Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 15:7

Αυτοί, λοιπόν, αφού κατευοδώθηκαν από την Εκκλησία, διέρχονταν τη Φοινίκη και τη Σαμάρεια, διηγούμενοι λεπτομερώς την επιστροφή των εθνικών στον Θεό· και προξενούσαν μεγάλη χαρά σε όλους τους αδελφούς. Όταν έφθασαν στα Ιεροσόλυμα, έγιναν δεκτοί από την Εκκλησία, τους αποστόλους και τους πρεσβυτέρους, και τους ανήγγειλαν όλα όσα έκανε ο Θεός μέσω αυτών. Παρατήρησε πόση θεία οικονομία λαμβάνει χώρα. Σηκώθηκαν όμως μερικοί από την παράταξη των Φαρισαίων που είχαν πιστέψει, λέγοντας ότι πρέπει να τους περιτέμνουν και να τους δώσουν εντολή να τηρούν τον νόμο του Μωυσή. Συγκεντρώθηκαν τότε οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι για να εξετάσουν το ζήτημα αυτό. Αφού έγινε πολλή συζήτηση, σηκώθηκε ο Πέτρος και τους είπε: «Άνδρες αδελφοί, εσείς γνωρίζετε ότι από τις παλιές ημέρες ο Θεός επέλεξε ανάμεσά σας, μέσω του δικού μου στόματος, να ακούσουν τα έθνη τον λόγο του Ευαγγελίου και να πιστέψουν». Παρατήρησε τον Πέτρο να έχει διαχωρίσει τη θέση του από το ζήτημα από την αρχή, και μέχρι τώρα να ακολουθεί τα ιουδαϊκά έθιμα. «Εσείς γνωρίζετε», λέγει.

«Τον οποίο ούτε εμείς ούτε οι πατέρες μας», λέει, «μπορέσαμε να βαστάξουμε· αλλά διά της χάριτος του Κυρίου Ιησού πιστεύουμε ότι θα σωθούμε, με τον ίδιο τρόπο όπως ακριβώς και εκείνοι». Πόση δύναμη περικλείουν αυτά τα λόγια! Εκείνα που ο Παύλος ανέπτυξε διεξοδικά στην προς Ρωμαίους επιστολή, αυτά λέει και αυτός. Διότι, «αν ο Αβραάμ», λέει, «δικαιώθηκε από τα έργα, έχει μεν καύχημα, αλλά όχι ενώπιον του Θεού». Βλέπεις ότι αυτό είναι μάλλον παιδαγωγικό για αυτούς, παρά υπεράσπιση υπέρ των εθνικών; Αλλά αν βέβαια τα έλεγε αυτά χωρίς αφορμή, ίσως να μην ήταν καθόλου ύποπτος· λαμβάνοντας όμως αφορμή από τα γεγονότα, ομιλεί πλέον άφοβα. Και παρατήρησε ότι παντού όσα προέρχονται από τους εχθρούς καταλήγουν να είναι με το μέρος τους. Διότι, αν δεν είχαν κινήσει εκείνοι το ζήτημα, δεν θα λέγονταν αυτά, ούτε όσα ακολούθησαν. Από αυτό μαθαίνουν ότι, ακόμη κι αν δεν ήθελαν να προσεγγίσουν τα έθνη, δεν πρέπει να τα παραβλέπουν. Αλλά ας δούμε τα όσα ειπώθηκαν από την αρχή. «Ανάμεσά σας», λέει, «εξέλεξε, και μάλιστα από τις αρχαίες ημέρες». Αυτό το είπε για να δείξει ότι συνέβη παλαιά, όχι τώρα. Δεν είναι δε μικρό πράγμα να απορρίπτεται αυτό, έστω και αν υπάρχουν Ιουδαίοι που πιστεύουν. Με δύο στοιχεία επιβεβαιώνει αυτό που λέει: με τον χρόνο και με τον τόπο. Και πολύ σωστά λέει το «εξέλεξε»· όπως ακριβώς για αυτούς δεν είπε «θέλησε», αλλά «εξέλεξε». Από πού είναι αυτό φανερό; Από το Πνεύμα, λέει. Έπειτα δείχνει ότι αυτό δεν αποτελεί γι' αυτούς απλώς μαρτυρία χάριτος, αλλά μαρτυρία αρετής, και δεν τους προσέφερε τίποτα λιγότερο. «Διότι δεν έκανε», λέει, «καμία απολύτως διάκριση μεταξύ ημών και αυτών». Επομένως, πρέπει κανείς παντού να αναζητά την καρδιά.

ιγ΄. Εκείνος, λοιπόν, εξαναγκαζόμενος να συγκαταβεί, τηρούσε τα ιουδαϊκά έθιμα· όμως αυτό που συνέβαινε δεν οφειλόταν στο φρόνημά του, αλλά σε πνευματική οικονομία. Πάλι, ο Πέτρος, ο διδάσκαλος των Ιουδαίων, ο οποίος παντού επέτρεπε την περιτομή και την τήρηση των ιουδαϊκών διατάξεων εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των μαθητών, όταν είδε ότι η κατάσταση τον απάλλασσε πλέον από την ανάγκη αυτή και πως δεν ήταν ασφαλές να φτάνει τη συγκατάβαση μέχρι τέτοιου σημείου, αλλά ότι είχε έρθει ο καιρός για δόγματα και νόμους, άκουσε τι λέει. Διότι, όταν ανέβηκαν από την Αντιόχεια ο Παύλος και ο Βαρνάβας με τη συνοδεία τους, για να μάθουν το σαφές περί αυτών ακριβώς των ζητημάτων, αφού έγινε πολλή συζήτηση, σηκώθηκε ο Πέτρος και έλεγε: «Άνδρες αδελφοί, εσείς γνωρίζετε από τις παλαιές ημέρες ότι ο Θεός επέλεξε μεταξύ μας εμένα, ώστε διά του στόματός μου να ακούσουν τα έθνη τον λόγο του Ευαγγελίου και να πιστέψουν». Έπειτα, αφού ανέφερε ενδιάμεσα και κάποια άλλα, πρόσθεσε λέγοντας: «Τι λοιπόν πειράζετε τον Θεό, επιθέτοντας ζυγό στον τράχηλο των εθνών, τον οποίο ούτε οι πατέρες μας ούτε εμείς κατορθώσαμε να βαστάξουμε; Αλλά πιστεύουμε ότι θα σωθούμε διά της πίστεως στον Ιησού Χριστό, με τον ίδιο τρόπο όπως κι εκείνοι».

ΤΟΥ ΣΟΦΩΤΑΤΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΕΦΕΣΟΥ ΚΥΡ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΚΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΩΝ. 1. Πράγματι, χρειάζονται πολλή έρευνα και συζήτηση όσα από τα δόγματα είναι αμφισβητήσιμα και διαθέτουν ισχυρά και γενναία επιχειρήματα και για τις δύο πλευρές. Είναι επομένως μεγάλο και το κέρδος που προκύπτει από μια τέτοια συζήτηση, όταν δεν αποβλέπουμε στη φιλονικία αλλά στην αλήθεια, και όταν δεν επιδιώκουμε μόνο να νικάμε με κάθε τρόπο, αλλά υπάρχουν περιπτώσεις όπου ανεχόμαστε πρόθυμα και να ηττώμαστε. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε εμάς, που έχουμε μικρή αντίληψη, βρισκόμαστε χαμηλά και απέχουμε πολύ από την αληθινή σοφία, αλλά ακούμε και πιστεύουμε ότι έτσι έχει συμβεί και στους ίδιους τους μαθητές της Αυτοσοφίας, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Διότι, όταν κάποτε τέθηκε ανάμεσά τους το ζήτημα εάν πρέπει να περιτέμνονται όσοι από τα έθνη προσέρχονται στην πίστη και να διδάσκονται να τηρούν τον νόμο του Μωυσή, συγκεντρώθηκαν οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι για να εξετάσουν αυτό το θέμα. Και, όπως αναφέρεται, αφού έγινε πολλή συζήτηση, μίλησε ο Πέτρος, επικύρωσε ο Ιάκωβος, και φάνηκε σωστό σε όλους από κοινού, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, να μην παρενοχλούν εκείνους από τα έθνη που επιστρέφουν στον Θεό.