιο αυστηρό. Ο Βαρνάβας, λοιπόν, αποφάσισε να πάρουν μαζί τους και τον Ιωάννη που ονομαζόταν Μάρκος· ο Παύλος όμως αξίωνε να μην πάρουν μαζί τους αυτόν, ο οποίος είχε αποχωρήσει από αυτούς στην Παμφυλία και δεν τους είχε ακολουθήσει στο έργο. Προκλήθηκε λοιπόν παροξυσμός, με αποτέλεσμα να χωριστούν μεταξύ τους, και ο μεν Βαρνάβας, αφού πήρε μαζί του τον Μάρκο, απέπλευσε για την Κύπρο· ο δε Παύλος, αφού επέλεξε τον Σίλα, αναχώρησε, έχοντας παραδοθεί στη χάρη του Θεού από τους αδελφούς.

Έτσι και στους προφήτες βρίσκουμε διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικούς χαρακτήρες· όπως ο Ηλίας ήταν αυστηρός, ενώ ο Μωυσής πράος. Και εδώ, λοιπόν, ο Παύλος είναι πιο σφοδρός. Αλλά δες ακόμη και έτσι την επιείκειά του. Αξίωνε, λέει, να μην πάρουν μαζί τους αυτόν που είχε αποχωρήσει από κοντά τους στην Παμφυλία. Διότι, όπως ένας στρατηγός δεν θα επέλεγε να έχει συνεχώς έναν απείθαρχο σκευοφόρο, έτσι ούτε και ο απόστολος. Με αυτόν τον τρόπο και τους άλλους διαπαιδαγωγούσε, αλλά και τον ίδιο συμμόρφωνε. Λοιπόν, θα πει κάποιος, κακός ήταν ο Βαρνάβας; Καθόλου· αντίθετα, είναι πάρα πολύ άτοπο να νομίζει κανείς κάτι τέτοιο. Και πώς να μην είναι άτοπο να λέει κανείς ότι για ένα τόσο μικρό ζήτημα αυτός έγινε κακός; Αλλά παρατήρησε ότι, πρώτον μεν, δεν συνέβη κανένα κακό, αν επαρκούσαν για ολόκληρα έθνη και χωρίστηκαν μεταξύ τους, αλλά αντίθετα προέκυψε και μεγάλο καλό· έπειτα, ότι αν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα επέλεγαν εύκολα να αποχωριστούν ο ένας τον άλλον. Εσύ όμως θαύμασέ μου τον συγγραφέα που δεν απέκρυψε ούτε αυτό το γεγονός. Αλλά κι αν έπρεπε να χωριστούν, λέει, έπρεπε να γίνει χωρίς παροξυσμό. Μάλιστα, λοιπόν, και από αυτό αποδεικνύεται η ανθρώπινη φύση. Διότι, αν κατά τα χρόνια του Χριστού έπρεπε να συμβεί αυτό, πολύ περισσότερο εδώ. Άλλωστε, ο παροξυσμός δεν θα ήταν κάτι φαύλο, όταν ο καθένας φιλονικεί για τέτοια ζητήματα, και μάλιστα έχοντας δίκαια επιχειρήματα. Αν, λοιπόν, κάποιος από αυτούς εξοργιζόταν επιζητώντας το προσωπικό του συμφέρον και τη δική του τιμή, καλώς (θα τον κατηγορούσαμε)· αν όμως, επειδή ο καθένας τους ήθελε να διαπαιδαγωγήσει και να διδάξει, ο ένας ακολούθησε τη μία πορεία και ο άλλος την άλλη, τι είδους έγκλημα είναι αυτό;

Ήλθαν δε σε ρήξη, ο μεν Παύλος αντιστεκόμενος κατά πρόσωπο στον Πέτρο, όταν εκείνος υποκρίθηκε ως προς τον διαχωρισμό του από τους απερίτμητους, και έχοντας ταχθεί αντίθετα προς όλους όσοι, όπως ο ίδιος λέει, δεν ορθοποδούσαν· ο δε Μάρκος επειδή άφησε για λίγο τον Παύλο και δεν τον ακολούθησε στο κήρυγμα, και όταν επέστρεψε δεν έγινε δεκτός, γεγονός εξαιτίας του οποίου προκλήθηκε και παροξυσμός μεταξύ του Παύλου και του Βαρνάβα· επομένως, το Πνεύμα δεν βρίσκεται εξίσου ούτε με τον ίδιο τρόπο στον Χριστό και στους Αποστόλους. Άρα, δεν θα μπορούσαν να ονομαστούν κυριολεκτικά «χριστοί» εκείνοι οι οποίοι ούτε από την πρώτη, όπως λέγεται, αρχή, ούτε έπειτα ενώθηκαν ουσιωδώς και αχωρίστως με ολόκληρο το χρίσμα, αλλά ένας είναι αυτός, «ένας Κύριος Ιησούς Χριστός», όπως θα συμφωνούσαμε και εμείς με τον Παύλο· ενώ οι υπόλοιποι, ως μερικοί μέτοχοι του χρίσματος και του Χριστού, θα ονομαστούν μάλλον χριστιανοί, λαμβάνοντας το όνομα παραγώγως από τον Χριστό· αυτό ακριβώς το νέο και θεοδώρητο όνομα, το οποίο ο Κύριος μετέδωσε άφθονα σε όλους μας.

Πάνω απ' όλα, ο θείος φόβος ας μας συγκρατεί σαν σίδερο και ας καθηλώνει τις σάρκες μας· πουθενά ας μην φωλιάζει ο φθόνος ούτε πάλι η έριδα, ούτε βέβαια η κενοδοξία ούτε κανένα από τα έργα του σκότους. Ενόσω τα πάθη μάς προσβάλλουν από μακριά, ας αποκρούονται, ώστε να μην εγκατασταθούν μέσα μας και φαρμακώσουν την ψυχή και γίνουν δυσαπόβλητα. Εκείνος που αγωνίζεται εγκρατεύεται σε όλα. Έτσι να τρέχετε, ώστε να κατακτήσετε το έπαθλο. Οι τελευταίοι να υποτάσσεστε στους πρώτους· διότι ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης. Οι προϊστάμενοι να αγαπάτε θεάρεστα αυτούς που σας ακολουθούν, και να επιζητείτε την υποταγή και την υπακοή όχι από θέση εξουσίας, αλλά με την αρετή και την αγαθότητα. Να μην αποχωρίζεστε ο ένας τον άλλον, αλλάζοντας πολλούς προϊσταμένους και μη όντας χρήσιμοι πουθενά. Ο Παύλος δεν θέλησε να συμπαραλάβει τον ευαγγελιστή Μάρκο, όπως είναι γραμμένο, επειδή δεν πορεύθηκε μαζί τους, αλλά προηγουμένως επέστρεψε στην πατρίδα του. Πόσο μάλλον εμείς οφείλουμε να δείχνουμε σταθερότητα; Ο καθένας, αδελφοί, στην κατάσταση που κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει. Ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, αγαπητοί, από κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος, επιτελώντας έργα αγιοσύνης με φόβο Θεού. Να κρατάτε τις παραδόσεις τις οποίες διδαχθήκατε, να κατηχείτε ο ένας τον άλλον, να έχετε πάντοτε τη μνήμη του θανάτου. Προσεύχεστε, λοιπόν, σας παρακαλώ, για όλους, ευλογείτε αυτούς που σας διώκουν, να ευλογείτε και να μην καταριέστε, καθώς περιφέρεστε από τόπο σε τόπο, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, περιπλανώμενοι σε ερήμους και σε βουνά ή ίσως και τρυπώνοντας σε σπηλιές της γης.