Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 18:25

Μου φαίνεται δε ότι ήταν μεγάλη και η παρρησία του ανδρός. Αλλά, αν και μιλούσε με ακρίβεια για τα σχετικά με τον Ιησού, ωστόσο είχε ανάγκη από ακόμη ακριβέστερη διδασκαλία. Έτσι, αν και δεν τα γνώριζε όλα, χάρη στην προθυμία του προσέλκυσε το Άγιο Πνεύμα, όπως ακριβώς ο Κορνήλιος και οι δικοί του. Ίσως πολλοί να επιθυμούν, αν υπήρχε και τώρα, το βάπτισμα του Ιωάννη. Αλλά πολλοί θα παραμελούσαν τον ενάρετο βίο, ή θα θεωρούνταν ότι ο καθένας επιδιώκει την αρετή γι' αυτόν τον λόγο, και όχι για τη βασιλεία των ουρανών. Εξάλλου, θα εμφανίζονταν πολλοί ψευδοπροφήτες, και δεν θα διακρίνονταν πλέον ξεκάθαρα οι δόκιμοι, ούτε θα μακαρίζονταν εκείνοι που αποδέχθηκαν την πίστη με απλότητα. Όπως λοιπόν «μακάριοι είναι εκείνοι που δεν είδαν και πίστεψαν», έτσι μακάριοι είναι και εκείνοι που πιστεύουν χωρίς σημεία.

Διότι δεν το έπραξε αυτό τυχαία, αλλά μου φαίνεται πως αναγνώριζε σε αυτήν μεγαλύτερη ευσέβεια από ό,τι στον σύζυγό της. Και ότι αυτό που ειπώθηκε δεν αποτελεί απλή εικασία, μπορεί κανείς να το διαπιστώσει και από τις Πράξεις των Αποστόλων. Διότι τον Απολλώ, άνδρα λόγιο και δυνατό στις Γραφές, ο οποίος γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννη, αυτή τον παρέλαβε, τον κατήχησε στην οδό του Θεού και τον κατέστησε άρτιο διδάσκαλο. Διότι οι γυναίκες την εποχή των αποστόλων δεν μεριμνούσαν για αυτά που μεριμνούν οι σημερινές, πώς δηλαδή να φορέσουν λαμπρά ενδύματα και να καλλωπίσουν το πρόσωπό τους με ψιμύθια και βαφές, και να καταπιέζουν τους συζύγους τους αναγκάζοντάς τους να τους αγοράζουν ενδυμασίες πιο πολυτελείς από της γειτόνισσας και της κοινωνικά ομότιμής τους, καθώς και λευκούς ημιόνους, χρυσοποίκιλτα χαλινάρια, ακολουθία ευνούχων, μεγάλο σμήνος υπηρετριών και κάθε άλλη καταγέλαστη επίδειξη. Αντιθέτως, έχοντας αποσείσει όλα αυτά και έχοντας αποβάλει την κοσμική έπαρση, ένα μόνο επιζητούσαν: πώς να γίνουν κοινωνοί των αποστόλων και να συμμετάσχουν στην ίδια με αυτούς πνευματική άγρα. Γι' αυτόν τον λόγο, δεν ήταν τέτοια μόνο αυτή, αλλά και όλες οι υπόλοιπες.

διαταγών· διότι λέει, όλοι θα είναι διδαγμένοι από τον Θεό, με τον ίδιο τρόπο που και ο Απολλώς μιλούσε και δίδασκε τα σχετικά με τον Κύριο, παρόλο που γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννη, όπως και ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, οι οποίοι δίδαξαν με μεγαλύτερη ακρίβεια την οδό του Θεού στον ίδιο τον Απολλώ.

Ως είσοδο δε στη γνώση του Χριστού οι βαπτιζόμενοι δέχονταν το βάπτισμα. Επειδή γι' αυτό βαπτίζονταν, για Εκείνον που επρόκειτο να έλθει, αναζητούσαν λοιπόν ποιος είναι ο ερχόμενος, και αναζητώντας τον, τον έβρισκαν και γίνονταν μαθητές του, και προσερχόμενοι στον Σωτήρα δεν λάμβαναν άλλο βάπτισμα, αλλά δέχονταν μόνο τις εντολές του. Εφόσον λοιπόν δεν είχε ακόμη δοξαστεί ο Ιησούς διά του σταυρού, το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν τέλειο· μετά από αυτά όμως, όχι πλέον. Γι' αυτό και τον Απολλώ, ο οποίος είχε βαπτιστεί από τον Ιωάννη στον κατάλληλο καιρό, κανείς δεν τον αναβάπτισε, αλλά η Πρίσκιλλα και ο Ακύλας, όταν αυτός έφτασε στην Έφεσο από την πατρίδα του την Αλεξάνδρεια, τον δέχτηκαν και τον δίδαξαν ακριβέστερα τα σχετικά με τον Κύριο Ιησού Χριστό, να τον βαπτίσουν όμως δεν τόλμησαν. Ωστόσο, αυτούς που είχαν βαπτιστεί από αυτόν, επειδή έλαβαν το βάπτισμα του Ιωάννη μετά την άνοδο του Κυρίου στους ουρανούς, όταν πλέον ο Χριστός δεν ήταν ο ερχόμενος αλλά είχε ήδη έλθει και είχε εκπληρώσει όλη τη θεία οικονομία και είχε παραδώσει το δικό του βάπτισμα, εύλογα ο Παύλος, βρίσκοντάς τους και διαπιστώνοντας ότι δεν γνώριζαν καν αν υπάρχει Άγιο Πνεύμα, φρόντισε να αναβαπτιστούν με το δεσποτικό βάπτισμα. Από πολλά δε σημεία, λέει, και από αλλού μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν τέλειο πριν από την παράδοση του δεσποτικού βαπτίσματος.