Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 19:15

Εγώ πάντως, έλεγε ο γέροντας, άκουσα και από συνετούς άνδρες ότι παλαιότερα στον Ισραήλ, μόνο με το να αναγινώσκουν τις Γραφές, έδιωχναν δαίμονες και απέκρουαν τις επιβουλές που προέρχονταν από αυτούς εναντίον των ανθρώπων. Γι' αυτό και έλεγε ότι είναι άξιοι κάθε κατακρίσεως όσοι εγκαταλείπουν μεν αυτά, συνθέτουν δε για τον εαυτό τους ξένα, πειστικά λόγια, και με αυτά αποκαλούν τους εαυτούς τους εξορκιστές. Διότι στην πραγματικότητα παίζουν, και παραδίδουν τους εαυτούς τους σε εκείνους για να χλευάζονται· όπως ακριβώς έπαθαν οι Ιουδαίοι γιοι του Σκευά, όταν επιχείρησαν και αυτοί να εξορκίσουν με αυτόν τον τρόπο. Διότι οι δαίμονες, όταν ακούν τέτοια λόγια από τέτοιου είδους ανθρώπους, τους εμπαίζουν· ενώ τα λόγια των αγίων τα φοβούνται, ή και δεν μπορούν καν να τα υποφέρουν.

Ω! Πόσο σπουδαίο ήταν το όνομα του Παύλου! Ήταν δε κάποιοι επτά γιοι του Σκευά, ενός Ιουδαίου αρχιερέα, οι οποίοι έπρατταν αυτό. Αποκρίθηκε όμως το πονηρό πνεύμα και τους είπε: «Τον Ιησού τον γνωρίζω, και τον Παύλο τον ξέρω, εσείς όμως ποιοι είστε;». Και πηδώντας επάνω τους ο άνθρωπος στον οποίο βρισκόταν το πονηρό πνεύμα, τους κατακυρίευσε και υπερίσχυσε εναντίον τους, ώστε να ξεφύγουν από εκείνο το σπίτι γυμνοί και τραυματισμένοι. Αυτό δε έγινε γνωστό σε όλους τους Ιουδαίους και τους Έλληνες που κατοικούσαν στην Έφεσο. Επομένως, ενεργούσαν κρυφά, και έπειτα διαπομπεύεται η αδυναμία τους. Και έπεσε φόβος σε όλους αυτούς, και μεγαλυνόταν το όνομα του Κυρίου Ιησού, και πολλοί από εκείνους που είχαν πιστέψει έρχονταν εξομολογούμενοι και αναγγέλλοντας τις πράξεις τους. Διότι, επειδή είχαν τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να κάνουν τέτοια πράγματα μέσω των δαιμονίων, εύλογα συμβαίνουν αυτά.

Πες μου, ο Φαραώ δεν άλλαζε αμέσως στάση και δεν επέστρεφε στην προηγούμενη κακία του; Εδώ όμως, στην περίπτωση των δαιμονισμένων, αν και τα δαιμόνια δεν είχαν άγνοια, αυτοί που μιλούσαν πρόσθεταν απλώς: Σας εξορκίζουμε στον Ιησού, τον οποίο κηρύττει ο Παύλος. Διότι από την απόκρισή τους αποδεικνύεται ότι γνωρίζουν. Εκείνοι όμως αναφέρουν απλώς το όνομα του Ιησού, ενώ θα έπρεπε να πουν τον Σωτήρα της οικουμένης, τον αναστάντα· αλλά δεν ήθελαν να ομολογήσουν τη δόξα του. Γι' αυτό και τους ελέγχει ο δαίμονας, ορμώντας εναντίον τους και λέγοντας: Τον Ιησού τον γνωρίζω, και τον Παύλο τον ξέρω. Σαν να έλεγε: Εσείς δεν πιστεύετε, αλλά λέτε αυτά τα λόγια καταχρώμενοι το όνομα. Επομένως, έρημος είναι ο ναός, εύκολα καταβάλλεται το σκεύος· ώστε δεν είστε κήρυκες, αλλά ανήκετε σε εμένα, λέει. Μεγάλος ήταν ο θυμός του δαίμονα. Θα μπορούσαν οι απόστολοι να τους τα κάνουν αυτά, αλλά προς το παρόν δεν το έπρατταν. Διότι εκείνοι που εξουσιάζουν τα πνεύματα που τους προκαλούν αυτά τα δεινά, πολύ περισσότερο θα μπορούσαν να εξουσιάσουν τους ίδιους.

Ακόμη, λέει, και αν υποθέταμε ότι ο σωτήρας και λυτρωτής μας προσέλαβε αγγελική φύση για τη δική τους σωτηρία, κανένα όφελος δεν θα προέκυπτε σε αυτούς από αυτή τη συνάφεια. Διότι δεν θα τους μετέφερε από την πτώση προς το καλύτερο με εξαναγκασμό, όπως άλλωστε ούτε και τους ανθρώπους. Αντίθετα, τον θεοφιλή και άριστο βίο τον διαμορφώνει η άριστη πράξη και η στροφή προς τον Θεό, η οποία είναι η αμόλυντη πίστη, για τα οποία εισηγητής και δάσκαλος σε εμάς υπήρξε ο ενσαρκωμένος Λόγος. Κανένα όμως από αυτά τα δύο δεν θα συνέβαλλε στη διδασκαλία και τη μάθηση του γένους των αγγέλων (διότι τα γνώριζαν σαφώς και τα δύο)· αφού από την ίδια τους τη δημιουργία κατείχαν τη γνώση αυτών. Διότι η ασώματη φύση δεν έχει ανάγκη από τέτοια πράγματα, όπως εμείς. Εξάλλου, και τον Υιό του Θεού που εμφανίστηκε με σάρκα τον αναγνώριζαν οι δαίμονες, και τον ανακήρυσσαν κριτή, βασανιστή και δεσπότη. Και η Αγία Γραφή μαρτυρεί λέγοντας: «Εσύ πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, και τα δαιμόνια πιστεύουν, και φρίττουν». Και αλλού: «Τον μεν Χριστό γνωρίζω, και τον Παύλο ξέρω· εσύ όμως ποιος είσαι;» Από αυτά γίνεται φανερό ότι το γένος των δαιμόνων όχι μόνο γνώριζε τον Χριστό, τον φοβόταν και τον σεβόταν, αλλά και τους γνήσιους υπηρέτες του.