αʹ. Πάλιν τὰς μὲν μικρὰς παρατρέχουσι πόλεις, ἐπὶ δὲ τὰς μείζους ἐπείγονται, ἐκεῖθεν καθάπερ ἔκ τινος πηγῆς μέλλοντος τοῦ λόγου διαῤῥέειν εἰς τὰς πλησίον. Κατὰ δὲ τὸ εἰωθὸς τῷ Παύλῳ, εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων. Καίτοι εἰπὼν, ὅτι Στρεφόμεθα εἰς τὰ ἔθνη, οὐκ ἠφίει τούτους· πολὺν γὰρ πρὸς αὐτοὺς εἶχε πόθον. Ἄκουε γὰρ αὐτοῦ λέγοντος· Ἀδελφοὶ, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας, καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν, ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν· καὶ, Εὐχόμην ἀνάθεμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου. Ἐποίει δὲ τοῦτο διὰ τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δόξαν, καὶ ἵνα μὴ σκάνδαλον ᾖ τοῦτο τοῖς Ἕλλησι. Καὶ ἐπὶ σάββατα τρία διελέγετο αὐτοῖς ἀπὸ τῶν Γραφῶν, διανοίγων καὶ παρατιθέμενος, ὅτι τὸν Χριστὸν ἔδει παθεῖν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς, ὃν ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν. Ὁρᾷς, ὅτι πρὸ πάντων τὸ πάθος κηρύττει· οὕτως οὐκ ᾐσχύνοντο, ἀλλ᾽ ᾔδεσαν τοῦτο σωτήριον ὄν. Καί τινες ἐξ αὐτῶν ἐπείσθησαν, καὶ προσεκληρώθησαν τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ, τῶν τε σεβομένων Ἑλλήνων πλῆθος πολὺ, γυναικῶν τε τῶν πρώτων οὐκ ὀλίγαι. Τὸ κεφάλαιον εἶπε τῆς διαλέξεως· οὕτως ἀπέριττός ἐστιν, οὐ πανταχοῦ τὰς δημηγορίας αὐτοῦ λέγων.
Μετάφραση
α΄. Πάλι, τις μεν μικρές πόλεις τις προσπερνούν, στις δε μεγαλύτερες σπεύδουν, ώστε από εκεί, σαν από κάποια πηγή, να διαρρεύσει ο λόγος στις πλησιέστερες. Σύμφωνα δε με τη συνήθεια του Παύλου, εισήλθε στη συναγωγή των Ιουδαίων. Αν και είχε πει ότι «Στρεφόμαστε προς τα έθνη», δεν τους εγκατέλειπε· διότι έτρεφε μεγάλο πόθο για αυτούς. Άκουσέ τον, άλλωστε, να λέει: «Αδελφοί, η μεν επιθυμία της καρδιάς μου και η δέησή μου προς τον Θεό υπέρ του Ισραήλ είναι για τη σωτηρία του»· και, «Θα ευχόμουν να είμαι εγώ ανάθεμα από τον Χριστό, υπέρ των αδελφών μου». Το έκανε δε αυτό εξαιτίας της επαγγελίας του Θεού και της δόξας, και για να μην αποτελέσει τούτο σκάνδαλο για τους Έλληνες. Και επί τρία σάββατα συζητούσε μαζί τους με βάση τις Γραφές, ερμηνεύοντας και αποδεικνύοντας ότι ο Χριστός έπρεπε να πάθει και να αναστηθεί εκ νεκρών, και ότι «Αυτός είναι ο Ιησούς ο Χριστός, τον οποίο εγώ σας κηρύττω». Βλέπεις ότι προ παντός κηρύττει το πάθος· διότι δεν αισθύνονταν ντροπή, αλλά γνώριζαν ότι αυτό ήταν σωτήριο. Και μερικοί από αυτούς πείστηκαν και ενώθηκαν με τον Παύλο και τον Σίλα, καθώς και μεγάλο πλήθος από τους θεοσεβείς Έλληνες, και όχι λίγες από τις επιφανείς γυναίκες. Ανέφερε το κύριο θέμα της συζήτησης· τόσο λιτός είναι ο συγγραφέας, μη παραθέτοντας παντού τις δημόσιες ομιλίες του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες