Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 18:26

Διότι ούτε η παρρησία συντελεί κάτι από μόνη της, όταν δεν υπάρχει δύναμη, ούτε η δύναμη, όταν δεν υπάρχει παρρησία. Άρα, όχι άσκοπα άφησε τον Ακύλα στην Έφεσο, αλλά ίσως το Πνεύμα το οικονόμησε αυτό για χάρη του Απολλώ, ώστε να μεταβεί ισχυρότερος στην Κόρινθο. Και για ποιον άραγε λόγο σε αυτόν μεν δεν έκαναν τίποτα, ενώ στον Παύλο επιτίθενται; Γνώριζαν ότι εκείνος ήταν ο κορυφαίος· ή και διότι ήταν πολύ μεγάλο το όνομα του ανδρός. Αφού τον πήραν κοντά τους δε, λέγει, ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, του εξέθεσαν με μεγαλύτερη ακρίβεια την οδό του Θεού. Δες πώς τα πάντα γίνονταν με πίστη, και πουθενά δεν υπήρχε φθόνος, πουθενά βασκανία. Ο Ακύλας διδάσκει, ή μάλλον και αυτός διδάσκεται. Διότι, αφού συναναστράφηκαν μαζί του για κάποιο διάστημα, διδάχθηκαν τόσο καλά, ώστε να είναι ικανοί να διδάξουν και άλλους. Όταν δε αυτός θέλησε να μεταβεί στην Αχαΐα, λέγει, έγραψαν στους μαθητές να τον υποδεχθούν. Το για ποιον λόγο στέλνουν επιστολές, το ερμηνεύει: Για να τον υποδεχθούν, λέγει.

Διότι δεν το έπραξε αυτό τυχαία, αλλά μου φαίνεται πως αναγνώριζε σε αυτήν μεγαλύτερη ευσέβεια από ό,τι στον σύζυγό της. Και ότι αυτό που ειπώθηκε δεν αποτελεί απλή εικασία, μπορεί κανείς να το διαπιστώσει και από τις Πράξεις των Αποστόλων. Διότι τον Απολλώ, άνδρα λόγιο και δυνατό στις Γραφές, ο οποίος γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννη, αυτή τον παρέλαβε, τον κατήχησε στην οδό του Θεού και τον κατέστησε άρτιο διδάσκαλο. Διότι οι γυναίκες την εποχή των αποστόλων δεν μεριμνούσαν για αυτά που μεριμνούν οι σημερινές, πώς δηλαδή να φορέσουν λαμπρά ενδύματα και να καλλωπίσουν το πρόσωπό τους με ψιμύθια και βαφές, και να καταπιέζουν τους συζύγους τους αναγκάζοντάς τους να τους αγοράζουν ενδυμασίες πιο πολυτελείς από της γειτόνισσας και της κοινωνικά ομότιμής τους, καθώς και λευκούς ημιόνους, χρυσοποίκιλτα χαλινάρια, ακολουθία ευνούχων, μεγάλο σμήνος υπηρετριών και κάθε άλλη καταγέλαστη επίδειξη. Αντιθέτως, έχοντας αποσείσει όλα αυτά και έχοντας αποβάλει την κοσμική έπαρση, ένα μόνο επιζητούσαν: πώς να γίνουν κοινωνοί των αποστόλων και να συμμετάσχουν στην ίδια με αυτούς πνευματική άγρα. Γι' αυτόν τον λόγο, δεν ήταν τέτοια μόνο αυτή, αλλά και όλες οι υπόλοιπες.

διαταγών· διότι λέει, όλοι θα είναι διδαγμένοι από τον Θεό, με τον ίδιο τρόπο που και ο Απολλώς μιλούσε και δίδασκε τα σχετικά με τον Κύριο, παρόλο που γνώριζε μόνο το βάπτισμα του Ιωάννη, όπως και ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, οι οποίοι δίδαξαν με μεγαλύτερη ακρίβεια την οδό του Θεού στον ίδιο τον Απολλώ.

Ως είσοδο δε στη γνώση του Χριστού οι βαπτιζόμενοι δέχονταν το βάπτισμα. Επειδή γι' αυτό βαπτίζονταν, για Εκείνον που επρόκειτο να έλθει, αναζητούσαν λοιπόν ποιος είναι ο ερχόμενος, και αναζητώντας τον, τον έβρισκαν και γίνονταν μαθητές του, και προσερχόμενοι στον Σωτήρα δεν λάμβαναν άλλο βάπτισμα, αλλά δέχονταν μόνο τις εντολές του. Εφόσον λοιπόν δεν είχε ακόμη δοξαστεί ο Ιησούς διά του σταυρού, το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν τέλειο· μετά από αυτά όμως, όχι πλέον. Γι' αυτό και τον Απολλώ, ο οποίος είχε βαπτιστεί από τον Ιωάννη στον κατάλληλο καιρό, κανείς δεν τον αναβάπτισε, αλλά η Πρίσκιλλα και ο Ακύλας, όταν αυτός έφτασε στην Έφεσο από την πατρίδα του την Αλεξάνδρεια, τον δέχτηκαν και τον δίδαξαν ακριβέστερα τα σχετικά με τον Κύριο Ιησού Χριστό, να τον βαπτίσουν όμως δεν τόλμησαν. Ωστόσο, αυτούς που είχαν βαπτιστεί από αυτόν, επειδή έλαβαν το βάπτισμα του Ιωάννη μετά την άνοδο του Κυρίου στους ουρανούς, όταν πλέον ο Χριστός δεν ήταν ο ερχόμενος αλλά είχε ήδη έλθει και είχε εκπληρώσει όλη τη θεία οικονομία και είχε παραδώσει το δικό του βάπτισμα, εύλογα ο Παύλος, βρίσκοντάς τους και διαπιστώνοντας ότι δεν γνώριζαν καν αν υπάρχει Άγιο Πνεύμα, φρόντισε να αναβαπτιστούν με το δεσποτικό βάπτισμα. Από πολλά δε σημεία, λέει, και από αλλού μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι το βάπτισμα του Ιωάννη ήταν τέλειο πριν από την παράδοση του δεσποτικού βαπτίσματος.