Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 18:2

Αυτός λοιπόν, αφού έφτασε στη Ρώμη επί Γαΐου, λέγεται ότι επί Κλαυδίου ανέγνωσε ενώπιον ολόκληρης της ρωμαϊκής συγκλήτου τα όσα είχε γράψει για τη θεομίσητη διαγωγή του Γαΐου —τα οποία με εκφραστικότητα και ειρωνεία επέγραψε «Περί αρετών»— με αποτέλεσμα οι λόγοι του να προκαλέσουν τον θαυμασμό και να κριθούν άξιοι να κατατεθούν στις βιβλιοθήκες. Κατά τους χρόνους αυτούς, ενώ ο Παύλος ολοκλήρωνε την πορεία του ξεκινώντας από την Ιερουσαλήμ και τις γύρω περιοχές μέχρι το Ιλλυρικό, ο Κλαύδιος απελαύνει τους Ιουδαίους από τη Ρώμη. Έτσι ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, αποχωρώντας από τη Ρώμη μαζί με τους άλλους Ιουδαίους, καταφθάνουν στην Ασία και εκεί παραμένουν κοντά στον απόστολο Παύλο, ο οποίος στερέωνε τα θεμέλια των εκεί εκκλησιών που μόλις είχε θέσει. Πηγή διδασκαλίας και για αυτά τα γεγονότα είναι το ιερό κείμενο των Πράξεων. Ενώ δε ο Κλαύδιος κυβερνούσε ακόμη το κράτος, κατά την εορτή του Πάσχα συνέβη να ξεσπάσει στα Ιεροσόλυμα τόσο μεγάλη εξέγερση και ταραχή, ώστε, μόνο από εκείνους που συνωθούνταν βίαια στις εξόδους του ναού, να βρουν τον θάνατο τριάντα χιλιάδες Ιουδαίοι ποδοπατούμενοι αναμεταξύ τους, και η εορτή να μεταβληθεί σε πένθος για ολόκληρο το έθνος και σε θρήνο σε κάθε οικία. Και αυτά τα παραδίδει κατά λέξη ο Ιώσηπος.

ΟΜΙΛΙΑ ΛΘ΄. Όταν όμως άκουσαν για ανάσταση νεκρών, άλλοι μεν χλεύαζαν, άλλοι δε είπαν: «Θα σε ακούσουμε πάλι γι' αυτό». Και έτσι ο Παύλος αναχώρησε από ανάμεσά τους. α΄. Για ποιο λόγο άραγε, ενώ τους είχε πείσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να πουν οι Αθηναίοι: «Θα σε ακούσουμε πάλι γι' αυτό», και ενώ δεν υπήρχαν κίνδυνοι, ο Παύλος βιάζεται να εγκαταλείψει την Αθήνα; Ίσως γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να ωφελήσει και πολύ· άλλωστε οδηγούνταν και από το Πνεύμα στην Κόρινθο. Μερικοί όμως άνδρες προσκολλήθηκαν σε αυτόν και πίστεψαν, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, και μία γυναίκα με το όνομα Δάμαρις, και άλλοι μαζί τους. Μετά από αυτά, αφού αναχώρησε ο Παύλος από την Αθήνα, ήλθε στην Κόρινθο. Και αφού βρήκε κάποιον Ιουδαίο ονόματι Ακύλα, Πόντιο στην καταγωγή, ο οποίος είχε έλθει πρόσφατα από την Ιταλία, και την Πρίσκιλλα τη γυναίκα του (επειδή ο Κλαύδιος είχε διατάξει να αναχωρήσουν όλοι οι Ιουδαίοι από τη Ρώμη), τους πλησίασε· και επειδή ασκούσαν την ίδια τέχνη, έμεινε κοντά τους και εργαζόταν· διότι ήταν σκηνοποιοί στο επάγγελμα. Εύλογα, όπως είπα, οδηγούνταν στην Κόρινθο από το Πνεύμα, όπου και έπρεπε να παραμείνει. Διότι οι Αθηναίοι, καίτοι ήταν λάτρεις των καινοφανών ακροαμάτων, εντούτοις δεν έδιναν προσοχή· διότι δεν επιδίωκαν αυτό, αλλά το να έχουν πάντοτε κάτι να λένε· πράγμα που τους έκανε και να απέχουν.

βʹ. Ας εξετάσουμε όμως από την αρχή τα όσα αναγνώσθηκαν. Όταν άκουσαν για ανάσταση νεκρών, άλλοι μεν χλεύαζαν, άλλοι δε είπαν: «Θα σε ακούσουμε πάλι». Παρόλο που άκουσαν τόσα μεγάλα και υψηλά πράγματα, δεν έδωσαν καμία προσοχή, αλλά χλεύαζαν! Και χλεύαζαν την ανάσταση· διότι ο ψυχικός άνθρωπος δεν δέχεται τα του Πνεύματος. «Και έτσι», λέει, «αποχώρησε ο Παύλος από ανάμεσά τους». Έτσι· δηλαδή πώς; Έχοντας πείσει μερικούς, ενώ από άλλους περιγελούμενος. «Και αφού αναχώρησε από την Αθήνα», λέει, «ήλθε στην Κόρινθο. Και αφού βρήκε κάποιον Ιουδαίο με το όνομα Ακύλα, Ποντικό στην καταγωγή, ο οποίος είχε έρθει πρόσφατα από την Ιταλία, έμεινε κοντά τους και εργαζόταν». Δες πώς αρχίζει λοιπόν να καταλύεται ο νόμος. Διότι αυτός, αν και Ιουδαίος, αφού κουρεύτηκε αργότερα στις Κεγχρεές, αναχωρεί μαζί με τον Παύλο για τη Συρία. Όντας από τον Πόντο, δεν βιάστηκε να πάει στα Ιεροσόλυμα ούτε κάπου κοντά, αλλά πιο μακριά. Κοντά του λοιπόν μένει, και δεν ντρέπεται που μένει εκεί, αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο μένει, επειδή βρήκε κατάλληλο κατάλυμα· διότι του ήταν πολύ πιο κατάλληλο από τα ανάκτορα. Και μην γελάσεις ακούγοντάς το αυτό, αγαπητέ. Διότι όπως για τον αθλητή η παλαίστρα είναι πιο χρήσιμη από τα μαλακά στρώματα, έτσι και για τον πολεμιστή το σιδερένιο ξίφος είναι πιο χρήσιμο, και όχι το χρυσό. Και εργαζόταν ενώ ταυτόχρονα κήρυττε. Ας ντραπούμε εμείς, οι οποίοι ζούμε με οκνηρία ακόμα και χωρίς να έχουμε το έργο του κηρύγματος. «Και συζητούσε στη συναγωγή», λέει, «κάθε Σάββατο, και έπειθε τόσο Ιουδαίους όσο και Έλληνες».

Έδειξε πώς η φτώχεια δεν αποτελεί κανένα εμπόδιο για τη φιλοξενία, και ότι παντού δεν υπάρχει ανάγκη από πλούτο και χρήματα, αλλά από αρετή και ευλαβική προαίρεση, και ότι ενδοξότεροι από όλους είναι εκείνοι που έχουν τον φόβο του Θεού, ακόμη και αν περιπέσουν στην έσχατη φτώχεια. Την Πρίσκιλλα, λοιπόν, και τον Ακύλα, μολονότι ήταν σκηνοποιοί, χειρώνακτες και ζούσαν σε φτώχεια, τους μακαρίζουμε τώρα περισσότερο από όλους τους βασιλιάδες· και εκείνοι μεν που κατείχαν αξιώματα και εξουσίες έχουν παραδοθεί στη σιωπή, ενώ ο σκηνοποιός και η σύζυγός του εξυμνούνται παντού σε όλη την οικουμένη. Εάν, όμως, σε αυτόν τον κόσμο απολαμβάνουν τόση δόξα, αναλογίσου πόσων ανταποδόσεων και στεφάνων θα αξιωθούν κατά την ημέρα εκείνη· αλλά και πριν από εκείνη την ημέρα, καρπώθηκαν από τώρα μεγάλη ευφροσύνη, ωφέλεια και δόξα, επειδή συμβίωσαν με τον Παύλο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Διότι, αυτό που έλεγα προηγουμένως, το ίδιο λέω και τώρα, και δεν θα παύσω να το λέω: ότι όχι μόνο η διδασκαλία, ούτε η παραίνεση και η συμβουλή, αλλά και αυτή καθαυτή η όψη των αγίων παρείχε πολλή αγαλλίαση και ωφέλεια, ακόμη και η ίδια η ενδυμασία τους, και ο ίδιος ο τρόπος των υποδημάτων τους. Διότι και από αυτά έχει προκύψει πολλή ωφέλεια στη δική μας ζωή, με το να μάθουμε μέχρι ποιου σημείου χρησιμοποιούσαν τα απολύτως αναγκαία.