Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 17:34

Παίρνοντας δε αφορμή από μια επιγραφή που ήταν χαραγμένη σε έναν βωμό, και κηρύττοντας από εκεί σε αυτούς με εύστοχο τρόπο τον άγνωστο Θεό και ολοκληρώνοντας ολόκληρη την ομιλία του, τόσο πολύ απείχε από το να σφάλει στα λόγια του ως δήθεν αδαής της θύραθεν σοφίας, ώστε αφού έπεισε τον κορυφαίο των Αρεοπαγιτών Διονύσιο μαζί με τη γυναίκα του, τους μετέστρεψε και τους έκανε δούλους του Χριστού, απομακρύνοντάς τους από πολλούς βωμούς με αφετηρία έναν βωμό και μια μικρή επιγραφή.

Επιπροσθέτως, για εκείνον τον Αρεοπαγίτη, που ονομαζόταν Διονύσιος, τον οποίο ο Λουκάς κατέγραψε στις Πράξεις ότι πίστεψε πρώτος μετά τη δημηγορία του Παύλου προς τους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο, ένας άλλος αρχαίος Διονύσιος, ποιμένας της παροικίας των Κορινθίων, ιστορεί ότι υπήρξε ο πρώτος επίσκοπος της εκκλησίας των Αθηνών. Αλλά, καθώς θα προχωρούμε, στον κατάλληλο χρόνο θα αναφέρουμε τα σχετικά με τη χρονολογική διαδοχή των αποστόλων. Τώρα, όμως, ας προχωρήσουμε στη συνέχεια της ιστορίας.

Και όχι μόνο αυτός, αλλά και ο Ειρηναίος και ολόκληρος ο χορός των αρχαίων ονόμαζαν τις Παροιμίες του Σολομώντα Πανάρετη Σοφία. Πραγματευόμενος δε τα λεγόμενα απόκρυφα, εξιστορεί ότι κάποια από αυτά επινοήθηκαν την εποχή του από ορισμένους αιρετικούς. Αλλά πλέον πρέπει να μεταβούμε σε άλλο θέμα, και πρώτα πρέπει να πούμε για τον Διονύσιο ότι του είχε εμπιστευθεί ο επισκοπικός θρόνος της παροικίας της Κορίνθου, και ότι την ένθεη φιλοπονία του τη μοιραζόταν άφθονα όχι μόνο με όσους βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία του, αλλά πλέον και με όσους βρίσκονταν σε άλλους τόπους, καθιστώντας τον εαυτό του εξαιρετικά χρήσιμο σε όλους μέσα από τις καθολικές επιστολές που συνέτασσε προς τις εκκλησίες. Εξ αυτών, εκείνη προς τους Λακεδαιμονίους είναι κατηχητική περί της ορθοδοξίας και προτρεπτική προς την ειρήνη και την ένωση, ενώ η προς τους Αθηναίους αποσκοπεί στη διέγερση της πίστης και της κατά το Ευαγγέλιον πολιτείας. Τους ελέγχει μάλιστα που την παραμέλησαν, σε σημείο που σχεδόν κόντεψαν να αποστατήσουν από τον Λόγο από τον καιρό που συνέβη να μαρτυρήσει ο προεστώς τους, Πούπλιος, κατά τους τότε διωγμούς. Μνημονεύει δε τον Κοδράτο, ο οποίος κατέστη επίσκοπός τους μετά το μαρτύριο του Πούπλιου, βεβαιώνοντας ότι με τη δική του φροντίδα αυτοί συγκεντρώθηκαν και πάλι και έλαβαν αναζωπύρωση της πίστης τους· δηλώνει δε επιπλέον ότι και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο οποίος προστράφηκε στην πίστη από τον απόστολο Παύλο σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων, είχε πρώτος αναλάβει την επισκοπή της παροικίας των Αθηνών.

ΟΜΙΛΙΑ ΛΘ΄. Όταν όμως άκουσαν για ανάσταση νεκρών, άλλοι μεν χλεύαζαν, άλλοι δε είπαν: «Θα σε ακούσουμε πάλι γι' αυτό». Και έτσι ο Παύλος αναχώρησε από ανάμεσά τους. α΄. Για ποιο λόγο άραγε, ενώ τους είχε πείσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να πουν οι Αθηναίοι: «Θα σε ακούσουμε πάλι γι' αυτό», και ενώ δεν υπήρχαν κίνδυνοι, ο Παύλος βιάζεται να εγκαταλείψει την Αθήνα; Ίσως γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να ωφελήσει και πολύ· άλλωστε οδηγούνταν και από το Πνεύμα στην Κόρινθο. Μερικοί όμως άνδρες προσκολλήθηκαν σε αυτόν και πίστεψαν, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, και μία γυναίκα με το όνομα Δάμαρις, και άλλοι μαζί τους. Μετά από αυτά, αφού αναχώρησε ο Παύλος από την Αθήνα, ήλθε στην Κόρινθο. Και αφού βρήκε κάποιον Ιουδαίο ονόματι Ακύλα, Πόντιο στην καταγωγή, ο οποίος είχε έλθει πρόσφατα από την Ιταλία, και την Πρίσκιλλα τη γυναίκα του (επειδή ο Κλαύδιος είχε διατάξει να αναχωρήσουν όλοι οι Ιουδαίοι από τη Ρώμη), τους πλησίασε· και επειδή ασκούσαν την ίδια τέχνη, έμεινε κοντά τους και εργαζόταν· διότι ήταν σκηνοποιοί στο επάγγελμα. Εύλογα, όπως είπα, οδηγούνταν στην Κόρινθο από το Πνεύμα, όπου και έπρεπε να παραμείνει. Διότι οι Αθηναίοι, καίτοι ήταν λάτρεις των καινοφανών ακροαμάτων, εντούτοις δεν έδιναν προσοχή· διότι δεν επιδίωκαν αυτό, αλλά το να έχουν πάντοτε κάτι να λένε· πράγμα που τους έκανε και να απέχουν.