Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 19:10

Ήθελε να απομακρύνει τους μαθητές από εκεί και να λάβει από αυτούς την αφορμή, ώστε να μη συνάγονται μαζί τους· και δεν το έπραττε αυτό τυχαία. Γι' αυτό τον λόγο συζητούσε μαζί τους συνεχώς, επειδή τους έπειθε. Μην νομίσεις, λοιπόν, επειδή άκουσες για παρρησία, ότι επρόκειτο για τραχύτητα. Μιλούσε για αγαθά πράγματα, για τη βασιλεία· ποιος δεν θα τον άκουγε; Καθώς όμως μερικοί σκληρύνονταν και απειθούσαν, κακολογώντας την Οδό ενώπιον του πλήθους, απομακρύνθηκε από αυτούς, διαχώρισε τους μαθητές, και συζητούσε καθημερινά στη σχολή κάποιου Τυράννου. Αυτό δε διήρκεσε επί δύο έτη, με αποτέλεσμα όλοι όσοι κατοικούσαν στην Ασία να ακούσουν τον λόγο του Κυρίου Ιησού, Ιουδαίοι και Έλληνες. Εύλογα αποκαλούσαν το κήρυγμα «Οδό».

Πράγματι, αυτή ήταν η οδός που οδηγούσε στη βασιλεία των ουρανών. Συζητούσε, λέει, στη σχολή κάποιου Τυράννου. Και αυτό συνεχίστηκε για δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να ακούσουν τον λόγο όλοι, τόσο οι Ιουδαίοι όσο και οι Έλληνες. Βλέπεις πόσα κατόρθωσε η επιμονή του; Και Ιουδαίοι και Έλληνες άκουγαν. Αλλά και ο Θεός επιτελούσε ασυνήθιστα θαύματα διά των χειρών του Παύλου, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταφέρουν στους ασθενείς από το σώμα του σουδάρια ή σιμικίνθια, και να τους εγκαταλείπουν οι ασθένειες, και τα πονηρά πνεύματα να βγαίνουν από αυτούς. Όχι μόνο τον άγγιζαν ενώ τα φορούσε, αλλά και τα έπαιρναν και τα τοποθετούσαν πάνω στους ασθενείς. Γι' αυτόν τον λόγο ο Χριστός δεν του επέτρεπε να αναχωρήσει για την Ασία, φυλάγοντας αυτόν τον κατάλληλο καιρό, όπως τουλάχιστον εγώ νομίζω. Επιχείρησαν δε και μερικοί από τους περιπλανώμενους Ιουδαίους εξορκιστές να επικαλεστούν το όνομα του Κυρίου Ιησού πάνω σε εκείνους που κατέχονταν από τα πονηρά πνεύματα, λέγοντας: «Σας εξορκίζουμε στο όνομα του Ιησού, τον οποίο κηρύσσει ο Παύλος». Έτσι, τα έκαναν όλα για λόγους κέρδους. Πρόσεξε: να πιστέψουν δεν ήθελαν, αλλά μέσω του ονόματος ήθελαν να εκδιώκουν τους δαίμονες.

Αρκετοί από εκείνους που είχαν ασχοληθεί με τις μαγικές τέχνες, αφού συγκέντρωσαν τα βιβλία τους, τα έκαιγαν ενώπιον όλων, και υπολόγισαν την αξία τους και βρήκαν πως άξιζαν πενήντα χιλιάδες αργύρια. Έτσι με ακατανίκητη δύναμη αυξανόταν και επικρατούσε ο λόγος του Κυρίου. Βλέποντας ότι δεν είχαν πλέον κανένα όφελος από αυτά, κατακαίνε τα βιβλία τους· αφού ακόμα και οι ίδιοι οι δαίμονες τα κάνουν αυτά. Επομένως, το όνομα από μόνο του δεν κατορθώνει τίποτα, εάν δεν προφέρεται με πίστη. Πολύ σωστά, λοιπόν, έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα κάνει μεγαλύτερα έργα», υπονοώντας εδώ τα θαύματα που γίνονταν με τις σκιές. Δες πώς χρησιμοποίησαν τα όπλα εναντίον του εαυτού τους. «Και συζητούσε», λέει, «στη σχολή κάποιου Τύραννου επί δύο έτη». Εκεί υπήρχαν πιστοί, και μάλιστα πάρα πολύ πιστοί. Τόσο δεν θεωρούσαν τον Ιησού ως κάτι το σπουδαίο, ώστε πρόσθεταν και το όνομα του Παύλου, επειδή νόμιζαν ότι αυτός ήταν κάποιος σπουδαίος σε αυτά. Αξίζει εδώ να θαυμάσει κανείς πώς ο δαίμονας εκείνος δεν συμπήραξε με την πλάνη των εξορκιστών, αλλά τους ήλεγξε και έκανε φανερή την απάτη τους. Μου φαίνεται ότι, επειδή θύμωσε πάρα πολύ, όπως όταν κάποιος που αντιμετωπίζει τον έσχατο κίνδυνο προκαλείται από κάποιον οικτρό και ταλαίπωρο άνθρωπο, θέλησε να ξεσπάσει όλο τον θυμό του πάνω του. Διότι, για να μη θεωρηθεί ότι καταφρονείται το όνομα του Ιησού, αφού πρώτα το ομολόγησε, κατόπιν έλαβε την εξουσία (εναντίον τους). Επειδή το ότι αυτό δεν αποτελούσε αδυναμία του ονόματος, αλλά οφειλόταν αποκλειστικά στη δική τους απάτη, αποδεικνύεται από το εξής: γιατί δεν συνέβαιναν αυτά στην περίπτωση του Παύλου; «Και ορμώντας», λέει, «ο άνθρωπος επάνω τους».