Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 18:15

Δες με πόσα επιχειρήματα τον πείθει, και πώς εκείνο που τον προσέλκυε περισσότερο, του το λέει στο τέλος: «Διότι έχω λαό πολύ σε αυτήν την πόλη». «Πώς, λοιπόν, του επιτέθηκαν όλοι μαζί;» θα μπορούσε να πει κανείς. Και όμως δεν πέτυχαν τίποτα, παρά μόνο τον οδήγησαν στον ανθυπάτο. Και παρέμεινε έναν χρόνο και έξι μήνες, διδάσκοντας σε αυτούς τον λόγο του Θεού. Όταν δε ανθυπάτευε ο Γαλλίων στην Αχαΐα, οι Ιουδαίοι επιτέθηκαν ομοθυμαδόν κατά του Παύλου και τον οδήγησαν στο δικαστικό βήμα, λέγοντας ότι: «Αυτός πείθει τους ανθρώπους να σέβονται τον Θεό αντίθετα προς τον νόμο». Βλέπεις για ποιον λόγο εκείνοι πάντοτε έπλεκαν κατηγορίες δημοσίως; Δες, λοιπόν, εδώ ότι, παρόλο που αυτοί είπαν πως παρά τον νόμο πείθει τους ανθρώπους να σέβονται τον Θεό, τίποτε από αυτά δεν απασχόλησε τον ανθυπάτο, αλλά μάλλον υπερασπίζεται τον Παύλο. Και άκου πώς αποκρίνεται: «Εάν μεν, ω Ιουδαίοι, υπήρχε κάποιο αδίκημα που να αφορά την πόλη ή κάποια πονηρή ραδιουργία, ευλόγως θα σας ανεχόμουν». Επιεικής μου φαίνεται πως είναι αυτός ο άνθρωπος· και τούτο καθίσταται φανερό από το ότι αποκρίνεται με σύνεση. Ενώ δε ο Παύλος, λέγει, επρόκειτο να ανοίξει το στόμα του, είπε ο Γαλλίων προς τους Ιουδαίους: «Εάν μεν, ω Ιουδαίοι, υπήρχε κάποιο αδίκημα ή κάποια πονηρή ραδιουργία, ευλόγως θα σας ανεχόμουν· εάν όμως πρόκειται για ζήτημα περί λόγου και ονομάτων και του δικού σας νόμου, θα το τακτοποιήσετε μόνοι σας· διότι εγώ δεν επιθυμώ να είμαι κριτής αυτών». Και τους έδιωξε από το βήμα.

Αυτό προπάντων ενθάρρυνε τους Κορινθίους, το ότι δηλαδή πείστηκαν απόλυτα πως ο άρχοντας δεν καταδέχεται καν να αναμειχθεί. Διότι δεν ήταν το ίδιο πράγμα το να νικήσουν έπειτα από αντιλογία, με το να μάθουν οι Ιουδαίοι ότι εκείνος αδιαφορεί πλήρως για το ζήτημα. Και πρόσεξε πόσο συνετός ήταν εκείνος. Διότι, απαντώντας, δεν είπε αμέσως: «Δεν με ενδιαφέρει»· αλλά τι; «Εάν μεν επρόκειτο για κάποιο αδίκημα ή πονηρή ραδιουργία, ω Ιουδαίοι, ευλόγως θα σας ανεχόμουν· εάν όμως πρόκειται για ζήτημα περί λόγου και ονομάτων, και περί του δικού σας νόμου, φροντίστε το μόνοι σας· διότι εγώ δεν επιθυμώ να είμαι κριτής σε αυτά τα πράγματα». Τους απέκλεισε από το δικαστήριο. Η νίκη υπήρξε λαμπρή.

Αλλά διδάσκονταν να φιλοσοφούν. Δεν ανταποδίδει όμως τα χτυπήματα, ώστε να μάθει και ο δικαστής ποιος ήταν ο πιο επιεικής. Αυτό ωφέλησε τα μέγιστα τους παρευρισκόμενους· διότι η δική τους επιείκεια και η θρασύτητα των άλλων δίδαξαν ότι τέτοια ζητήματα απαιτούν δικαστική απόφαση. Αλλά αυτοί τα πράττουν όλα άτακτα. Και δεν είπε, «Δεν πρέπει», για να μην τον χτυπούν πάλι, αλλά, «Δεν θέλω». Διότι λέει, δεν επιθυμώ να είμαι εγώ κριτής αυτών των πραγμάτων· τόσο επιεικής ήταν ο άνδρας. Αυτό έλεγε και ο Πιλάτος στην περίπτωση του Χριστού: «Πάρτε τον εσείς, και κρίνετέ τον σύμφωνα με τον νόμο σας». Και αυτός μεν απαιτούσε να τον κρίνουν σύμφωνα με τον νόμο, εκείνοι δε συμπεριφέρονταν σαν να ήταν μεθυσμένοι και μανιώδεις. Για τον λόγο αυτόν αναχώρησε από την Αθήνα, επειδή υπήρχε εκεί πολύς λαός.