Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 19:13

Εγώ πάντως, έλεγε ο γέροντας, άκουσα και από συνετούς άνδρες ότι παλαιότερα στον Ισραήλ, μόνο με το να αναγινώσκουν τις Γραφές, έδιωχναν δαίμονες και απέκρουαν τις επιβουλές που προέρχονταν από αυτούς εναντίον των ανθρώπων. Γι' αυτό και έλεγε ότι είναι άξιοι κάθε κατακρίσεως όσοι εγκαταλείπουν μεν αυτά, συνθέτουν δε για τον εαυτό τους ξένα, πειστικά λόγια, και με αυτά αποκαλούν τους εαυτούς τους εξορκιστές. Διότι στην πραγματικότητα παίζουν, και παραδίδουν τους εαυτούς τους σε εκείνους για να χλευάζονται· όπως ακριβώς έπαθαν οι Ιουδαίοι γιοι του Σκευά, όταν επιχείρησαν και αυτοί να εξορκίσουν με αυτόν τον τρόπο. Διότι οι δαίμονες, όταν ακούν τέτοια λόγια από τέτοιου είδους ανθρώπους, τους εμπαίζουν· ενώ τα λόγια των αγίων τα φοβούνται, ή και δεν μπορούν καν να τα υποφέρουν.

Πράγματι, αυτή ήταν η οδός που οδηγούσε στη βασιλεία των ουρανών. Συζητούσε, λέει, στη σχολή κάποιου Τυράννου. Και αυτό συνεχίστηκε για δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να ακούσουν τον λόγο όλοι, τόσο οι Ιουδαίοι όσο και οι Έλληνες. Βλέπεις πόσα κατόρθωσε η επιμονή του; Και Ιουδαίοι και Έλληνες άκουγαν. Αλλά και ο Θεός επιτελούσε ασυνήθιστα θαύματα διά των χειρών του Παύλου, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταφέρουν στους ασθενείς από το σώμα του σουδάρια ή σιμικίνθια, και να τους εγκαταλείπουν οι ασθένειες, και τα πονηρά πνεύματα να βγαίνουν από αυτούς. Όχι μόνο τον άγγιζαν ενώ τα φορούσε, αλλά και τα έπαιρναν και τα τοποθετούσαν πάνω στους ασθενείς. Γι' αυτόν τον λόγο ο Χριστός δεν του επέτρεπε να αναχωρήσει για την Ασία, φυλάγοντας αυτόν τον κατάλληλο καιρό, όπως τουλάχιστον εγώ νομίζω. Επιχείρησαν δε και μερικοί από τους περιπλανώμενους Ιουδαίους εξορκιστές να επικαλεστούν το όνομα του Κυρίου Ιησού πάνω σε εκείνους που κατέχονταν από τα πονηρά πνεύματα, λέγοντας: «Σας εξορκίζουμε στο όνομα του Ιησού, τον οποίο κηρύσσει ο Παύλος». Έτσι, τα έκαναν όλα για λόγους κέρδους. Πρόσεξε: να πιστέψουν δεν ήθελαν, αλλά μέσω του ονόματος ήθελαν να εκδιώκουν τους δαίμονες.

Πες μου, ο Φαραώ δεν άλλαζε αμέσως στάση και δεν επέστρεφε στην προηγούμενη κακία του; Εδώ όμως, στην περίπτωση των δαιμονισμένων, αν και τα δαιμόνια δεν είχαν άγνοια, αυτοί που μιλούσαν πρόσθεταν απλώς: Σας εξορκίζουμε στον Ιησού, τον οποίο κηρύττει ο Παύλος. Διότι από την απόκρισή τους αποδεικνύεται ότι γνωρίζουν. Εκείνοι όμως αναφέρουν απλώς το όνομα του Ιησού, ενώ θα έπρεπε να πουν τον Σωτήρα της οικουμένης, τον αναστάντα· αλλά δεν ήθελαν να ομολογήσουν τη δόξα του. Γι' αυτό και τους ελέγχει ο δαίμονας, ορμώντας εναντίον τους και λέγοντας: Τον Ιησού τον γνωρίζω, και τον Παύλο τον ξέρω. Σαν να έλεγε: Εσείς δεν πιστεύετε, αλλά λέτε αυτά τα λόγια καταχρώμενοι το όνομα. Επομένως, έρημος είναι ο ναός, εύκολα καταβάλλεται το σκεύος· ώστε δεν είστε κήρυκες, αλλά ανήκετε σε εμένα, λέει. Μεγάλος ήταν ο θυμός του δαίμονα. Θα μπορούσαν οι απόστολοι να τους τα κάνουν αυτά, αλλά προς το παρόν δεν το έπρατταν. Διότι εκείνοι που εξουσιάζουν τα πνεύματα που τους προκαλούν αυτά τα δεινά, πολύ περισσότερο θα μπορούσαν να εξουσιάσουν τους ίδιους.