Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 15:39

Α΄. Παρατήρησε πάλι την ταπεινοφροσύνη τους, πώς μεταδίδουν τον λόγο και σε άλλους. Και ήδη βέβαια ο Λουκάς μάς έχει καταγράψει τον χαρακτήρα των υπόλοιπων αποστόλων, δείχνοντας ότι ο μεν ένας ήταν πιο ήπιος και περισσότερο επιεικής, ενώ ο άλλος πιο ακριβής και πιο αυστηρός· διότι τα χαρίσματα είναι διαφορετικά· και ότι βέβαια και αυτό είναι χάρισμα, είναι φανερό. Αλλά το μεν ένα ταιριάζει σε άλλους χαρακτήρες ανθρώπων, και το δε άλλο σε άλλους· και αν αυτά μεταβληθούν, γίνονται πλέον άχρηστα. Και φαίνεται μεν να υπάρχει κάποιος παροξυσμός, αλλά το παν είναι έργο της θείας οικονομίας. Διότι αυτό συμβαίνει προκειμένου να αναλάβει ο καθένας τους κατάλληλους τόπους. Εξάλλου, έπρεπε να μην είναι όλοι ομότιμοι, αλλά ο μεν ένας να καθοδηγεί και ο άλλος να καθοδηγείται· και αυτό ανήκει στη θεία οικονομία. Διότι οι Κύπριοι δεν επέδειξαν τέτοια προθυμία, όπως οι κάτοικοι της Αντιόχειας και οι υπόλοιποι· και εκείνοι είχαν περισσότερο ανάγκη τον πιο ήπιο χαρακτήρα, ενώ τούτοι τον πιο αυστηρό. Ο Βαρνάβας, λοιπόν, αποφάσισε να πάρουν μαζί τους και τον Ιωάννη που ονομαζόταν Μάρκος· ο Παύλος όμως αξίωνε να μην πάρουν μαζί τους αυτόν, ο οποίος είχε αποχωρήσει από αυτούς στην Παμφυλία και δεν τους είχε ακολουθήσει στο έργο. Προκλήθηκε λοιπόν παροξυσμός, με αποτέλεσμα να χωριστούν μεταξύ τους, και ο μεν Βαρνάβας, αφού πήρε μαζί του τον Μάρκο, απέπλευσε για την Κύπρο· ο δε Παύλος, αφού επέλεξε τον Σίλα, αναχώρησε, έχοντας παραδοθεί στη χάρη του Θεού από τους αδελφούς.

Τι δίδασκαν; Και τι ευαγγελίζονταν; Τόσο σε εκείνους που ήταν ήδη πιστοί, όσο και σε εκείνους που δεν ήταν ακόμη. Διότι, επειδή υπήρχαν αναρίθμητα σκάνδαλα, ήταν αναγκαία η παρουσία τους. Το ζητούμενο δεν είναι να δούμε ότι διαφώνησαν στις απόψεις τους, αλλά ότι συγκατέβησαν ο ένας στον άλλον. Έτσι, ο χωρισμός τους απέβη σε μεγαλύτερο αγαθό, και από το γεγονός αυτό το έργο έλαβε νέα αφορμή. Τι λοιπόν; Μήπως αναχώρησαν ως εχθροί; Μη γένοιτο. Διότι βλέπεις μετά από αυτό τον Βαρνάβα να απολαμβάνει πολλά εγκώμια από τον Παύλο στις Επιστολές. Παροξυσμός, λέει, συνέβη, όχι έχθρα ούτε φιλονικία. Τόση μόνο ισχύ είχε ο παροξυσμός, ώστε να τους χωρίσει· και ευλόγως. Διότι αυτό που ο καθένας θεώρησε ως ωφέλιμο, δεν το εγκατέλειψε στη συνέχεια χάριν της μεταξύ τους κοινωνίας.

Εξάλλου, και ο πλους αυτό φανέρωνε· διότι δεν παρήλθε πολύς χρόνος και έφθασαν στην ίδια τη ρίζα της Μακεδονίας. Επομένως, συμφερόντως οικονομήθηκε να συμβεί ο παροξυσμός. Διότι, εάν δεν είχε ενεργήσει το Άγιο Πνεύμα, η Μακεδονία δεν θα είχε δεχθεί τον λόγο. Η δε τόσο μεγάλη προκοπή αποτελεί σημείο του ότι το γεγονός δεν είχε τίποτε το ανθρώπινο. Μολονότι δεν είπε ότι ο Βαρνάβας παροξύνθηκε, αλλά ότι: «Μεταξύ τους συνέβη παροξυσμός». Εάν αυτός δεν παροξύνθηκε, ούτε και εκείνος.

Ενώ δε ο Παύλος τους περίμενε στην Αθήνα, παροξυνόταν, λέγει, το πνεύμα του μέσα του. Ο παροξυσμός εδώ δεν σημαίνει οργή ούτε αγανάκτηση, αλλά φανερώνει διέγερση και ζήλο, όπως ακριβώς και αλλού: Έγινε, λέγει, παροξυσμός μεταξύ τους.

Εάν δε λέγει ο Λουκάς ότι προκλήθηκε παροξυσμός μεταξύ τους, μη νομίζεις ότι αυτό αποτελεί παράπτωμα. Διότι δεν είναι κακό το να παροξύνεται κανείς, αλλά το να γίνεται αυτό παράλογα και χωρίς κανένα δίκαιο λόγο. Διότι «ο άδικος θυμός», λέγει, «δεν θα αθωωθεί»· όχι απλώς ο θυμός, αλλά ο άδικος. Και ο Χριστός πάλι λέγει: «Εκείνος που οργίζεται εναντίον του αδελφού του αναίτια»· όχι απλώς εκείνος που οργίζεται.

Ήλθαν δε σε ρήξη, ο μεν Παύλος αντιστεκόμενος κατά πρόσωπο στον Πέτρο, όταν εκείνος υποκρίθηκε ως προς τον διαχωρισμό του από τους απερίτμητους, και έχοντας ταχθεί αντίθετα προς όλους όσοι, όπως ο ίδιος λέει, δεν ορθοποδούσαν· ο δε Μάρκος επειδή άφησε για λίγο τον Παύλο και δεν τον ακολούθησε στο κήρυγμα, και όταν επέστρεψε δεν έγινε δεκτός, γεγονός εξαιτίας του οποίου προκλήθηκε και παροξυσμός μεταξύ του Παύλου και του Βαρνάβα· επομένως, το Πνεύμα δεν βρίσκεται εξίσου ούτε με τον ίδιο τρόπο στον Χριστό και στους Αποστόλους. Άρα, δεν θα μπορούσαν να ονομαστούν κυριολεκτικά «χριστοί» εκείνοι οι οποίοι ούτε από την πρώτη, όπως λέγεται, αρχή, ούτε έπειτα ενώθηκαν ουσιωδώς και αχωρίστως με ολόκληρο το χρίσμα, αλλά ένας είναι αυτός, «ένας Κύριος Ιησούς Χριστός», όπως θα συμφωνούσαμε και εμείς με τον Παύλο· ενώ οι υπόλοιποι, ως μερικοί μέτοχοι του χρίσματος και του Χριστού, θα ονομαστούν μάλλον χριστιανοί, λαμβάνοντας το όνομα παραγώγως από τον Χριστό· αυτό ακριβώς το νέο και θεοδώρητο όνομα, το οποίο ο Κύριος μετέδωσε άφθονα σε όλους μας.