Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 18:10

Και αυτό μάλιστα είναι ικανό να προσελκύσει. Είπε δε ο Κύριος στον Παύλο τη νύχτα μέσω οράματος: «Μη φοβάσαι, αλλά μίλα, και μη σιωπήσεις, διότι εγώ είμαι μαζί σου, και κανείς δεν θα σου επιτεθεί για να σου κάνει κακό, διότι έχω πολύ λαό σε αυτήν την πόλη».

Δες με πόσα επιχειρήματα τον πείθει, και πώς εκείνο που τον προσέλκυε περισσότερο, του το λέει στο τέλος: «Διότι έχω λαό πολύ σε αυτήν την πόλη». «Πώς, λοιπόν, του επιτέθηκαν όλοι μαζί;» θα μπορούσε να πει κανείς. Και όμως δεν πέτυχαν τίποτα, παρά μόνο τον οδήγησαν στον ανθυπάτο. Και παρέμεινε έναν χρόνο και έξι μήνες, διδάσκοντας σε αυτούς τον λόγο του Θεού. Όταν δε ανθυπάτευε ο Γαλλίων στην Αχαΐα, οι Ιουδαίοι επιτέθηκαν ομοθυμαδόν κατά του Παύλου και τον οδήγησαν στο δικαστικό βήμα, λέγοντας ότι: «Αυτός πείθει τους ανθρώπους να σέβονται τον Θεό αντίθετα προς τον νόμο». Βλέπεις για ποιον λόγο εκείνοι πάντοτε έπλεκαν κατηγορίες δημοσίως; Δες, λοιπόν, εδώ ότι, παρόλο που αυτοί είπαν πως παρά τον νόμο πείθει τους ανθρώπους να σέβονται τον Θεό, τίποτε από αυτά δεν απασχόλησε τον ανθυπάτο, αλλά μάλλον υπερασπίζεται τον Παύλο. Και άκου πώς αποκρίνεται: «Εάν μεν, ω Ιουδαίοι, υπήρχε κάποιο αδίκημα που να αφορά την πόλη ή κάποια πονηρή ραδιουργία, ευλόγως θα σας ανεχόμουν». Επιεικής μου φαίνεται πως είναι αυτός ο άνθρωπος· και τούτο καθίσταται φανερό από το ότι αποκρίνεται με σύνεση. Ενώ δε ο Παύλος, λέγει, επρόκειτο να ανοίξει το στόμα του, είπε ο Γαλλίων προς τους Ιουδαίους: «Εάν μεν, ω Ιουδαίοι, υπήρχε κάποιο αδίκημα ή κάποια πονηρή ραδιουργία, ευλόγως θα σας ανεχόμουν· εάν όμως πρόκειται για ζήτημα περί λόγου και ονομάτων και του δικού σας νόμου, θα το τακτοποιήσετε μόνοι σας· διότι εγώ δεν επιθυμώ να είμαι κριτής αυτών». Και τους έδιωξε από το βήμα.

Αυτό ήταν για εκείνον πιο βαρύ και από τους κινδύνους. Και μην σιωπήσεις, λέει, διότι έχω πολύ λαό σε αυτήν την πόλη. Ίσως γι' αυτόν τον λόγο του εμφανίζεται και ο Χριστός. Όταν δε ο Γαλλίων, λέει, ήταν ανθύπατος της Αχαΐας, οι Ιουδαίοι επιτέθηκαν ομόθυμα εναντίον του Παύλου. Πρόσεξε, του επιτίθενται μετά από έναν χρόνο και έξι μήνες, όταν πλέον δεν είχαν την ισχύ να κάνουν χρήση των δικών τους νόμων.

Και πάλι, αφού του εμφανίστηκε, έλεγε: «Μη φοβάσαι, αλλά να μιλάς, διότι εγώ είμαι μαζί σου, και κανείς δεν θα σου επιτεθεί για να σου κάνει κακό». Και σε όνειρο του παρουσιάστηκε λέγοντας: «Έχε θάρρος· διότι όπως έδωσες μαρτυρία για τα δικά μου ζητήματα στην Ιερουσαλήμ, έτσι πρέπει να μαρτυρήσεις και στη Ρώμη». Πάντοτε, λοιπόν, οι άγιοι είναι θαυμαστοί και γεμάτοι από πολλή χάρη, προπάντων όμως όταν κινδυνεύουν για τον Χριστό, όταν γίνονται δέσμιοι. Διότι, όπως ακριβώς ένας γενναίος στρατιώτης αποτελεί πάντοτε και γενικά ευχάριστο θέαμα για όσους τον βλέπουν, προπάντων όμως όταν στέκεται και παρατάσσεται δίπλα στον ίδιο τον βασιλιά· έτσι ακριβώς αναλογίσου και τον Παύλο, πόσο σπουδαίο ήταν να τον βλέπει κανείς να διδάσκει φέροντας τα δεσμά του. Να σας πω μια σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό εν τω μεταξύ; Ο μακάριος μάρτυρας Βαβύλας δέθηκε, και αυτός για την ίδια αιτία για την οποία δέθηκε και ο Ιωάννης, επειδή δηλαδή ήλεγξε έναν παράνομο βασιλιά. Αυτός, όταν πέθαινε, έδωσε εντολή να τοποθετηθούν τα δεσμά μαζί με το σώμα του, και να ταφεί το σώμα δεμένο· και τώρα τα δεσμά βρίσκονται μαζί με την τέφρα του. Τόσο μεγάλος ήταν ο πόθος του για τα δεσμά χάριν του Χριστού. «Μέσα από σίδερο πέρασε η ψυχή του», λέει ο Προφήτης για τον Ιωσήφ. Ήδη δε και γυναίκες έχουν λάβει πείρα αυτών των δεσμών· αλλά εμείς δεν δενόμαστε. Ούτε σας προτρέπω σε αυτό, αφού δεν είναι τώρα ο κατάλληλος καιρός· αλλά εσύ μη δένεις τα χέρια, παρά δέσε τη διάνοια. Υπάρχουν και άλλα δεσμά· όσοι δεν υπομένουν αυτά, θα υποστούν εκείνα. Άκου τον Χριστό που λέει: «Δέστε του τα χέρια και τα πόδια».

Επειδή, λοιπόν, η τράπεζά μας είναι πλήρης, προσδοκώ ότι και η χάρη του Πνεύματος θα αντηχήσει στη διάνοιά μας. Διότι, όταν βλέπει να παρευρίσκονται πολλοί, τότε παραθέτει πλουσιότερη την εστίαση· όχι επειδή καταφρονεί τους λίγους, αλλά επειδή ποθεί τη σωτηρία των πολλών. Γι' αυτό, ενώ ο Παύλος προσπερνούσε τις άλλες πόλεις, του εμφανίστηκε ο Χριστός και τον διέταξε να μείνει στην Κόρινθο, λέγοντας: «Μη φοβάσαι, αλλά να μιλάς, και μη σιωπήσεις, διότι έχω πολύ λαό στην πόλη αυτή». Διότι, εάν για χάρη ενός μόνο προβάτου ο ποιμένας διαβαίνει όρη, χαράδρες και απάτητες περιοχές, όταν πρόκειται να απομακρύνει πολλά πρόβατα από τη ραθυμία και την πλάνη, πώς δεν θα επιδείξει μεγάλο ζήλο; Και για το ότι δεν καταφρονεί ούτε τους λίγους, άκουσέ τον να λέει: «Δεν είναι θέλημα του Πατέρα μου να χαθεί ούτε ένας από αυτούς τους μικρούς». Επομένως, ούτε ο μικρός αριθμός, λέει, ούτε η ασημαντότητα τον πείθουν να παραβλέψει τη σωτηρία μας.

Αναλογίσου, Άρειε, ποια αυθεντία αθετείς· άκουσέ τον πώς διατάζει άλλους έτσι και άλλους αλλιώς με τρόπο δεσποτικό: «Σε σένα θα δώσω», λέει, «τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών»· και, «Εσύ σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». «Εσύ, άφησε το τελωνείο και ακολούθησέ με»· «Εσύ μη φοβάσαι, αλλά μίλα, διότι εγώ είμαι μαζί σου»· «Σε σένα λέω, λεπρέ, καθαρίσου»· «Εσύ τρέξε, νίψου στον Σιλωάμ, και ανάβλεψε»· «Εσύ, παράλυτε, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»· «Εσύ, θάλασσα, σιώπα, φιμώσου»· «Εσείς, ελάτε οπίσω μου, και θα σας κάνω αλιείς ανθρώπων»· «Εσείς, γκρεμίστε αυτόν τον ναό, και μέσα σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω»· «Εσείς, μαθητεύσατε όλα τα έθνη».

Προς τον ίδιο. Ευχαρίστησα τον Κύριο, εγώ ο ταπεινός, όταν είδα τον αδελφό Προτέριο, επειδή ανησυχούσα για τη σωτηρία του. Και γνωρίζω ότι αυτή προέρχεται από τον Κύριο, ο οποίος, παραβλέποντας τις αμαρτίες μου για το όφελος των αδελφών, κατευοδώνει την είσοδο και την έξοδό του και τον κάνει να διαβαίνει σαν μέσα από τη φωτιά χωρίς να καίγεται. Τέτοια είναι και τα όσα αναγγέλθηκαν τώρα, τα οποία περιλαμβάνουν και τα καλά και τα αντίθετα. Για μεν τα πρώτα υπάρχει χαρά και ευχαριστία, προπάντων διότι και γυναίκες δείχνουν ανδρεία εναντίον του διαβόλου, για δε τα δεύτερα υπάρχει λύπη και στεναγμός. Διότι πώς είναι δυνατόν να μη μας λυπούν οι πτώσεις των αδελφών, και μάλιστα τόσο πολύ, όσο προοδεύει η λαοπλάνος αίρεση; Αλλά όμως είναι αναγκαίο να τα υπομένουμε, παραμένοντας αμετακίνητοι στην αγάπη του Χριστού. Και αν ακόμη περισσότερο, πράγμα που είναι και το πιο φυσικό, γίνουν πιο δύσκολα τα πράγματα για τους χριστιανούς, μας προφυλάσσει καλά. Αλλά δεν ξέρω πώς προέβαλες το «φυλάξου από τη σύζυγό σου»· συγχώρεσε με τώρα, αδελφέ, μίλα και μη σιωπάς, διότι έχω πολύ λαό. Υπάρχει ανάγκη το ένα να απευθύνεται προς τους ξένους προς την πίστη, και το άλλο προς τους ομόπιστους.

Προς τον επίσκοπο Αντώνιο. Πρέπουσα προσφώνηση έκανε τώρα η πατρική σου αγιωσύνη, όχι προς εμάς τους ταπεινούς, προς Θεού (διότι γνωρίζουμε καλά τους εαυτούς μας τι είμαστε, ότι δηλαδή υπολειπόμαστε ακόμη και από εκείνους που έχουν καταταγεί στην έσχατη βαθμίδα όσον αφορά την αρετή), αλλά προς όλους τους θείους πατέρες και ομολογητές, σαν κάποιος αγαθός άγγελος που αναγγέλλει τους χαιρετισμούς και συνδέει όλους εμάς με αγαπητικό τρόπο. Αυτό είναι δίκαιο και πρέπον, δηλαδή όσοι είναι διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη εξαιτίας του λόγου του Θεού και της μαρτυρίας του μονογενούς Υιού του, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να επικοινωνούν μεταξύ τους με επιστολές και να συνδέονται πνευματικά με τα γραπτά τους, και σε καμία περίπτωση να μη θεωρούνται σαν νεκροί εξαιτίας της απουσίας φωνής. Διότι γνωρίζουμε ότι και ο μακάριος απόστολος Παύλος, μαζί με τους ομότιμους θεόσταλτους αποστόλους, μιλούσαν μεταξύ τους από μακριά και ενώνονταν μέσω του συνδετικού λόγου και κήρυτταν το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού σε όλο τον κόσμο, μέσα στο οποίο το Άγιο Πνεύμα, αν και είναι τολμηρό να το πούμε, αφού έθεσε και εμάς, μας παραγγέλλει: «Μίλα», λέει, «και μη σιωπήσεις, διότι έχω πολύ λαό εδώ». Και αλλού: «Εάν δειλιάσει, δεν ευαρεστείται η ψυχή μου σε αυτόν». Επομένως, είναι φοβερή η καταδίκη της σιωπής, και μάλιστα σε αυτή την εκούσια και κακεντρεχή κώφωση των αιρετικών.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΡΛΓ΄ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΩΔΟΥΣ ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ, ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Αδελφοί και πατέρες, και να σιωπώ θέλω, και να μιλώ αναγκάζομαι· το μεν πρώτο για να μη σας λυπώ, το δεύτερο εξαιτίας της επιτακτικής εντολής. «Να μιλάς, λέγει, και να μη σιωπήσεις· διότι εγώ είμαι μαζί σου.» Διότι, αν και αυτό ελέχθη προς τον Απόστολο από τον Κύριο, εντούτοις ο λόγος αρμόζει και σε όλους όσους ανέλαβαν να προΐστανται. Και βεβαίως και εσείς είστε λαός του Κυρίου, και λαός αγιασμένος· θα προσέθετα δε και πολυάριθμος, αν αποβλέπει κανείς σε ολόκληρη την αδελφότητα. Αλλά γιατί λυπάμαι εξαιτίας σας τις παρούσες ημέρες, και μάλιστα με λύπη ανυπόφορη; Εξέλιπε λοιπόν, όπως φαίνεται, η εξαγόρευση, το μέγα και σωτήριο κατόρθωμα. Και αν μεν σας έβλεπα κατ' αυτόν τον τρόπο να γίνεστε καλύτεροι, θα χαιρόμουν καθώς θα είχα απαλλαγεί από τις μέριμνες· διότι δεν απαιτεί λίγο κόπο το να θεραπεύει κανείς τις ασθένειες των άλλων. Επειδή όμως σας βλέπω να στρέφεστε προς το αντίθετο, αντιλαμβάνομαι την αιτία. Διότι από πού, πείτε μου, προέρχονται μεταξύ σας οι αναίδειες, και οι ατοπίες που γεννώνται από αυτές; Δεν προέρχονται από το γεγονός ότι δεν εξαγορεύετε, αλλά κρύβετε τους ολέθριους λογισμούς σας; Και βέβαια, αρχή και ρίζα των αμαρτημάτων μας είναι ο άτοπος λογισμός· ο οποίος, όταν φανερώνεται, με το έλεος του Θεού φυγαδεύεται, ενώ όταν αποκρύπτεται, προχωρεί σιγά-σιγά στα έργα του σκότους.