Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 19:16

Εγώ πάντως, έλεγε ο γέροντας, άκουσα και από συνετούς άνδρες ότι παλαιότερα στον Ισραήλ, μόνο με το να αναγινώσκουν τις Γραφές, έδιωχναν δαίμονες και απέκρουαν τις επιβουλές που προέρχονταν από αυτούς εναντίον των ανθρώπων. Γι' αυτό και έλεγε ότι είναι άξιοι κάθε κατακρίσεως όσοι εγκαταλείπουν μεν αυτά, συνθέτουν δε για τον εαυτό τους ξένα, πειστικά λόγια, και με αυτά αποκαλούν τους εαυτούς τους εξορκιστές. Διότι στην πραγματικότητα παίζουν, και παραδίδουν τους εαυτούς τους σε εκείνους για να χλευάζονται· όπως ακριβώς έπαθαν οι Ιουδαίοι γιοι του Σκευά, όταν επιχείρησαν και αυτοί να εξορκίσουν με αυτόν τον τρόπο. Διότι οι δαίμονες, όταν ακούν τέτοια λόγια από τέτοιου είδους ανθρώπους, τους εμπαίζουν· ενώ τα λόγια των αγίων τα φοβούνται, ή και δεν μπορούν καν να τα υποφέρουν.

Ω! Πόσο σπουδαίο ήταν το όνομα του Παύλου! Ήταν δε κάποιοι επτά γιοι του Σκευά, ενός Ιουδαίου αρχιερέα, οι οποίοι έπρατταν αυτό. Αποκρίθηκε όμως το πονηρό πνεύμα και τους είπε: «Τον Ιησού τον γνωρίζω, και τον Παύλο τον ξέρω, εσείς όμως ποιοι είστε;». Και πηδώντας επάνω τους ο άνθρωπος στον οποίο βρισκόταν το πονηρό πνεύμα, τους κατακυρίευσε και υπερίσχυσε εναντίον τους, ώστε να ξεφύγουν από εκείνο το σπίτι γυμνοί και τραυματισμένοι. Αυτό δε έγινε γνωστό σε όλους τους Ιουδαίους και τους Έλληνες που κατοικούσαν στην Έφεσο. Επομένως, ενεργούσαν κρυφά, και έπειτα διαπομπεύεται η αδυναμία τους. Και έπεσε φόβος σε όλους αυτούς, και μεγαλυνόταν το όνομα του Κυρίου Ιησού, και πολλοί από εκείνους που είχαν πιστέψει έρχονταν εξομολογούμενοι και αναγγέλλοντας τις πράξεις τους. Διότι, επειδή είχαν τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να κάνουν τέτοια πράγματα μέσω των δαιμονίων, εύλογα συμβαίνουν αυτά.

Αρκετοί από εκείνους που είχαν ασχοληθεί με τις μαγικές τέχνες, αφού συγκέντρωσαν τα βιβλία τους, τα έκαιγαν ενώπιον όλων, και υπολόγισαν την αξία τους και βρήκαν πως άξιζαν πενήντα χιλιάδες αργύρια. Έτσι με ακατανίκητη δύναμη αυξανόταν και επικρατούσε ο λόγος του Κυρίου. Βλέποντας ότι δεν είχαν πλέον κανένα όφελος από αυτά, κατακαίνε τα βιβλία τους· αφού ακόμα και οι ίδιοι οι δαίμονες τα κάνουν αυτά. Επομένως, το όνομα από μόνο του δεν κατορθώνει τίποτα, εάν δεν προφέρεται με πίστη. Πολύ σωστά, λοιπόν, έλεγε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα θα κάνει μεγαλύτερα έργα», υπονοώντας εδώ τα θαύματα που γίνονταν με τις σκιές. Δες πώς χρησιμοποίησαν τα όπλα εναντίον του εαυτού τους. «Και συζητούσε», λέει, «στη σχολή κάποιου Τύραννου επί δύο έτη». Εκεί υπήρχαν πιστοί, και μάλιστα πάρα πολύ πιστοί. Τόσο δεν θεωρούσαν τον Ιησού ως κάτι το σπουδαίο, ώστε πρόσθεταν και το όνομα του Παύλου, επειδή νόμιζαν ότι αυτός ήταν κάποιος σπουδαίος σε αυτά. Αξίζει εδώ να θαυμάσει κανείς πώς ο δαίμονας εκείνος δεν συμπήραξε με την πλάνη των εξορκιστών, αλλά τους ήλεγξε και έκανε φανερή την απάτη τους. Μου φαίνεται ότι, επειδή θύμωσε πάρα πολύ, όπως όταν κάποιος που αντιμετωπίζει τον έσχατο κίνδυνο προκαλείται από κάποιον οικτρό και ταλαίπωρο άνθρωπο, θέλησε να ξεσπάσει όλο τον θυμό του πάνω του. Διότι, για να μη θεωρηθεί ότι καταφρονείται το όνομα του Ιησού, αφού πρώτα το ομολόγησε, κατόπιν έλαβε την εξουσία (εναντίον τους). Επειδή το ότι αυτό δεν αποτελούσε αδυναμία του ονόματος, αλλά οφειλόταν αποκλειστικά στη δική τους απάτη, αποδεικνύεται από το εξής: γιατί δεν συνέβαιναν αυτά στην περίπτωση του Παύλου; «Και ορμώντας», λέει, «ο άνθρωπος επάνω τους».